Wandelen rond Utrecht: gegarandeerd verrassend (++++)

De herfst is er weer en voor de Voorzitter betekent dit dat het ideale wandelseizoen aanbreekt.
Wandelen? Is dat niet suf? In het geheel niet, Nietzsche zei al: ‘All truly great thoughts are conceived while walking.’

‘Waar gaan we heen?’, luidt meestal de vraag op een willekeurige zondag. Vaak eindigen we in de natuur, hei, bos of ander groen.
Een bezoek aan De Slegte geeft ons een ander doel deze herfst: we blijven in de stad!
Wij vonden daar het boekje Wandelen buiten de binnenstad van Utrecht* (Uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig).

Dit handige en informatieve boekje is onlangs, wegens overweldigende vraag, herdrukt. En ik begrijp die vraag. Want de uitgave biedt alles wat de wandel-, cultuur- en geschiedenisliefhebber nodig heeft. We lezen over de leukste wandelingen rond Utrecht en bovendien zijn de routes goed beschreven (hoewel niet gemarkeerd).
Wat maakt het boekje anders dan andere wandelgidsen? Dichter Anton Rosmüller en Utrecht-historicus Kees Volkers weten de lezer te boeien met verrassende historische beschrijvingen van deze mooie stad. Zelf woon ik ruim tien jaar in Utrecht en dit boekje was voor mij de beste geschiedenisles tot nu toe (dit is een compliment heren).

Natuurlijk namen we de proef op de som en lopen vanaf het Ledig Erf richting de Uithof, een onderschat gebied. Op onze tocht passeren we het Rietveld-Schröderhuis (overigens wat NUt betreft mag de gemeente het erfgoed van de meubelmaker en ontwerper wel wat meer promoten!) en de Minstroom, een oude aftakking van de Vecht.
Het gebied de Uithof kwam, na de opheffing van de Waterlinie, eind jaren vijftig in ontwikkeling. Het voormalige fort Hoofddijk wordt getransformeerd tot wat nu de Botanische Tuinen zijn; schoonheid alom! De Rijksuniversiteit Utrecht vestigt zich hier ook.
Aanvankelijk was er veel kritiek op de architectuur van de Uithof. Die verstomde toen architectenbureau OMA het gebied onder handen nam en de Uithof een plek werd met internationale allure. Er worden nu zelfs architectuurexcursies georganiseerd naar deze uitho(f)ek.

Tip van NUt, benadert u dit gebied vanuit landgoed Amelisweerd dan doemt een warmtekrachtcentrale voor u op, een wonderbaarlijk gezicht, ervaar het zelf …

Kees Volkers en Anton Rosmüller
Wandelen buiten de binnenstad van Utrecht (2e druk, 2010)
Uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig, Raalte
€ 15,00
9789078641117 (9789078641117)

(Afbeeldingen: wandelzoekpagina.nl en dokarchitecten.nl)
*Lees ook Wandelen binnen de singels van Utrecht

KEUKEN, Restaurant & Deli (++++)

Zaterdagavond, een zomeravond in de vakantie, helaas geen weer om de deur uit te gaan. Echter besluiten de Voorzitter en zijn partner om vanavond extra tijd voor elkaar te maken en samen op ontdekking te gaan bij een nieuw restaurant aan de Oosterkade in Utrecht.

KEUKEN, Restaurant & Deli, een restaurant in Franse stijl, brasserie met een, binnenkort te openen, ‘deli’. Op de kaart staan simpele maar voedzame Frans georiënteerde gerechten. De Voorzitter laat zijn oog vallen op een harderfilet uit de oven. Zijn partner, kiest pompoenrisotto afgemaakt met een kaaskoekje en wat salade. Vooraf krijgen we twee stukjes brood vergezeld met olijfolie en twee weckpotjes met dips, yoghurt met mint en knoflook, erg lekker en fris. Dit alles vergezeld met een heerlijk glas rode Viña Jaraba, La Mancha Reserva.

Na het hoofdgerecht kiezen wij beiden voor een goede, iets zwaardere rode dessertwijn, het is ten slotte bijna vakantie. Mevrouw de Voorzitter neemt, bij hoge uitzondering, nog een dessert, een overheerlijk ‘oplopend’ kaasplankje; goed gevuld en dus oplopend qua sterkte, met heerlijke vijgen in rode wijn, samen met de dessertwijn een nagerecht om niet snel te vergeten.
Vooral voor de Voorzitter is dit even afzien, omdat hij niet van kaas houdt, maar hij neemt rustig de tijd en verheugt zich al op de espresso, een goede sterke Lavazza.

We genieten nog even na van het heerlijke eten in de bijzondere ambiance en komen tot de conclusie dat ‘Keuken’ een vernieuwend en toch huiselijk concept is in de uitloop van het centrum van Utrecht. Voor ons een aanwinst in de buurt en zeker voor herhaling vatbaar.
De ontvangst en bediening waren goed, betrokken en professioneel. Het afhalen van de borden had iets langer mogen duren, maar dat was eigenlijk het enige minpunt, wij komen hier zeker nog een keer terug voor een leuke avond!
NUtblog geeft daarom vier (++++) plussen.

(Afbeeldingen: keuken-deli.nl)

De beste broodjeszaak van Nederland

Inderdaad, de meeste mannen doe je er geen plezier mee: een bezoek aan Ikea. Laverend tussen de Sparsam spaarlampen en Smaland kledingkasten sjokken ze achter hun partner aan, die het in haar kop heeft gezet dat er wéér nieuwe lampen/gordijnen/stoelen/tafels/bedden/kasten aangeschaft moeten worden. De Beschermheer laat zich echter graag door mevrouw De Beschermheer verleiden. Sowieso wel, maar dus ook om naar Ikea in Utrecht te gaan, in geografisch opzicht voor ons voorlopig de meest voor de hand liggende vestiging.

Natuurlijk interesseert die hele möbeltoestand De Beschermheer geen zier, precies zoals u al vermoedde. Sterker nog, een bezoek aan Ikea draait bij de Beschermheer helemaal niet om Ikea, maar om de beste broodjeszaak van Nederland, waar ons Ikea-bezoek traditioneel eindigt. Op het grasveld vóór de Utrechtse Ikea staat namelijk een even onooglijk als geniaal eettentje, gerund door een paar mannen van Italiaanse/Turkse/Marokkaanse/Libische/Tunesische/Egyptische afomst. Enfin, hele aardige mediterrane mensen. En broodjes dat ze maken kunnen! Favoriet van de Beschermheer is de Tonno speciaal, de juniors gaan doorgaans voor een pizzapunt.

Wij noemen het zaakje altijd Broodje Mario, maar zo heet het natuurlijk officieel niet. La Piazza Basilico, staat er op de zijkant van hun toko, wat de Beschermheer een grammaticale fout lijkt. Hoe dan ook, de prijzen zijn er keurig, zeker als je bedenkt dat er allesbehalve gierig met de ingrediënten omgesprongen wordt. Bij deze dus benoemd tot NUt’s beste broodjeszaak van 2011! Gefeliciteerd!

Juliana (++++)

Onlangs kwam mevrouw De Beschermheer laaiend enthousiast thuis van een etentje met vriendinnen. Er was een wereld voor haar open gegaan bij Oriëntaals Restaurant Juliana in Utrecht, alwaar zij zich tegoed gedaan had aan een Japanse maaltijd. Dit moest en zou herbeleefd worden met De Beschermheer, die zich dat wel twee keer, maar geen drie keer liet zeggen. En dus reden we gisteren getweeën naar het Julianapark aan de westzijde van de stad, waar het restaurant gelegen is.

Bij entree doet het aan als just another chinese vreetschuur. Maar dat valt alles mee. Natuurlijk moest De Beschermheer onwillekeurig weer heel kort denken aan de atoombommen op  Hiroshima en Nagasaki toen hij een paar echte Japanse koks ontwaarde, een kwalijke eigenschap maar daarom nog niet minder waar. Wij werden naar een tafel, nee bakplaat, geleid en kregen een heerlijk rood wijntje in geschonken. Voor de goede orde: wie bij Juliana voor Japans kiest, eet dus niet aan een standaard tafel, maar wordt aan een kookeiland gezet waar de kok zijn kunsten vertoont en je direct de gerechten serveert. Zie de foto hieronder.

Deze manier van eten heeft wat voordelen en nadelen. Een groot voordeel is dat je precies ziet wat er met je eten gebeurt, bovendien maken sommige koks er een fraaie show van. Zo doe je nogal wat inspiratie op voor het onvermijdelijke steengrillen tijdens de feestdagen. Bovendien is het lekker rustgevend,  een beetje als staren in een kampvuur. Overigens, er wordt wel eens wat geflambeerd, zodat je ook een paar tellen tegen een echt kampvuur aankijkt. Een nadeel is dat je maar af moet wachten wat en wie er naast je komt zitten aan de bakplaat, Utrecht herbergt zowel mensen van niveau als mensen ver daaronder. Gelukkig is Juliana aan de prijzige kant voor de laatste categorie (ook voor de Beschermheer trouwens), dus meestal zal het wel meevallen. Bij een goede match ontwikkelen zich in deze setting leuke gesprekken, wat zo’n etentje ook wel weer uniek maakt.

Gegeten wordt er met stokjes. Erg veel vertrouwen in de behendigheid van de klanten heeft Juliana daarbij niet, want iedereen krijgt een soort ziekenhuisschort omgehangen. Wij kozen voor een vegetarisch menu en een menu met soep, kip, eend en rund. Mevrouw De Beschermheer had vooraf gewaarschuwd voor de te verorberen hoeveelheden, maar dat bleek alleszins mee te vallen, vooral ook omdat de gerechten vooral gewoon erg lekker waren: rijk van smaak, maar toch erg subtiel. Er wordt veel olie gebruikt en ook qua vitamines en vezels scoren de gerechten goed, gezien de behoorlijke hoeveelheid groenten die erin verwerkt is. Een kleine tegenvaller vonden wij slechts het dessert, daar had meer aandacht aan besteed mogen worden om het in harmonie te laten zijn met de overige gerechten.

Belangrijk: het personeel is vriendelijk en opereert vooral op de achtergrond. Juliana is niet goedkoop, zeker niet, maar wel lekker! Vier sterren derhalve: ++++

Recensie Terang (Oudegracht, Utrecht) (+++1/2)

Eigenlijk stond er een herhalingsbezoek aan alltime highscore restaurant Blauw op het programma, maar helaas, wij zijn niet de enigen die enthousiasme opbrengen voor deze eetgelegenheid. Dientengevolge was de boel volgereserveerd en moesten meneer en mevrouw de Beschermheer hun gastronomische heil elders gaan zoeken. De iPhone wees ons op een andere Utrechtse Aziatische mogelijkheid: Terang aan de Oudegracht. De Voorzitter zei na een korstondig overleg dat het er niet duur was en goed, dus niets stond ons nog in de weg.

Terang bleek gelegen in zo’n ondergronds hol aan de gracht, die door de lokalen ook wel werven genoemd worden. Geen plek voor mensen met claustrofobie of traumatische nooduitgangervaringen, maar het oogt altijd wel gezellig, zo’n paraboolvormig dak. We werden uitsterst hartelijk ontvangen en kozen, nadat de Beschermheer zijn tafelgenote weinig subtiel onder druk gezet had, unaniem voor het duurste combinatiegerecht dat deelname van minimaal twee personen vereiste en de naam Phuket met zich meedroeg.

De eerste gang bestond uit een loempia, een sateetje en een visburgertje, samen met wat versiergroenten en twee sausjes. Niets spectaculairs, maar wel lekker. We vervolgende onze maaltijd met een kipgerecht met haricots verts in een gele curry, kleine stukjes bief in een oestersaus en tropische visfilet, ook in een saus. Daarbij nog gewokte groenten in een jawel, saus, en een frisse salade met een sinaasappeldressing. Ook hier gold weer: niet spectaculair maar zeker wel lekker. En gezien de ruime hoeveelheid groente nog gezond ook. Verder gebakken rijst en wat mihoen.

Het dessert werd gevormd door een ijscoupe met meloen en mango en een berg slagroom. U begrijpt het al: niets spectaculairs maar wel lekker.

Nadat een foutje op de rekening vlot werd rechtgezet, de bediening was sowieso keurig en prettig, en we ons hoofd gestoten hadden aan het lage plafond bij de toiletten, gingen wij tevreden en met een zeer goed gevulde maag naar huis en deelden 3,5 NUTsterren uit: +++1/2.

Tachtig procent is goed – Restaurant De Garde, Utrecht (++++¼)

De broer van de voorzitter zei het onlangs goed: Japanners hebben een goede gewoonte om te stoppen met eten als ze aan 80% van hun verzadiging zitten. Helemaal geen slechte gewoonte; less is more zou ik zeggen.

De voorzitter werd door zijn partner voor een verrassingsdiner meegenomen naar de Drieharingstraaat in Utrecht. Natuurlijk kent hij al de usual suspect in dit steegje, nl. Van Buuren (een prima tent overigens. Wij kwamen echter bij de buren terecht, Restaurant De Garde, een locatie van geheel andere orde!
Het eten en de omgeving kunnen nog zo geslaagd zijn, als de bediening pet is, dan drukt dit vaak een stempel op de gehele avond. Wat een verademing was het dat beide gastvrouwen hun vak verstaan. De wijnkaart en dinerkaart werden op het juiste moment aangeboden, tussendoor werd geïnformeerd naar onze ervaringen en ook de gerechten buiten de kaart werden vakkundig toegelicht.

Wij kozen voor een groentetaartje van deeg (zanddeeg volgens mijn tafelgenote) met blauwe kaas gecombineerd met linzen en kruiden. Daarnaast rode poonfilet met garnaaltjes, asperges, paarse aardappel en een paprikasalsa. Laatstgenoemde was wat de voorzitter betreft een feest voor tong.
Hierbij dronken wij een goed glas huiswijn (gastvrouw was niet te beroerd met haar maatvoering) en vooraf zorgden brood (bruin en wit) met boter en aioli voor een goede bodem. Unaniem waren we het eens over smaakcombinatie en kwaliteit van het ons gebodene; zeer goed! De porties waren wellicht wat karig maar u weet wat de Japanner zegt ;)
De graadmeter van zo’n avond is natuurlijk de espresso. Segafredo zag ik op het transparante glaasje en ik proefde dat het goed was …

Hebben we dan nog iets te zemelen, nu ja, de akoestiek was niet ideaal. De stemmen schoten door de ruimte en we moesten echt wennen aan nabijheid van andere gasten.
Al met al wil ik toch een nog niet ingezette ++++¼ geven voor dit etablissement.

(Afbeelding: degarde.nl)

Olivier (++1/2)

Op een nogal willekeurige donderdagavond in november stonden de Voorzitter en de Beschermheer in het centrum van Utrecht voor de keuze: Febo of Olivier. De Voorzitter was degene die nog niet had gegeten en hij hakte zonder dralen de knoop door, zodat we even later de volle omgebouwde kerk waarin Olivier gehuisvest is betraden.

Temidden van het lawaai werden we opgewacht door een soort van serveerster die ons bij de bar neerplantte waar we op een tafel dienden te wachten. Ze keek er niet bij of ze het erg vond. Al snel kregen we een tafeltje in het oog dat we  gauw bezetten, waarna een beeldschoon meisje vlotjes de bestelling opnam. Geen idee waar zij heeft leren flirten, maar het moet een uitstekende leerschool geweest zijn. Bovendien, zet haar een Aegon muts op en ze kan zonder twijfel fantastisch schaatsen.

De Voorzitter waagde zich aan tomatensoep met brood en diverse smeersels (aioli,tapendade, etc.), kreeg vervolgens van de Beschermheer een kop koffie met likeur en bonbons cadeau, terwijl die zelf bij wijze van dessert een luikse wafel met warme kersen en vanille-ijs naar binnen stond te proppen. Gezegd moet worden dat de samenwerking tussen bediening, keuken en bar bijzonder moeizaam verliep, wat resulteerde in overdreven lange wachttijden. Maar lekker was het over het algemeen wél! Ook merkwaardig: per toeval was de Beschermheer getuige van de controle van de toiletten door een medewerker. Die zag voor het gemak een enorme plas urine voor de pissoirs over het hoofd.

Kortom, mixed feelings. Olivier biedt een mooie en goed aangeklede ruimte en een zeer redelijke keuken. Het personeel is aardig en soms adembenemend, maar laat tegelijkertijd behoorlijk wat steken vallen. En tja, dat kost sterren. We komen niet verder dan 2,5 uit 5: ++1/2

Utrecht door Charles van den Broek

De voorzitter ging een kaartje kopen voor een jeugdige autoliefhebber. Zo kwam hij in een winkel, onder de Dom, waar hij lang niet geweest was. Vol met kaarten, posters en prenten. Bij binnenkomst viel het oog gelijk op een bak met stripachtige impressies van de binnenstad van Utrecht. In één woord: prachtig, het leidde bijna tot een impulsaankoop van € 24,95.

Charles van den Broek is de maker. Familie van? Het is moeilijk informatie te achterhalen van de man. Zeker is dat hij prachtig kan tekenen in de stijl van de ‘klare lijn’. Eén van de favoriete plekken van de voorzitter in Utrecht is de Springweg. Van den Broek heeft deze locatie in twee variaties op papier gezet. Zijn creatie maakt de mooiste plek van Utrecht nog een stukje mooier.

Oh ja, de winkel heet trouwens Catch Projecten. Ooit opgezet door twee broers als studentengrap. Nu hebben ze zelfs een winkel in Parijs. Echt de moeite waard om een kijkje te nemen!

(Afbeelding: Charles van den Broek via catch-projecten.nl)

Nieuw in Utrecht: Bresson

De voorzitter mocht bijna een jaartje bijschrijven, een mooi moment dus om de Utrechtse binnenstad samen met een bezoek te vereren. Bij Louis Hartlooper attendeerde de achterzijde van de uitloper ons op een onlangs geopend etablissement aan de Oudegracht: Bresson. Dit zou volgens de advertentietekst een heuse Franse brasserie moeten zijn, alwaar de bezoeker zich in Parijs zou wanen. Nu is de beschermheer van NUt een afgestudeerd francoloog, dus we hadden alle reden om het waarheidsgehalte dezes eens te controleren.

Onderweg er naartoe moest de beschermheer denken aan het dorpje St. Bresson dat zich bevindt op de grens van de Hérault en de Gard. Bovenop een bergrug gelegen, niet meer dan een twintigtal huizen, een kerkje en wat moestuintjes op de voor die streken zo kenmerkende terrassen met stenen muurtjes. Verder alleen het gele postautootje dat eenmaal daags langsrijdt. Maar mensen, wat een uitzicht!

Goed, wij stapten dus bij Brasserie Bresson naar binnen. Het interieur daar deed inderdaad denken aan een Parijse brasserie. Er hingen wat late dertigers rond, die elkaar, ook heel Frans, zoenden bij binnenkomst. Verder was het in het niet-restaurantgedeelte wat stil. De obers waren gekleed zoals iedereen denkt dat Franse obers gekleed zijn, wat in de praktijk meestal helemaal niet zo is. De rosé werd aan tafel ingeschonken om het geheel een exquise tintje te geven. Het was geen slechte rosé. Wij vielen een beetje stil en concludeerden dat we eens zouden moeten eten bij Bresson om te kijken of de joie de vivre die de website belooft ook echt waar gemaakt wordt. De beschermheer rekende af en we zochten een iets bruinere gelegenheid op in de vorm van De Vingerhoed. “Verdomd”, zei de voorzitter nadat hij zich daar  aan het raam geïnstalleerd had. “Dit is precies dezelfde rosé.”

Sightings in Utrecht

De voorzitter trok erop uit om de nieuwe bundel van stadsdichter Heytze te kopen: Utrecht voor beginners. Het was tenslotte Boekenweek. De wandeling ging naar boekhandel Bijleveld, een sympathiek winkeltje dat mijn voorkeur geniet boven de ‘ketengigant’ Broese.

Hetzelfde idee bleek onze nationale 8 uurjournaal anchor P.J. Freriks gehad te hebben. Hij signeerde daar echter zijn eigen boekje, een ode aan zijn kat. Als een soort Pavlovreactie verwachtte ik het laatste nieuws van hem. Het enige wat ik hoorde was: “Voor wie is het broekje, mevrouw?”

Toeval of niet, op weg naar huis trof ik de dichter van de zojuist aangeschafte bundel. Hij passeerde mij bij de Dom op zijn fiets, waarschijnlijk onderweg om zijn eigen werk aan te schaffen.

Alsof het nog niet genoeg was, liep vlabij mijn huis cabaretier Hans Dorrestijn (met keppeltje) zojuist de synagoge uit. Waar hij ongetwijfeld net zijn laatste uitgave over zijn joodse goudvis had gesigneerd …

Oh ja, best een aardige dichtbundel trouwens, houdt je van de straat!

(Foto: LodewijkB @ flickr.com)