TEDX in NUtstad Nijmegen: nu!

Bijzonder event vandaag in één van de twee founding cities van NUt: Nijmegen. Aan de Radboud Universiteit, waar zowel de Voorzitter, Secretaris als Beschermheer tot doctorandus werden gediplomeerd (ondanks  alles) wordt een echt TEDx Event georganiseerd. Volgen? Dat kan hier, helemaal live! http://tedxradboudu.com/live/

‘Het Verjaardagsfeest’ van Harold Pinter door het Vrijdagtheater (++++)

Of het een gebrek aan tijd of prioriteit was, laten we even in het midden, maar het was voor de secretaris zeer welkom om weer eens naar een toneelstuk te gaan. Samen met zijn moeder, die deels verantwoordelijk mag worden gehouden voor zijn liefde voor het toneel, bezocht hij een voorstelling van het Nijmeegse Vrijdagtheater. Dat bracht het stuk ‘Het Verjaardagsfeest’ op de planken van de gelauwerde Britse toneelschrijver Harold Pinter.

Het Vrijdagtheater is gehuisvest in een vrij onopvallend pand aan de 3e Walstraat. Bij binnenkomst leidt een krakende trap naar de kneuterige lounge, die met zijn klassieke banken en canapés een prettige retro-uitstraling heeft. De regisseur van het stuk, de vriendelijke Ad Beukering, kwam de toeschouwers persoonlijk naar beneden halen en het podium overstekend namen zij hun plaats op de knusse tribune in.

Bron: vrijdagtheater.nl

Centraal in ‘Het Verjaardagsfeest’ staat Stanley, ooit een succesvol pianist, die zich uit de openbaarheid heeft teruggetrokken en al een jaar een eenzaam bestaan leidt in het muffige pension van het degelijke echtpaar Petey en Meg. Op een dag komen er twee zakenlieden langs, Goldberg en McCann, die meteen zorgen voor een gespannen sfeer. Wat moeten deze twee heren in een dergelijke omgeving? Stanley raakt direct uit zijn doen en wordt verder in het nauw gedreven wanneer hij merkt dat de gasten tegen zijn zin zijn verjaardag die avond luister bij willen zetten. Meg, de vrouw des huizes, heeft echter wel zin een verzetje en laat zich meeslepen door de onheilspellende plannen van de autoritaire Goldberg en zijn compagnon.

Maar voor het feest begint, onderwerpen Goldberg en McCann Stanley aan een absurd kruisverhoor dat nog het meest weg heeft van een hersenspoeling. Het Establishment probeert het weerbarstige lid weer in het gareel te krijgen.  De avond die volgt, zit vol met sterke drank en een beklemmende spanning. Goldberg papt aan met de veel jongere Lulu en Meg maakt McCann het hof. Ondertussen drijft men Stanley tot wanhoop en eindigt de labiele jongeman met een zenuwinzinking op bed.  De volgende dag vergaat het hem niet veel beter en in een grote limousine wordt hij door Goldberg en McCann, van de ‘Organisatie’, weggevoerd.

De zes acteurs van het Vrijdagtheater leveren een bewonderenswaardige prestatie door het publiek gedurende bijna drie uur te boeien met overtuigend spel en een sterke timing. De spelers weten uitstekend het centrale thema van Pinters stuk, de alom aanwezige dreiging, op een natuurlijke manier neer te zetten. Opvallend is ook de consistentie en concentratie die ze continu in hun rol weten vast te houden, ook in non-verbale uitingen.De scènes tussen het echtpaar Petey en Meg zijn door hun oubolligheid wellicht niet helemaal geschikt voor een toneelsetting, maar anderzijds vormen ze een mooi contrast met de voelbare spanning in de confrontatie tussen Stanley en de twee onvoorziene pensiongasten.  Knap dat een lokaal amateurgezelschap een dergelijk niveau bereikt: ++++.

Kleine dingen groot (6): het ‘Uitkijkkonijn’

Deze week is het ‘uitkijkkonijn’ van de kunstenaar Florentijn Hofman op het Nijmeegse Valkhof afgebroken. Het kunstwerk heeft het laatste jaar veel bekijks betrokken, want wie Nijmegen binnenreed, moest toch wel een groot vuiltje in zijn oog hebben gehad om het kolossale knaagdier te missen. De secretaris en zijn gezin bezochten het uitkijkkonijn op zijn laatste dag voor de tweede maal, zodat zoon- en dochterlief op gepaste wijze afscheid konden nemen. Uiteindelijk zijn er ‘s weekends ongeveer 2600 bezoekers geweest in het uitkijkkonijn. Dat betekent dat het kunstwerk zo’n 13 bezoekers per uur heeft ontvangen en dat is bijna het maximum aantal, aangezien volgens bouwvoorschriften hooguit vijf personen tegelijkertijd binnen mogen zijn.

Foto: T. Klijn

Het kunstwerk staat op een open plek in het Valkhofpark en kijkt met een onderzoekende blik tussen twee bomen door naar de Waal en waar mogelijk verder. Vanaf de brug en overzijde van de rivier is het knaagdier goed zichtbaar. Kenmerkend is ook de raadselachtige rode bal die balanceert op de neus. De toeschouwer krijgt de kans de blik van het konijn te volgen. Binnenin het konijn is op twee niveaus de mogelijkheid gecreëerd om naar buiten te kijken, door een venster op 5 meter boven maaiveld en door de ogen op 11,5 meter. Het sluit aan bij het universele gegeven dat de mens zich op wil richten en de blik wil verruimen.

Wat praktische feitjes: het kunstwerk heeft een hoogte van 10,85 meter (exclusief talud) en is opgebouwd uit 35.000 schroeven en 12.000 plankjes. Het stalen frame is in onderdelen in Den Haag gemaakt en vervolgens getransporteerd naar Nijmegen. De kop van het konijn is in de voormalige Gelderlanderhal in Nijmegen bekleed. Vanaf 28 februari 2011 is er in het Valkhofpark op locatie aan gewerkt en er zitten in totaal zo’n 3600 manuren in.

De in Delfzijl geboren Florentijn Hofman (1977) geeft met dit kunstwerk het publiek de kans zich te verwonderen, door vervreemding en schaalvergroting. Hij maakt de beleving door het uitkijken tevens tot een totaalervaring. Hofman houdt van kolossale, opvallende objecten. Zo maakte hij recentelijk in Sao Paulo het beeld ‘Fat Monkey’, dat volledig was opgebouwd uit gekleurde badslippers. Hofman was zelf aanwezig op de laatste tentoonstellingsdag van zijn creatie en zag al voetballend met zijn zoontje dat het zo goed was. De nakomelingen van de secretaris vonden het wel erg jammer dat het uitkijkkonijn zijn ondergang tegemoet ging, maar de secretaris beloofde met dit blog de herinnering levend te houden!

 

Restaurant De Firma Nijmegen: +++3/4

De secretaris en zijn eega trakteerden afgelopen zaterdag een bevriend stel dat samen een domicilie in het Nijmeegse had betrokken. Aangezien de vrouwelijke helft van het duo bekend staat als een voortreffelijke kokkin en een kritische culinaire consument, nam de secretaris wel een risico door een restaurant uit te kiezen dat noch hij noch vrienden hadden gefrequenteerd. In de fietstocht onderweg probeerde hij dit in te kleden door te stellen dat hij ‘hier goede verhalen over had gehoord’ zonder te weten waar die nu precies vandaan kwamen. Het restaurant in kwestie was het onlangs geopende ‘De Firma’, gelegen aan de Lage Markt.

De Firma profileert zich als ‘een plek voor iedereen die zich jong voelt en die ervan houdt om verrast te worden. Huisgemaakt, seizoensgebonden, vers en duurzaam zijn waarden die voor ons de basis zijn. We zijn anders dan anderen en we willen dwars tegen stijlvervlakking en clichés ingaan’. Die laatste zin zou bijna een letterlijk citaat kunnen zijn uit het NUt-convenant, dus nieuwsgierig werden we zeker. 

Bij binnenkomst lieten we ons aangenaam verrassen door de ongedwongen, bijna dumphandel-achtige aankleding die overigens zeker niet slordig oogde. Minder was de overdreven vrolijke ober waar de eega van de secretaris subiet kriegel van werd. De Firma beweert qua formaat gerechten te serveren tussen tapa en hoofdgerecht: gerechten ter grootte van een voorgerecht, met de optie om lekker samen te delen en te genieten. We begonnen met drie van zulke gerechten met twee bijgerechten en deden daarna nog twee vergelijkbare rondes.

Bron: iens.nl

Over de kwaliteit van het eten kunnen we unaniem en duidelijk zijn: het culinaire niveau van De Firma is zonder meer prima. De gerechten zijn verzorgd en speciaal, zonder gekunsteld te zijn. Pré is ook dat alle gebruikte vis voorzien is van het MSC-keurmerk. Of het daar aan lag weten we niet, maar de schelpdierenmix en de gambas met spek en rozemarijn smaakten in ieder geval uitstekend. Zeker niet overmeld mogen de frietjes blijven: de combinatie met tijm, knoflook en ras el hanout olie was een uitgekiende vondst. De fritatta met feta met spinazie kon ons kieskeurig oordeel ook doorstaan, evenals de Marokkaanse wortelsalade met dadels en munt. Een passende wijn uitkiezen bij zoveel verschillende gerechten is natuurlijk een utopie, maar de rode Portugese Paxis Douro bood een veelzijdig fruitig smaakpalet.

De bediening in De Firma is wisselvallig: de inter-ober variatie is qua uitstraling en snelheid erg groot. De tijd tussen het bestellen en het ontvangen van de toch niet heel bewerkelijke gerechtjes was soms buiten de gevoelsmatige norm. Als excuus werd nog aangevoerd dat de printer kapot was, maar anno 2012 klinkt dat toch wel erg bedroevend. De prijs-kwaliteit verhouding slaat ook niet helemaal uit in het voordeel van De Firma. De menukaart en de hoogte van de prijzen doen inderdaad voorgerechten op je bord vermoeden, maar de meeste waren niet groter dan een gemiddelde tapa. Gelukkig werd de secretaris onbedoeld gecompenseerd voor dit financiële leed: op de bon bleek de tweede fles wijn niet aangeslagen te zijn – leve de printer?

Ondanks deze niet onbelangrijke kanttekeningen is de basis van De Firma gelegd: de kok en zijn team moeten vooral zo doorgaan. Als het etablissement dan – wellicht na de eerste gunstige jaarcijfers -  de prijzen reduceert en het personeel lichtelijk bijstuurt, kan men uitgroeien tot een nieuwe ster aan het Nijmeegse culinaire firmament: +++3/4.

Mangerie Heertjes, Nijmegen (++++)

De secretaris en zijn eega namen de gelegenheid te baat om te vieren dat het fenomeen borstvoeding definitief uit het gezinsleven verdwenen is. Een mooi en zeer handig proces van Moeder Natuur, maar het heeft ook zo zijn nadelen, zeker als een nakomeling lijdt aan een zekere vorm van allergie. Moeders had na een jaar noeste arbeid als kerstpakket een dinerbon ontvangen van mangerie Heertjes aan de Ridderstraat in Nijmegen, dus de keus was gauw gemaakt.

Heertjes werkt niet met een vaste menukaart of vaste gerechten, maar serveert een wisselend surprisemenu. Geen keuzestress dus en derhalve lieten de secretaris en zijn geliefde de gerechtjes tot hen komen. De amuses waren gevarieerd en lekker: vooral de verfijnde ansjovisdip bij de kaasstengel en de zeer zachte combinatie van zalm en paling stemden vrolijk. Het voorgerecht liet nog meer van de veelzijdige kwaliteiten van Heertjes’ keuken zien: een esthetisch vierluik van tonijn die zeer uiteenlopende culinaire gedaantes blijkt aan te kunnen nemen.

Bron: smulweb.nl

Inmiddels hadden we, na de mousserende rosé bij de amuses, een fles rode Rioja aangeboden gekregen. Kennelijk werd er, zoals je van een dergelijk etablissement mag verwachten, niet bij ieder gerecht een passende wijn geserveerd, maar wellicht was dit niet in het arrangement inbegrepen. Positief was wel dat tijdig koele flessen water werden aangerukt om gelijke tred te houden met de wijnconsumptie. Het water was dit keer niet nodig om de dorst te lessen van verhitte koppen, want de temperatuur in Heertjes was in tegenstelling tot veel restaurants, beheerst gehouden.

Het tussengerecht zette de mooie reeks voort: tot ons genoegen lagen daar joekels van Sint Jacobsschelpen te wachten, op een bedje van van pastinaakpuree. Ook het hoofdgerecht paste bij onze voorkeur: twee malse lamsbiefstukjes in een helaas niet zo smaakvolle saliesaus. Inmiddels waren de magen aardig gevuld, ze zijn bij Heertjes niet al te flauw in de hoeveelheden. Een overheerlijk dessert kon er echter nog wel bij: met name de yuzu, een Japanse citrusvrucht (mooi scrabblewoord, trouwens), op een aardbeiensoepje, zorgde voor een prima slotakkoord.

De conclusie is duidelijk: vakmanschap en variatie is Heertjes wel toevertrouwd. Het interieur is gelukkig wat minder clean dan restaurants van vergelijkbare prijs. De bediening is dat wel een beetje: zeker vriendelijk, maar aan de zakelijke kant: iets meer achtergrond over de gerechten had eigenlijk wel gemoeten. Kortom: een dikke ++++.

Das Leben der Anderen (++++1/2)

De secretaris gaf zich vorige week over aan een impulsieve daad, wellicht als incidentele compensatie voor zijn strak geplande gezinsleven. Hij besloot om voor het eerst in zijn leven solo naar een film te gaan en wel naar eentje voorafgegaan door een inleiding. Filmtheater Lux had namelijk een 5-delige filosofische serie in het leven geroepen, ‘Denkbeelden’, waarin aan de hand van films filosofische thema’s worden besproken. Steeds staat een filosofisch onderwerp en een bepaalde film centraal.

Helaas had de secretaris de eerste twee afleveringen al gemist, maar hij werd beloond voor zijn eenmansactie door de film ‘Das Leben der Anderen’ uit 2006 van de Duitse regisseur Florian Henckel von Donnersmarck. Het filosofische thema bij deze film luidde: ‘Wat doet een totalitair/autoritair systeem met mensen?’.  Evert van der Zweerde, hoogleraar Politieke Filosofie aan de Radboud Universiteit Nijmegen, deed een interessante aftrap door in te gaan op de achtergronden van het DDR-systeem waar ‘Das leben der anderen’ over handelt. Hij duidde onder meer op de enorme tegenstellingen die onderdeel zijn van de communistische staat: goed versus kwaad, dader versus slachtoffer en mens tegenover systeem.

‘Das Leben der Anderen’ laat zien hoe de Stasi-agent Wiesler (knap gespeeld door Ulrich Mühe die helaas vlak na het uitkomen van de film overleed) de toneelschrijver Georg Dreyman (Sebastian Koch) continu afluistert en in de gaten houdt. In de eerste helft kwijt Wiesler zich gedisciplineerd van deze taak: onbewogen, minitieus en strak georganiseerd volgt hij het dagelijks leven van Dreyman en zijn vrouw, de actrice Christa-Maria in de hoop een aanwijzing te vinden, zodat Dreyman gepakt kan worden. 

Bron: ikonrtv.nl

Halverwege kantelt de film: Wiesler raakt geïnteresseerd in het culturele en liefdesleven van Dreyman en beseft dat zijn eigen beperkte wereldje er schril bij afsteekt. Van hogerhand wordt hij verder onder druk gezet om Dreyman een loer te kunnen draaien, maar het pantser waarmee Wieslers zijn jacht startte, vertoont steeds meer scheurtjes. Het einde zal de secretaris niet verklappen, maar Henckel von Donnersmarck maakt een uitstekende keuze door achter de dramatische climax nog een prachtige slotscène te plakken.

‘Das Leben der Anderen’ is een klassieker die naast prima acteerwerk en zeer nauwkeurige regie een boeiende inkijk biedt in het systeem van de voormalige DDR. Mühe zet de modificatie van de Stasi-agent op zeer overtuigende – zover wij dat als westerling kunnen beoordelen natuurlijk- wijze neer. Een zeer wrang feit is overigens dat in werkelijkheid de tweede vrouw van Mühe, Jenny Gröllmann, zijn Stasi-dossier geregeld van documenten voorzien had. De relatief jonge regisseur Henckel von Donnersmarck (1973) lijkt nergens, in tegenstelling tot de Stasi in de film, de controle te verliezen. Een tikkeltje geholpen door de lovenswaardige intro van Van der Zweerde oordeelt de secretaris: ++++1/2.

De rivier en ik

De laatste weken hebben de rivieren in Nederland het zwaar te verduren door de smeltende sneeuw en de overvloedige regenval. Dit weekend kwam de secretaris bij het opruimen op zolder een oude poëtische bijdrage tegen voor een schrijfwedstrijd over de Waal, met als thema ‘De rivier en ik’. Deelnemers konden via een gedicht of verhaal hun relatie met de rivier verbeelden. Speciaal voor NUt hierbij een fragment, waarbij de secretaris de onzekere stroom probeert op te monteren:

Ik zie, rivier, hoe je weer gracieus ligt te stromen

als ik water was, was jij de rivier van mijn dromen

ik heb ondertussen menig water al fietsend versleten

soms verleid, maar ik ben onze relatie niet vergeten

ik glimlach als de treinreizigers ‘s avonds naar je lonken

als jij beneden mooi belicht ligt te pronken

 

Wanneer een pont mij naar de andere zijde van jouw vaart

ben ik niet de enige die niet naar de overkant staart

als dan ook nog de zon op jou staat te blinken

krijg ik de neiging me à la minute in jou te verdrinken

en niet alleen in Nijmegen oog je sensueel en subtiel

je bent net zo betoverend in Zaltbommel, Druten en Tiel

Bron: livius.org

 

En je moet eens weten hoe vaak je wordt verhaald

in hoeveel talen je naam wel niet is vertaald

in gesprekken delven Keizer Karel en de Stevens het onderspit

als je zou tellen in hoeveel zinnen jij zit

in drievoud spreek ik klare taal

jij bent liefde, jij bent de WAAL WAAL WAAL

Ontbijt bij De Blonde Pater (+++1/2)

Een hele tijd terug toonde de secretaris eindelijk eens een ver weggezakt stuk assertiviteit. Zonder ingelicht te worden was hij bij zijn hier niet nader te noemen tennisclub aan de kant gezet als barrooster-samensteller. Hij beklaagde zich, uiteraard wel op gepaste en respectvolle wijze, dat hij toch in ieder geval even geïnformeerd wilde worden over deze taakontheffing. Een nieuw lid van de commissie trok zich de hele situatie erg aan en compenseerde hem, wellicht wat overdreven, met enkele ontbijtbonnen voor het bekende Nijmeegse grand café ‘De Blonde Pater’.

Afgelopen zaterdagochtend troonde de secretaris zijn gezin mee om deze bonnen te verzilveren, eerst nadat dochterlief thuis getroost was. Zij vertrouwde het zaakje niet en was bang dat haar gebruikelijke portie muesli niet tot het assortiment van het café zou behoren. Ietwat wiebelig, 7 km fietsen met 2 koters op slechts een glas karnemelk maakt een mens wat slapjes, arriveerden we bij het pand aan de Houtstraat. We vonden een uitstekend plekje bij de kast met speelgoed en flapperden met onze bonnen waarmee we tweemaal het uitgebreid ontbijt konden bestellen.

Bron: jaapstronks.nl

Dit ontbijt, normaliter 12,50 euro p.p., bestond uit een schaal met bolletjes, geroosterde boterhammen en een noten-vruchtenboterham. Het beleg vormde een keus uit parmaham, jonge of oude kaas en een minipakje hagelslag. Verder stonden voor onze neus nog een schaaltje met mango en ananas, plakjes brie en een bescheiden portie scrumbled eggs. En gelukkig, de cruesli ontbrak niet, anders hadden we gezien dochters pittige karakter al snel huiswaarts kunnen keren. Later verklaarde de driejarige wel dat die minder lekker was dan thuis.

Voorwaar een uitstekend begin van de dag voor de inwendige mens. Het broodgedeelte smaakte prima en de kaas en ham waren in ruime mate aanwezig. De kinderen gedroegen zich voorbeeldig en hapten gezellig mee. Zo goed zelfs, dat ze ons hielpen om bijna het hele ontbijt soldaat te maken, want zonder hen was dit zeker niet gelukt. Naast de afwezigheid van een kuipje jam, was het jammer dat er geen tweede kopje koffie of thee werd aangeboden. Beide componenten zouden het geheel iets completer maken. De bediening was (kind)vriendelijk en snel, ofschoon dit niet helemaal spoorde met de mening van zoonlief, die al na pakweg een minuut vroeg waar het eten bleef.

Een geslaagde uit-eten exercitie met de kinderen op dit tijdstip van de dag: een rustigere, dus betere optie dan een diner buitenshuis met het hele gezin. Toen we De Blonde Pater verlieten, stroomde het cafë verder vol. Ons vermoeden was dat er veel herhaalbezoekers bij zaten. NUt geeft hen geen ongelijk: +++1/2.

Bruggetje De Hoefkamp-De Wellenkamp (Plekken in NL wigk (8))

Over circa tweeënhalve maand wordt de actieradius van de secretaris tijdelijk weer wat kleiner. De eerste periode zullen een bezoekje aan de plaatselijke supermarkt en een wandelingetje naar het zeer nabij gelegen Maas-Waalkanaal tot de grootste uitstapjes behoren. Gezien de slaapbehoefte van de neonaat en de schoolverplichtingen van broer en zus kunnen de secretaris en zijn eega zich immers geen verre avonturen permitteren. Het armetierige gevoel van ‘ik heb vandaag werkelijk geen bal gedaan’ zal weer even de kop op steken. Jammer, want het is zelfs pertinente onzin: een paar koters (op)voeden, vervoeren, troosten, knuffelen, uit elkaar halen en in de gaten houden is a hell of a job, alleen krijg je er slecht voor betaald.

Voordeel van dit alles is wel dat de eigen wijk zeer goed wordt geëxploreerd. Zo is de secretaris al vaak met brood en dochterlief in de hand naar het bruggetje tussen de Hoefkamp en de Wellenkamp gelopen. Bij elke aankomst worden we dan enthousiast verwelkomd door een flinke zwerm eenden, soms wel 40 in getal. En wat is er nu dankbaarder dan al deze hongerige maagjes te vullen? Voor een kind niets leuker dan dat en het oefent en passant haar biceps en coördinatievermogen. De secretaris maakt er op zijn beurt altijd een sport van om elk eendje minstens één stukje te geven: zo links is hij nog steeds. 

Foto: T. Klijn

Bij zonnig weer is het een onverwacht idyllisch plekje. Als meerkoet & co zijn voorzien, geniet de secretaris van de zonnestralen in het slootje. Maar vooral de machtige treurwilgen die zich al kreunend over het water lijken te ontfermen, vormen een harmonieus beeld. Misschien beïnvloedt dat ook het gemoed van passanten, want op dit bruggetje zijn de mensen zeldzaam vriendelijk tegen elkaar. Soms wordt er een kort gesprek gevoerd of stukjes brood uitgewisseld: klein burgerlijk geluk. Nijmegen-Lindenholt heeft meer van zulke bruggetjes en watertjes; de secretaris hoopt dat deze eveneens een dergelijke atmosfeer bezitten. Mocht u op kraamvisite komen en u houdt het binnen niet meer uit: de secretaris neemt u graag even mee!

Wandelen bij Nijmegen: de N70

De Beschermheer was onlangs voor werk in Spanje en bleek daar opeens, tot zijn eigen schrik, een bevlogen wandelaar te zijn geworden. Toen kort daarna Mevrouw de Beschermheer het op haar heupen kreeg en aandrong op “een weekendje weg”, pleitte hij er dan ook vurig voor om de wandelschoenen aan te trekken.

De keuze viel qua bestemming om een onnavolgbare samensmelting van romantische en praktische redenen op Nijmegen. Mevrouw de Beschermheer boekte een willekeurige bed & breakfast en we reden erheen. Eenmaal aangekomen bedacht de Beschermheer dat het wel aardig zou zijn om een erkende wandeling te lopen in plaats van het gebruikelijke geklungel op eigen gelegenheid.

Google hielp en wees ons op het bestaan van de N70 route, die zonder meer met grote geheimzinnigheid omgeven is. Zo valt het niet direct mee om er een kaartje van te vinden. De VVV van Nijmegen heeft het links en rechts verboden om kaartjes te publiceren, ze willen ze liever verkopen voor 2 euro per stuk. Een besluit van een vrolijk stemmende kleinzieligheid dat wij hierbij met nog meer vrolijkheid saboteren door de kaart bij deze nog maar eens te publiceren:

http://www.ilja-bakker.nl/Googlemaps/natuurroute_N70%20XL.htm

Ook bijzonder: de lengte staat te boek als “16-18 km lang”, terwijl soms ook 20 kilometer genoemd wordt. Kort na de start van de wandeling ontdekten we vermoedelijk waarom. De N70 route is een overblijfsel uit het natuurjaar 1970 (!) en op het meest westelijke deel van de route werden zo te zien, of niet te zien eigenlijk, de paaltjes die de route markeren sinds dat heugelijke jaar niet meer vervangen, zodat je al gauw een kilometertje meer of minder in de  benen hebt.

Genoeg gezeurd, wat verder naar het oosten is de markering een stuk gründlicher uitgevoerd, je bent daar dan ook wat dichter bij Duitsland. En de route, dat moet eerst en vooral gezegd, is vooral mooi. De hoogteverschillen zijn on-Nederlands groot, het gaat voortdurend fors op en af en het is genieten geblazen bij de steeds veranderende uitzichten, bossen, weitjes en doorkijkjes. In het westen is de architectuur van de villa’s interessant, het oostelijke deel is heerlijk landelijk. Kortom, de medewerkers van Staatsbosbeheer die de route ooit ontwierpen kunnen nog altijd trots zijn op hun werk.

Zoals op het kaartje te zien loop je tussen Beek, Berg en Dal en Ubbergen door. Ergens bij het meest oostelijke punt ligt het bekende pannenkoekenrestaurant De Duivelsberg, een prima halte om de inwendige mens te versterken. En weer wat verderop kwamen wij bijgaande, bijzondere creatie tegen. Een aanrader, die goeie ouwe N70!