De wielermaffia – Tyler Hamilton (+++1/2)

Stukje bij beetje is de afgelopen tijd duidelijk geworden hoe de wielerwereld de gewone wereld jarenlang voor de gek gehouden heeft. Voor wie wil weten hoe het precies in elkaar zat maar geen zin heeft in het lijvige rapport van Usada over Lance Armstrong is er een prima alternatief. Het ligt sinds kort in de winkel en heet in het Nederlands De Wielermaffia. Het boek van Tyler Hamilton, jarenlang ploeggenoot, buurman en concurrent van the Boss heet in het engels The Secret Race, maar na het gelezen te hebben concluderen wij: die Nederlandse titel is beter.

Maffia was het, als we Tyler moeten geloven. En waarom niet? Het zal misschien niet the truth, the truth and nothing but the truth zijn, maar de bekentenissen zijn dermate gedetailleerd dat wij over de geloofwaardigheid van zijn verhaal minder twijfels hebben dan we over de wielersport zelf jarenlang hadden. Het is de geschiedenis van een getalenteerde, jonge Amerikaanse renner die naar Europa komt en de keuze maakt om het spel van de echte mannen mee te spelen. Het levert hem geld, roem en stress op. Hij wint Olympisch goud, maar valt hard door de mand. Alles bij elkaar toch weer een treurig gedoe.

Misschien klinkt het gek, maar de Beschermheer werd met de pagina vrolijker. Bloedzakken, testosteroneieren, EPO, dus dáárom was hij zelf bij lange na niet goed genoeg om echte potten te breken in de wielersport! Tyler Hamilton neemt ons allemaal misschien een illusie af, maar hij doet mij er ook eentje cadeau! Met terugwerkende kracht mogen wij denken dat we de Tour hadden kunnen winnen, als… :).

Een mooie inkijk in een verrotte wereld van een wielrenner die wel erg hoog opgeeft van zijn eigen vermogen om pijn te leiden. Drieëneenhalve ster!

My Tour (Andy Schleck) ++++

Wat is de overeenkomst tussen Prinsjesdag en de Tour de France? Precies, de plannen voor het volgende jaar waren al bekend voor de troonrede gelezen werd door de vorsten van de beide koninkrijken. Het lek zat ook op dezelfde plek: een niet zo handige systeembeheerder die de boel al online gezet had en enkel het jaartal in het webadres veranderd had.

Dientengevolge hadden wij de afgelopen week tijd over. Het parkoers was immers vorige week al bestudeerd (valt tegen, al maken de renners de koers). U weet hoe dat gaat: tijd die over is, is zo weer vergeven. Desalniettemin vonden wij een overgebleven uurtje om de in het voorjaar verschenen documentaire over Tourkroonprins Andy Schleck te bekijken. We werden positief verrast. Het is een prettige, rustig gesneden docu die een heel aardige inkijk biedt in de mens Andy Schleck en wat er bij komt kijken om tweede te worden in de Tour.

We moeten nog maar zien of dat volgend jaar ook lukt. We hadden Andy een beter parkoers gegund. De documentaire krijgt van ons vier sterren en bekijkt u hier:

Dubbelgangers (7): Johnny Hoogerland en Wim van Est

Onvergetelijk beeld van een huilende Johnny Hoogerland eergisteren aan de meet, na de bizarre 9e etappe van de Tour de France. Alle snijwonden en 33 hechtingen ten spijt, zijn opmerkelijke val zal zijn populariteit geen windeieren leggen. Het betraande gelaat van de Zeeuwse doorzetter deed de secretaris plotsklaps denken aan die andere Nederlandse wielrenner die met een fikse buiteling in La Grande Boucle faam verwierf. Wim van Est stortte 60 jaar geleden in de afdaling van de Col d’Aubisque in het ravijn.

Hoogerland

Huilen maakt beroemd: Hoogerland en Van Est

Van Est

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Logischerwijs hebben twee grienende mensen iets van elkaar weg, maar de secretaris ziet wel meer gelijkenissen. De trouwe ogen, de rimpels rondom de mond, de iets scheve wenkbrauwen…..Hopelijk wordt Hoogerland meer dan ‘die aardige wielrenner van die belachelijke valpartij’. Van Est presteerde genoeg om zijn malheur naar de achtergrond te dringen, maar zeker na zijn carriere werd zijn naam steevast in verband gebracht met die beruchte dag in 1951. Laten we maar hopen dat hij zich nog vaak, ook in andere edities van de Tour, in de bolletjestrui mag hijsen.

Wie de trui past trekke hem aan – Maarten Ducrot (+++)

Een sympathisant stelde onlangs het boek Wie de trui past trekke hem aan van Maarten Ducrot ter beschikking. Een geste die met dankbaarheid werd aanvaard door de Beschermheer die dit werk van de oud-wielrenner/wielercommentator al enige tijd op een overigens kwijtgeraakt verlanglijstje had staan. Hij onderbrak zijn boek over het leven van Bill Clinton (waarover later meer) er zelfs voor.

De uit Middelburg afkomstige Maarten Ducrot mengt in zijn boek zijn visie op de evolutie van het wielrennen in de laatste 25 jaar met belevenissen uit zijn eigen carrière. De term “het nieuwe wielrennen” valt daarbij minder vaak dan gevreesd. In heldere bewoordingen zet Ducrot uiteen hoe het allemaal gekomen is zoals het er nu voor staat en legt daarbij een meer dan behoorlijk inzicht in de psychologie van de verschillende actoren in de sport en hun onderlinge politieke verhoudingen aan de dag. Toch vonden wij van NUt dit het minder interessante gedeelte van het boek. Veel meer plezier beleefden we aan de anekdotes uit de carrière van Ducrot, die bol stond van het amateurisme en middeleeuwse praktijken.

Met name geestig zijn de verhalen waar de bijzondere mens Jan Raas een rol in speelt. Die blijkt een vloekende rasopportunist die de boel keer op keer flikt en na een donderspeech jubelend de gordijnen van zijn hotelkamer inspringt. Hij gaat zelfs zo ver dat hij er als ploegleider voor zorgt dat zijn eigen coureur Ducrot naast de gele trui grijpt, omdat hij hem anders in de toekomst niet zal kunnen betalen. Als Ducrot een beetje Jan Raas was geweest, dan had hij Raas zonder aarzeling vol op zijn bek geslagen, maar daar was en is Maarten te netjes voor, zo weet de Beschermheer uit eigen ervaring.

Al met al een aardig boek om te lezen, maar er had minder visie en meer anekdoterie  (schijnt een echt bestaand woord te zijn) in mogen zitten. En de anekdotes hadden nog wat beter uitgewerkt mogen zijn. Dan was het echt smullen geblazen geweest, nu zijn het drie sterren geworden: +++

Foto: bol.com

Pedro Horillo leeft nog

Geen sport met zoveel dramatische ingrediënten als de wielersport. En dus kun je er mooie boeken over volschrijven. Of mooie filmpjes van maken. Dat laatste lukt de Belgische zender Sporza. Zij maakten een portret van Pedro Horillo, de Spanjaard die vorig jaar 8 meter omlaag duikelde in een Italiaans ravijn. Omdat één van zijn ploeggenoten het maar een raar gezicht vond, een eenzame fiets tegen een vangrail, wisten ze hem te vinden. Meer dood dan levend. Maar toch, levend. Kijk hier…http://www.sporza.be/permalink/1.828329

Ook Alberto Contador heeft zijn verhaal…

Niet alleen Lance Armstrong heeft een indrukwekkend verhaal te vertellen. Dat geldt namelijk net zo goed voor zijn belangrijkste uitdager Alberto Contador. En ook nu is het weer de NOS die ons er nog eens op wijst in een prachtig filmpje van Jeroen Stekelenburg, waarvoor hulde.

De laatste Tour de Lance: Livestrong!

Inderdaad, op het moment van schrijven is de Tour net van start gegaan. De eerste renners zijn inmiddels van het Rotterdamse startpodium gerold. Onder hen die nog staan te wachten tot ze ook mogen/moeten, de 38 jarige Texaan Lance Armstrong. Eén van de weinigen die eigenlijk helemaal niet meer hoeft. Geld genoeg immers. Dat kan dan ook zijn motivatie niet zijn om – zoals in de wielrennerij gezegd wordt, zijn kloot (hij heeft er immers nog maar één) af te draaien en zo te proberen een 8e zege te behalen.

Voor wie ziekelijk twijfelt aan de motivatie die Armstrong zelf aandraagt voor zijn comeback – kankerbestrijding – is het misschien geneeslijk om dit filmpje van de NOS eens te bekijken. Het lijkt ons Lance op zijn best en op zijn echtst.

De afgelopen weken werden wij van NUt weer met meerdere moedeloos stemmende berichten geconfronteerd. Een geval van botvlieskanker, een geval van botkanker, een geval van bloedkanker, een geval van darmkanker met uitzaaiingen naar de lever, een geval van kleincellige longkanker. De verhalen zijn steeds weer schrijnend. Het is niet eerlijk.

Wie twijfelt aan de motivatie van Lance Armstrong, doet de patiënten en hun omgeving tekort.  Ben zuinig op uzelf. Tel uw zegeningen en Livestrong, zouden we willen zeggen.

Overigens, u kunt nog altijd via het Alpe d’Huzes project van Joris van Dooren KWF Kankerbestrijding steunen. Klik daarvoor hier.

De ereronde van de eland – Thijs Zonneveld (+++)

Een spectaculair goed wielerboek schrijven valt in Nederland niet meer mee. Dat is te danken aan Tim Krabbé die met zijn fabelachtige boek De Renner vrijwel al het gras voor de voeten van pretentieuze wielerauteurs wegmaaide. Elk nieuw boek met de wielersport als rode draad wordt onmiddellijk vergeleken met dit meesterwerk – en die vergelijking valt keer op keer in het nadeel van het nieuw verschenen boek uit.

Desalniettemin zijn er lieden die het erop wagen. De Beschermheer zelf bijvoorbeeld, met zijn positief ontvangen debuut Geplatzerwaseld! Maar ook generatiegenoot Thijs Zonneveld deed met De ereronde van de eland een lovenswaardige poging. De twee kwamen elkaar wel eens tegen in het peloton, trokken zelfs beide naar Zuid-Frankrijk om daar hun geluk te proeven, waarbij aangetekend zij dat Zonneveld een beduidend betere renner was dan de Beschermheer. Ere wie ere toekomt.

Op literair gebied een vergelijking trekken tussen beide boeken zou niet passend zijn. Desalniettemin zal de Beschermheer hier zijn mening geven over De ereronde van de eland. Het is een boek dat leest als een trein. Zonneveld kent het peloton van binnen en van buiten – en dat is goed te merken. Doping, zwijgzame Russische renners die de hele nacht pay tv kijken, parkoershoeren, weinig inspirerende, opportunistische ploegleiders, talentvolle zondebokken, collegarenners die in de winter met hun wielerbroek aan op de zonnebank gaan liggen… alle stereotypen komen voorbij. Het boek is cynisch, maar o zo herkenbaar. Hier de verhaallijn, zoals geformuleer op bol.com:

Sla De eenzame vluchter open en je zit midden in een etappe in de Tour de France. Of beter gezegd: in het hoofd van de wielrenner die tegen wil en dank op kop ligt, met nog 140 kilometer te rijden. Alleen met de weg, de wind en de pijn in zijn benen. Alleen met zijn gedachten. Een kans om te winnen heeft hij eigenlijk niet. Aan het begin van zijn loopbaan was hij nog een veelbelovende renner, maar in de loop der jaren heeft hij het geloof in eigen kunnen verloren, en werd hij links en rechts ingehaald door jongere coureurs. Door Cornelisse bijvoorbeeld, die ook al achter zijn vriendin Patricia aan zit. Maar dan keert het tij. De eenzame vluchter komt in het ritme, ziet zijn voorsprong groeien, en daarmee ook zijn hoop op succes – in de sport, en ook in de liefde.

Het leest allemaal prettig weg, maar ook bij De ereronde van de eland moeten we constateren dat het niveau van Krabbé niet gehaald wordt. Een grootse roman vinden wij het niet. Daarvoor zijn de verhaallijnen te eenvoudig en voorspelbaar. En waar De Renner eigenlijk ook een mooi boek is voor niet-wielerliefhebbers, kunnen we dat bij De ereronde van de eland niet zeggen. Dat geeft niet, Zonneveld is nog jong. Jaren genoeg in het verschiet om aan een meesterwerk te werken! Drie sterren dus: +++.

Le Tour de Rémi Gaillard

Graag deelt de Beschermheer van NUt bij deze een zeer geestig filmpje met u. De maker heet Rémi Gaillard, een Franse grappenmaker die naam gemaakt heeft door bij grote evenementen als deelnemer op te duiken en daarbij volop in beeld te zijn. Gaillard richt zich volledig op practical jokes, sommige zijn meer dan geslaagd.

Wat de argeloze fietstoeristen in onderstaand filmpje overkomt, had ook de beschermheer kunnen overkomen. Een snelle blik op de bewegwijzering en de omgeving leert namelijk dat de locatie gevormd wordt door de beklimming van de Pic St. Loup, nabij Montpellier. Ooit was dit vast trainingsterrein van de Beschermheer! Verdere uitleg is overbodig:

Étape 21: L’arrivée

Étape 21: Montereau-Fault-Yonne – Paris Champs-Elysées: 164 kilomètres

Zo’n laatste etappe stelt natuurlijk niet echt wat voor. Beetje wandelen naar het centrum van Parijs en daar een leuk sprintje. De echte strijd is allang gestreden. Alberto Contador heeft voor zijn indrukwekkende zege slechts zeven kilometer aan hoeven vallen. Hij heeft de rest werkelijk geplatzerwaseld.

Je zou toch denken dat die Tourrenners het na drie weken wel even gehad hebben met dat gefiets. Als het meezit beginnen de wonden van die valpartij in de eerste week verdorie eindelijk een beetje te genezen. Eenentwintig etappes lang je lichaam slopen en dan ook nog elke ochtend naar het gezever van je ploegleider moeten luisteren. Elke dag ‘s morgens pasta en ‘s avonds pasta, lekker. ‘s Nachts wakker gehouden worden door de snurkende ploeggenoot naast je, hoera. Een normaal mens zou juichend naar huis vertrekken en het er eens een paar weken goed van nemen.

Maar ja, wielrenners zijn natuurlijk geen normale mensen. Steven de Jongh lepelde desgevraagd even zijn werkzaamheden voor de komende week op: “Boxmeer, Acht van Chaam, Wateringen, Heerlen en dan ben ik een weekend vrij. Oh nee, zondag moet ik Buggenhout rijden, dus ben ik niet vrij.” Juistem, morgenavond staat het eerste criterium dus al op het programma. Eerst een paar uur handtekeningen uitdelen aan allerlei malloten. Dan de handen schudden van de burgemeester, de notaris en de hoofdsponsor, die meestal nog stinkt naar zijn onderneming in riooltechniek. Vervolgens met je uitgewoonde lichaam en geest honderdtwintig kilometer rondjes rijden over klinkers, langs stinkende biertenten en loeiende boxen met stuiterende kermismuziek. Daarna doodop met de auto naar huis, om daar ver na middernacht aan te komen. En dat twee weken lang. Wat een leven, wat een pret.

Ik zou het persoonlijk wel weten. Leuk die criteriums, maar mij niet gezien. Geld is ook niet alles. Ik huurde mooi een huisje met een leuk zwembad erbij in de Franse Alpen. Mijn fiets liet ik mooi thuis. Een week lang ging ik in mijn zwembroek op de badrand zitten. Mijn benen legde ik naast me neer, die had ik toch even niet nodig. In het zonnetje zou ik lekker dagenlang naar de bergtoppen staren. De wetenschap de hele week daar niet naar boven te hoeven fietsen, heerlijk.