Het Cappuccino commentaar (2): ijssalon Venezia (8 1/2)

De moeder van de secretaris heeft de (koffie)smaak goed te pakken. Nu de lente zich in volle glorie toont, wordt de drang naar cappuccino’s almaar sterker en sterker. De secretaris was bij de eerste test nog als controleur aanwezig, maar de volgende ervaring kon moederlief gerust alleen af. Deze keer was wel haar andere zoon getuige, zodat hij mee kon proeven aan de cappuccino van ijssalon Venezia in Oss, locatie Molenstraat.

Venezia is een begrip in Oss: de familie De Marco exploiteert al decennia lang hun ijssalon. In 1942 opgezet door Mario en zijn vrouw Ginetta, toendertijd gevlucht voor Mussolini’s regime, en inmiddels is de derde generatie in de persoon van Alessandro de enthousiaste uitbater. Het ijsassortiment van de De Marco’s is tot in de wijde omgeving bekend en geliefd.

De moeder van de secretaris is een regelmatige bezoeker van Venezia  en – op een enkele vergissing na – is het niveau van de cappuccino altijd prima. Ook deze keer werd het gezelschap niet teleurgesteld. De crèmelaag zag er goed uit en de koffie smaakte uitstekend. Hij had wel een tikkeltje warmer gemogen, ofschoon de mening tussen de echtelieden hierin varieerde: uiteraard ook een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Foto: F. Klijn

De koffie werd geserveerd in onlangs nieuw aangeschafte kopjes en op het schoteltje lag een Italiaans stukje chocolade verpakt in cellofaan. Daarbij werd in een klein glaasje advocaat met een dot verse slagroom gebracht. Tel daarbij de vriendelijke bediening en dit leverde een eindscore van 8,5 op!

Café Orloff, Amsterdam (+1/2)

De voorzitter, zijn eega en de secretaris doken na een geslaagde opening van hét wayfindingbureau van Nederland, nog snel een eetcafé in om een aanvullend hapje te eten. De bittergarnituur op de receptie was immers uitstekend verzorgd – de beschermheer zou op zijn hongerige wenken bediend zijn geweest. Het nabijgelegen Orloff aan het Kadijksplein leek voor het overeengekomen doel, een redelijk snelle, doch serieuze hap, de ideale kandidaat.

Maar het drietal kwam bedrogen uit. Allereerst was de bestelde wijn nauwelijks te drinken, aldus de eega van de voorzitter. Vervolgens moest de barman annex ober (personeelsbezuiniging?) uit de coulissen geplukt worden om überhaupt een bestelling te kunnen plaatsen. Na tien minuten kwam de ongeloofwaardige mededeling dat de als bijgerecht bestelde friet helaas op was. In wat voor amateuristische zaak waren zij in hemelsnaam beland?

Bron: Orloff.nl

Onze laatste hoop was gevestigd op de maaltijdsalades, maar al bij de eerste aanblik werd deze subiet de grond in geboord. De eieren in de Caesarsalade waren zodanig lang doorgekookt dat ze een opmerkelijk groene tint hadden gekregen. De voorzitter moest de weinig appetijtelijk combinatie ansjovis en kip naar binnen zien te werken; hij denkt er daags daarna nog met afgrijzen aan terug. De secretaris trof nauwelijks een beter lot: de Caprese-salade bracht hem allesbehalve frisse plakjes mozzarella en tomaat. Zouden ze tijdens lunchtijd zijn meegenomen uit een middelmatig bedrijfsrestaurant?

De eega van de voorzitter wist gelukkig nog een lichtpuntje te vinden. De bijgeleverde hompen brood gaven tenminste wel een goede beet. Maar gauw vergeten deze mislukking; de gedachten gingen nog even naar de heerlijke snackschalen eerder op de avond. Orloff zit ook in Utrecht, misschien kan de voorzitter daar eens in de herkansing gaan. Voor de Amsterdamse versie komt de secretaris echt niet verder dan +1/2.

Het Cappuccino commentaar (1): restaurant de Kriekeput (6 1/2)

De moeder van de secretaris heeft de laatste maanden helaas veel moeten inleveren aan kwaliteit van leven. Veel dingen waarvan ze genoot, kunnen nu niet of nauwelijks meer. Echter, een cappuccino drinken kan ze nog steeds als de beste. De secretaris kwam onlangs op het idee om dit specifieke talent juist in deze fase uit te buiten en roept daarom een nieuwe serie in het leven: ‘het Cappuccino commentaar’. Hierin zal de moeder van de secretaris haar oordeel vellen over her en der genuttigde cappuccino’s.

Het eerste slachtoffer van dit prille plan was Eeterij/ restaurant De Kriekeput te Herpen, een dorpje ten westen van Oss. De Kriekeput is in de omgeving van oudsher vooral bekend vanwege het openluchtzwembad waar in de zomers hordes mensen op af kwamen. De secretaris heeft daar jaren geleden ook eens rondgedobberd, maar werd snel weggejaagd door de talrijke horzels die zijn gevoelige huidje flink teisterden. Inmiddels heeft het zwembad een overkapping gekregen, en is het vanaf april t/m de herfstvakantie met of zonder dak geopend.

Bron: kriekeput.nl

Op een maartse zondagmiddag met een weinig overtuigend zonnetje probeerden de secretaris en zijn ouders de koffiekunsten uit van De Kriekeput, terwijl twee kleinkinderen het piratenschip aan een test onderwierpen. Om tot een goede beoordeling te komen, werden door het drietal twee kopjes per persoon gedronken, waarbij het finale oordeel uiteraard voor de moeder van de secretaris was. Gevraagd naar een toelichting expliceerde zij dat de koffie aan de iets te lauwe kant was en dat het schuimproces niet optimaal was verlopen.

Uiteindelijk resulteerde dit in een 6 1/2, een volgens de secretaris terecht cijfer, waaruit zowel blijkt dat zijn moeder er kijk op heeft als ook dat ze beschikt over kritische smaakpapillen. Vol vertrouwen naar een volgende recensie dus: de cappuccino-brouwers in de regio Oss kunnen hun borst natmaken!

Aerophone en gasten – Spierballen en stembanden

Als goede vrienden zich onderdompelen in een met passie bedreven hobby, dan vindt de secretaris dat je daar als het even kan, op zijn minst notie van moet nemen. Zo werd Jurgen de Jong, inmiddels een bekende tenor in de regio Nijmegen, een tijd terug geïnviteerd door het duo Aerophone om als gast te zingen en te spelen in de voorstelling ‘Spierballen & Stembanden’. De linguïst in de secretaris werd gekieteld door de tweede zin in de wervingstekst: “Een krachtig muziektheaterprogramma vol vuige gevechten en snode en snaakse plannen”.

Gelukkig had Jurgen de snaakste foto al gestuurd na de eerste voorstelling, zodat de secretaris enigszins mentaal voorbereid en met een gerust hart naar het tweede optreden reed, in de aula van het NSG in Nijmegen. Aerophone en co maakten het zich ogenschijnlijk vrij onmogelijk door sport en klassieke muziek in een voorstelling te combineren. Het gezelschap werd echter een beetje geholpen door de actualiteit: met de bekentenis van Michael Boogerd deze week was de eerste ronde van de uitvoering over het thema doping erg herkenbaar.

In dit eerste deel zien we een onbenullige atleet die zich door vrouwelijk schoon laat verleiden tot stimulantia. Daar past ‘El Desdichado’ (de ongelukkige) van Camille Saint-Saëns. Verder horen we een aaneenrijging van stukken van divers pluimage, bijvoorbeeld ‘Maria’ uit de West Side story, gevolgd door ‘O mio babbino caro’ uit de opera ‘Gianni Schicci’ van Pucchini. De gastzangers (Jurgen de Jong en Rob Hazenberg van het ensemble Omnitet) en het Aerophone-duo (bestaande uit Sarah Lee Ketner en Nicolet Jansen) proberen ondertussen deze  stukken ook nog acterend aan elkaar te knopen. Dit lukt verrassend goed: het lijkt de secretaris immers geen sinecure om volledig toegewijd flink met de stem uit te halen, terwijl je ondertussen ook nog attributen aan moet nemen of smoorverliefde danwel afkeurende blikken over het podium uit moet strooien.

Aerophone

In ronde twee zien we dan het al aangekondigde vuige gevecht waarin de vrouw stoer ten strijde trekken, terwijl de mannelijke coaches bloed ruiken. Op de achtergrond -het verguldde de secretaris- een fragment uit Brechts ‘Dreigroschenoper’; het Duits past perfect in deze woeste strijd. Grappig is ook het duet tussen Hazenberg en Jansen waarin ze tegen elkaar opbieden met Irving Berlins ‘Anything you can do’. Na de pauze volgt de derde ronde, waarin we verzeild raken in de onderwereld van bedriegers en matchfixers. Dit laatste deel sluit iets minder aan op de vorige twee en verloopt iets rommeliger en minder optimaal dan de eerste twee. De hoofdrolspelers tonen echter  ten enen malen hun veelzijdigheid en schakelen moeiteloos over van het Italiaans (Rossini, Verdi) naar het Frans (Bizet). Als toegift wordt pianist Frank Leurs geknuffeld, een terecht gebaar, want hij weet onder al het acteer- en zanggeweld goed overeind te blijven.

Het publiek lijkt na afloop unaniem opgetogen over deze originele voorstelling boordevol talent. Jammer dat het drieluik aan optredens alweer ten einde is. Misschien is het geen gek idee om de spierballen en stembanden ook eens te etaleren aan een jong publiek: het stuk is door zijn speelsheid en afwisseling uitermate geschikt om de nieuwe generatie te enthousiasmeren voor klassieke muziek. De secretaris kan het weten, want hij wordt door een dergelijke ervaring ook een beetje bijgespijkerd….

Jet Boeke – Het dikke verjaardagsboek van Dikkie Dik (++++1/2)

De laatste nakomeling van de secretaris werd onlangs twee jaar. Misschien dat dit heuglijke feit ongekende ambities bij hem losmaakte, want de laatste tijd toont hij een grote interesse in lezen en praten. Maar wat wil je dan ook met twee linguïsten als ouder. In een voor hem bewaarde doos met boeken troffen we een zeker niet vergeten exemplaar aan van een jubileumuitgave van Dikke Dik, getiteld ‘Het dikke verjaardagsboek van Dikkie Dik’ van Jet Boeke (co-auteur Arthur van Norden). Het boek dateert uit begin 2008, toen de bekende rode kater 30 jaar werd.

De jongste telg uit het gezin van de secretaris geniet er met volle teugen van. Om flink te oefenen en eerlijk gezegd ook om een beetje te pesten, laat de secretaris hem zoveel mogelijk Dikkie Dik zeggen, want de dreumes verbastert de naam van de kater momenteel tot ‘Dikke Dikkie’, helemaal niet gek natuurlijk. Grote trekpleister bij het boek is de bijgeleverde handpop, waarmee de secretaris de 2-jarige amuseert met gekke stemmetjes en kusjes; succes verzekerd.

Bron: rodekater.nl

Goed, dan over tot de inhoud. Dikke Dik is dus 30 jaar geworden en Boeke heeft voor ons 30 verhalen uit haar kleurrijke oeuvre verzameld. Elk verhaal beslaat – de ervaren Sesamstraatkijker uit het verleden weet dit natuurlijk al lang- 6 pagina’s en dat is ideaal voor het kinder-concentratievermogen. Het karakter Dikkie Dik laat zich ogenschijnlijk makkelijk duiden, maar gaandeweg is het toch niet alleen luieren, eten en slapen wat de volslanke kater doet. Hij toont zijn ondeugende en over-nieuwsgierige kant, maar ook zijn creativiteit en empathie.

Dan de vorm: het is een werkelijk schitterend geïllustreerd boek (uitgeverij Gottmer). De voorkant is al bijzonder met het hologram, maar de binnenkant is evenzeer een lust voor het oog. De kaft en de pagina’s zijn lekker stevig, zodat het boek bij kind 3 nog lang niet versleten is. De tekeningen zijn zonder uitzondering goed verzorgd en sluiten ongetwijfeld aan bij de visuele capaciteiten van een gemiddelde dreumes of peuter. Wellicht dat de secretaris door zijn voorliefde voor katten enigszins bevooroordeeld is, maar hij komt tot een fraaie ++++1/2. Miauw!

Groot meets klein

De Beschermheer ging deze zomer naar een concert van zijn grote muziekidool, Paul Simon. Hij verhaalde er summier over. Niet getreurd: de secretaris vond een andere aanwezige fan bereid om een uitgebreider verslag op te stellen. De talentvolle Sanne groef even in haar geheugen en kwam met dit enthousiaste stukje:

Elk jaar heeft er een paar: grote dagen. Dagen waarvan je maanden van tevoren al weet dat ze niet meer stuk kunnen en waarvan je maanden erna nog nageniet…  18 juli 2012 was zo’n grote dag! Paul Simon stond die avond in een uitverkocht Ziggo Dome en dit kleine meisje was erbij. We were going to Graceland! Omdat dit soort dagen niet lang genoeg kunnen duren, stond ik samen met mijn beste vriend, een nóg grotere Paul Simon-fan dan ik, al ruim drie uur voordat de deuren open gingen te trappelen van ongeduld voor de Dome. Samen met een handvol andere mafkezen waren we zelfs de dranghekken-bouwers te snel af.

Maar het was het waard, want toen de deuren opengingen waren wij een van de eersten die de grote lege zaal in huppelden op weg naar onze grote held, rennen was verboden dus dit was naast hink-stap-sprong onze enige optie. Na een uur binnen kwam er een eind aan het wachten: daar was hij!! Onze grote held bleek in het echt eigenlijk heel klein… Gelukkig deed hij waar hij ontzettend groots in is. Hij pakte met één gitaarakkoord de hele zaal in en liet niemand meer los.

Kippevel bij elk nieuw nummer terwijl hij ons langs zijn lange hitparade van manieren om de liefde van je leven te verlaten, dansjes in Louisiana en het alom bekende schoolplein, leidde naar waar het echt om draaide die avond: 25 jaar Graceland. Ladysmith Black Mambazo dompelde ons onder in de Afrikaanse hitte en de doordringende klanken en bewegingen van de slaven van toen… Onze Nederlandse nuchterheid raakte op de achtergrond en diep onder de indruk luisterden we, meer was niet nodig.

Bron: parool.nl

Met de (bijna) voltallige originele Graceland-band ging het dak er pas echt af. Wat een muzikanten en wat een tot-in-je-tenen voelbaarheid van dat legendarische album. Met een glimlach van oor tot oor heb ik staan genieten, bij elke inzet van een nieuw nummer kwamen er weer kriebels. Na het hele album van voor tot achter en terug te hebben gespeeld kwam tot slot de hele bende op het podium afscheid van ons nemen.

Het werd stil… maar daar was de zaal het duidelijk nog niet mee eens. Een lange reeks toegiften, klein,  integer en sterk in contrast met het Afrikaanse geweld, maakte een onvergetelijke avond compleet. Een heel intens einde, zo heel alleen in de spotlight op dat podium, waarmee hij pas goed kon laten zien hoe groots hij eigenlijk was. Uiteindelijk daalde de sound of silence over de Ziggo Dome neer. Pas een dag later besefte ik waar ik was geweest en wie ik eindelijk in het echt had gezien. Nooit meer vergeten, die dag. De dag dat klein en groot(s) bij elkaar kwamen.

Matthew Cronin – Borg vs McEnroe; de grootste tennisrivalen ooit (++++)

Tennisliefhebbers komen er in de literatuur maar bekaaid vanaf. Waar wieler- en voetbalfans het hele jaar door lezend over hun favoriete sport kunnen doorbrengen, moeten zij het doen met een sporadische uitgave. Maar als zelfs de niet bepaald sport-georiënteerde krant Trouw aandacht besteedt aan een nieuw tennisboek moet er wel iets moois verschenen zijn. Het betreft hier het bij Thomas Rap uitgegeven ‘Borg vs McEnroe; de grootste tennisrivalen ooit’, geschreven door de Australische tennisjournalist Matthew Cronin. De ondertitel is, gelijk een tiebreak, een dubbeltje op zijn kant. De duels Nadal-Federer zijn inmiddels ook legendarisch om nog maar te zwijgen van Edberg-Becker of Sampras-Agassi in een nog niet zo grijs verleden.

Het interessante aan Cronins boek is dat hij uitgebreid ingaat op de (tennis)jeugd en opkomst van de tennisgrootheden Björn Borg en John McEnroe. Hij wisselt deze hoofdstukken geslaagd af met eeen verslaggeving van de Wimbledonfinale tussen beide heren in 1980. Heerlijk om als liefhebber eens een uitgebreide rapportage voorgeschoteld te krijgen van een tennisfinale; de doorsnee krant loopt hier immers ook niet van over.

Borg en McEnroe zijn in hun jeugd al verschillende figuren: Borg is een gedisciplineerd trainingsbeest dat een bizar aantal uren op de tennisbaan aflegt. McEnroe speelt liever partijtjes dan dat hij zijn trainingen gedwee afwerkt, maar zijn talent is onmiskenbaar. En waar Borg op een gegeven moment zijn (puberale) woede-uitbarstingen onder controle krijgt, blijft McEnroe soms onweerstaanbaar. Cronin probeert door zijn gesprekken met andere spelers, coaches en zelfs sportpsychologen McEnroes onaangepaste gedrag te verklaren, maar een duidelijk antwoord houdt de lezer er niet aan over. Opvallend wel is dat ‘Mac’ zijn beruchte optredens nimmer ten toon spreidde tegen Borg, zeer waarschijnlijk omdat de flegmatieke Zweed de enige speler was waarvan hij van zichzelf mocht verliezen.

Bron: boeken-kopen.nl

Wonderbaarlijk is ook dat McEnroe bijna altijd met zijn soms illegale gedrag wegkwam. Sommige spelers konden het bloed van de Amerikaan door zijn provocaties en spelbederf wel drinken, maar gek genoeg grepen scheidsrechters en toernooidirecteuren toen zelden in. Wellicht waren de toppers in die tijd zulke grote helden dat ongewenste uitspattingen met de mantel der liefde werden bedekt. Het netwerk van McEnroe met andere VIPS was ook enorm groot: met name wereldberoemde acteurs en actrices weken nauwelijks van zijn zijde.

Bij Borg is zijn relatie met de zeer extraverte en helaas veel te vroeg overleden Vitas Gerulaitis frappant. De twee zijn ogenschijnlijk tegenpolen: de koele, rustige en vrij teruggetrokken Borg versus het charmante, sociale feestnummer Gerulaitis. Later in zijn loopbaan gaat de Zweed steeds meer tot in de late uurtjes stappen met de Amerikaan van Litouwse komaf, om op de een of andere manier de volgende dag toch weer fris op de tennisbaan te staan. Tennistechnisch blijft vooral Borgs onverstoorbare houding en slagen op de ‘big points’ bij: hij verklaarde dan net even wat meer en anders te kunnen doen dan normaal: alsof hij doorgaans op 90% speelde en op de belangrijkste momenten zijn uitzonderlijke klasse kon etaleren.

Genoeg stof dus voor de tennisliefhebber om eens lekker op de bank of campingstoel te gaan zitten met het boek van Cronin. Af en toe valt hij wel in herhaling met de ‘clowneske’ Nastase en de ‘irritante’ Connors. Ook vergaloppeert hij zich een beetje door te pogen met het politieke klimaat van destijds de tennissport te duiden: zijn geopperde verbanden zijn daarbij te kort door te bocht. Niettemin blijft er, mede door de bovengenoemde constructie, een prima boek over dat zeker de fans van toen zal enthousiasmeren en voor hen herkenning zal oproepen: ++++.

Restaurant De Firma Nijmegen: +++3/4

De secretaris en zijn eega trakteerden afgelopen zaterdag een bevriend stel dat samen een domicilie in het Nijmeegse had betrokken. Aangezien de vrouwelijke helft van het duo bekend staat als een voortreffelijke kokkin en een kritische culinaire consument, nam de secretaris wel een risico door een restaurant uit te kiezen dat noch hij noch vrienden hadden gefrequenteerd. In de fietstocht onderweg probeerde hij dit in te kleden door te stellen dat hij ‘hier goede verhalen over had gehoord’ zonder te weten waar die nu precies vandaan kwamen. Het restaurant in kwestie was het onlangs geopende ‘De Firma’, gelegen aan de Lage Markt.

De Firma profileert zich als ‘een plek voor iedereen die zich jong voelt en die ervan houdt om verrast te worden. Huisgemaakt, seizoensgebonden, vers en duurzaam zijn waarden die voor ons de basis zijn. We zijn anders dan anderen en we willen dwars tegen stijlvervlakking en clichés ingaan’. Die laatste zin zou bijna een letterlijk citaat kunnen zijn uit het NUt-convenant, dus nieuwsgierig werden we zeker. 

Bij binnenkomst lieten we ons aangenaam verrassen door de ongedwongen, bijna dumphandel-achtige aankleding die overigens zeker niet slordig oogde. Minder was de overdreven vrolijke ober waar de eega van de secretaris subiet kriegel van werd. De Firma beweert qua formaat gerechten te serveren tussen tapa en hoofdgerecht: gerechten ter grootte van een voorgerecht, met de optie om lekker samen te delen en te genieten. We begonnen met drie van zulke gerechten met twee bijgerechten en deden daarna nog twee vergelijkbare rondes.

Bron: iens.nl

Over de kwaliteit van het eten kunnen we unaniem en duidelijk zijn: het culinaire niveau van De Firma is zonder meer prima. De gerechten zijn verzorgd en speciaal, zonder gekunsteld te zijn. Pré is ook dat alle gebruikte vis voorzien is van het MSC-keurmerk. Of het daar aan lag weten we niet, maar de schelpdierenmix en de gambas met spek en rozemarijn smaakten in ieder geval uitstekend. Zeker niet overmeld mogen de frietjes blijven: de combinatie met tijm, knoflook en ras el hanout olie was een uitgekiende vondst. De fritatta met feta met spinazie kon ons kieskeurig oordeel ook doorstaan, evenals de Marokkaanse wortelsalade met dadels en munt. Een passende wijn uitkiezen bij zoveel verschillende gerechten is natuurlijk een utopie, maar de rode Portugese Paxis Douro bood een veelzijdig fruitig smaakpalet.

De bediening in De Firma is wisselvallig: de inter-ober variatie is qua uitstraling en snelheid erg groot. De tijd tussen het bestellen en het ontvangen van de toch niet heel bewerkelijke gerechtjes was soms buiten de gevoelsmatige norm. Als excuus werd nog aangevoerd dat de printer kapot was, maar anno 2012 klinkt dat toch wel erg bedroevend. De prijs-kwaliteit verhouding slaat ook niet helemaal uit in het voordeel van De Firma. De menukaart en de hoogte van de prijzen doen inderdaad voorgerechten op je bord vermoeden, maar de meeste waren niet groter dan een gemiddelde tapa. Gelukkig werd de secretaris onbedoeld gecompenseerd voor dit financiële leed: op de bon bleek de tweede fles wijn niet aangeslagen te zijn – leve de printer?

Ondanks deze niet onbelangrijke kanttekeningen is de basis van De Firma gelegd: de kok en zijn team moeten vooral zo doorgaan. Als het etablissement dan – wellicht na de eerste gunstige jaarcijfers -  de prijzen reduceert en het personeel lichtelijk bijstuurt, kan men uitgroeien tot een nieuwe ster aan het Nijmeegse culinaire firmament: +++3/4.

Bonita Avenue – Peter Buwalda (++++)

Een tijdje terug ontspon zich in de Volkskrant een discussie over het boek Bonita Avenue, het debuut van auteur Peter Buwalda. Sommige details van deze psychologische roman konden namelijk niet waar zijn. Dat klopt, wij vonden er ook eentje. Ergens in het boek is sprake van een dochter die op zondag urenlang naar veldrijden kijkt. Vreemd, want een veldrit duurt maximaal een uur en een beetje.

Maar goed, erg relevant is dat allemaal niet. Sinds wanneer namelijk, dient een roman realistisch te zijn?

Precies.

Goed, wij lazen het boek. En waren best wel een beetje onder de indruk. Buwalda is zonder meer een krachtige verteller die een groots familiedrama op meeslepende wijze op papier gezet heeft. Complex en rijk aan details, maar toch goed leesbaar. Qua chronologie en vertelperspectief is het af en toe even zoeken aan het begin van een hoofdstuk, maar soit, dan moet je als lezer maar een beetje opletten.

 

Qua thematiek omzeilt Buwalda geen taboes. Seks en de exploitatie van seks nemen een cruciale plek in. Het boek koppelt een verzonnen verhaal aan waargebeurde feiten als de ontploffing van S.E. Fireworks in Enschede, en dit soort truukjes om de stemming erin te houden, daar houdt de Beschermheer wel van.

Als wij een klein puntje van kritiek mogen geven, en dat mogen wij, dan vinden wij het naar het einde toe allemaal nét te lang duren. Daarenboven (is dat eigenlijk wel een correct woord?) houden wij er niet van om de gedachten te lezen van een persoon die krankzinnig wordt, daar is namelijk toch geen touw aan vast te knopen. En wij hebben er vooral het geduld niet voor.

Mooi boek, great story. Vier sterren.

Mangerie Heertjes, Nijmegen (++++)

De secretaris en zijn eega namen de gelegenheid te baat om te vieren dat het fenomeen borstvoeding definitief uit het gezinsleven verdwenen is. Een mooi en zeer handig proces van Moeder Natuur, maar het heeft ook zo zijn nadelen, zeker als een nakomeling lijdt aan een zekere vorm van allergie. Moeders had na een jaar noeste arbeid als kerstpakket een dinerbon ontvangen van mangerie Heertjes aan de Ridderstraat in Nijmegen, dus de keus was gauw gemaakt.

Heertjes werkt niet met een vaste menukaart of vaste gerechten, maar serveert een wisselend surprisemenu. Geen keuzestress dus en derhalve lieten de secretaris en zijn geliefde de gerechtjes tot hen komen. De amuses waren gevarieerd en lekker: vooral de verfijnde ansjovisdip bij de kaasstengel en de zeer zachte combinatie van zalm en paling stemden vrolijk. Het voorgerecht liet nog meer van de veelzijdige kwaliteiten van Heertjes’ keuken zien: een esthetisch vierluik van tonijn die zeer uiteenlopende culinaire gedaantes blijkt aan te kunnen nemen.

Bron: smulweb.nl

Inmiddels hadden we, na de mousserende rosé bij de amuses, een fles rode Rioja aangeboden gekregen. Kennelijk werd er, zoals je van een dergelijk etablissement mag verwachten, niet bij ieder gerecht een passende wijn geserveerd, maar wellicht was dit niet in het arrangement inbegrepen. Positief was wel dat tijdig koele flessen water werden aangerukt om gelijke tred te houden met de wijnconsumptie. Het water was dit keer niet nodig om de dorst te lessen van verhitte koppen, want de temperatuur in Heertjes was in tegenstelling tot veel restaurants, beheerst gehouden.

Het tussengerecht zette de mooie reeks voort: tot ons genoegen lagen daar joekels van Sint Jacobsschelpen te wachten, op een bedje van van pastinaakpuree. Ook het hoofdgerecht paste bij onze voorkeur: twee malse lamsbiefstukjes in een helaas niet zo smaakvolle saliesaus. Inmiddels waren de magen aardig gevuld, ze zijn bij Heertjes niet al te flauw in de hoeveelheden. Een overheerlijk dessert kon er echter nog wel bij: met name de yuzu, een Japanse citrusvrucht (mooi scrabblewoord, trouwens), op een aardbeiensoepje, zorgde voor een prima slotakkoord.

De conclusie is duidelijk: vakmanschap en variatie is Heertjes wel toevertrouwd. Het interieur is gelukkig wat minder clean dan restaurants van vergelijkbare prijs. De bediening is dat wel een beetje: zeker vriendelijk, maar aan de zakelijke kant: iets meer achtergrond over de gerechten had eigenlijk wel gemoeten. Kortom: een dikke ++++.