Wat is de overeenkomst tussen Prinsjesdag en de Tour de France? Precies, de plannen voor het volgende jaar waren al bekend voor de troonrede gelezen werd door de vorsten van de beide koninkrijken. Het lek zat ook op dezelfde plek: een niet zo handige systeembeheerder die de boel al online gezet had en enkel het jaartal in het webadres veranderd had.
Dientengevolge hadden wij de afgelopen week tijd over. Het parkoers was immers vorige week al bestudeerd (valt tegen, al maken de renners de koers). U weet hoe dat gaat: tijd die over is, is zo weer vergeven. Desalniettemin vonden wij een overgebleven uurtje om de in het voorjaar verschenen documentaire over Tourkroonprins Andy Schleck te bekijken. We werden positief verrast. Het is een prettige, rustig gesneden docu die een heel aardige inkijk biedt in de mens Andy Schleck en wat er bij komt kijken om tweede te worden in de Tour.
We moeten nog maar zien of dat volgend jaar ook lukt. We hadden Andy een beter parkoers gegund. De documentaire krijgt van ons vier sterren en bekijkt u hier:
De Vuelta was vandaag toe aan een rustdag. Een mooi moment om een bijzondere documentaire voor het voetlicht te halen. Il Lombardia is volledig gewijd aan de Giro di Lombardia, de laatste grote koers van het wielerseizoen. Eén van de allermooiste wedstrijden die er zijn, de pure passie van het Italiaanse publiek staat bovendien garant voor een mooie docu. Zeker veelbelovend dus!
Il Lombardia komt van de hand van Johannes Sigmond en Robert Jan van Noort, die maar liefst vijf jaar uittrokken voor dit project. Releasedatum 14 oktober 2011. Maar naar het schijn 23 september al te zien op het nederlands filmfestival in Utrecht… Hier meer info.
Onvergetelijk beeld van een huilende Johnny Hoogerland eergisteren aan de meet, na de bizarre 9e etappe van de Tour de France. Alle snijwonden en 33 hechtingen ten spijt, zijn opmerkelijke val zal zijn populariteit geen windeieren leggen. Het betraande gelaat van de Zeeuwse doorzetter deed de secretaris plotsklaps denken aan die andere Nederlandse wielrenner die met een fikse buiteling in La Grande Boucle faam verwierf. Wim van Est stortte 60 jaar geleden in de afdaling van de Col d’Aubisque in het ravijn.
Hoogerland
Huilen maakt beroemd: Hoogerland en Van Est
Van Est
Logischerwijs hebben twee grienende mensen iets van elkaar weg, maar de secretaris ziet wel meer gelijkenissen. De trouwe ogen, de rimpels rondom de mond, de iets scheve wenkbrauwen…..Hopelijk wordt Hoogerland meer dan ‘die aardige wielrenner van die belachelijke valpartij’. Van Est presteerde genoeg om zijn malheur naar de achtergrond te dringen, maar zeker na zijn carriere werd zijn naam steevast in verband gebracht met die beruchte dag in 1951. Laten we maar hopen dat hij zich nog vaak, ook in andere edities van de Tour, in de bolletjestrui mag hijsen.
Het leuke van de lente is niet alleen dat het bbq seizoen weer van start gaat (voor een instructie, klik hier), maar ook dat de voorjaarsklassiekers weer verreden worden. Het aardige daarvan is dat ze allemaal het allermooiste zijn. In de week voor Milaan – San Remo is dat de allermooiste wedstrijd, vanwege de lente (primavera), de azuurblauwe middellandse zee en de hectiek op de Poggio. In de week voor de Ronde van Vlaanderen gaat er niets boven de Ronde van Vlaanderen, de regio waar deze wedstrijd naar vernoemd wordt is immers de bakermat van iedere Flandrien. En Parijs-Roubaix is natuurlijk ook de mooiste, vanwege de tragiek op de kasseistroken, het stof of de modder en de aankomst op het vervallen velodrome. Zo kunnen we nog wel even doorgaan, de Amstel Gold Race is de mooiste, want Nederlands en de Cauberg, en Luik – Bastenaken – Luik als we het goed hebben de oudste en de zwaarste.
Maar goed, een mens zou verwachten dat bij dergelijke hooggespannen verwachtingen de werkelijkheid tegenvalt. Dit is echter geenszins het geval. De wedstrijden die we tot nu toe voorgeschoteld kregen waren van ongekende schoonheid en zonder uitzondering bijzonder spannend.
Er is echter meer dan het wedstrijdverloop. Wielrennen is gewoon mooi van zichzelf. Deze stelling wordt perfect ondersteund door een fenomenaal filmpje van Holland Sport waar wij graag uw aandacht voor vragen. Klik en geniet!
In Vlaanderen lopen de temperaturen dezer dagen in meerdere opzichten op. Niet alleen wordt er voor zaterdag uitzonderlijk warm weer verwacht voor begin april, ook is zondag de Hoogmis van het Vlaamse wielrennen: de Ronde. Sporza loopt uiteraard op de Ronde van Vlaanderen vooruit met diverse programma’s, daar is het een nationale publieke zender voor. En uiteraard wordt al het wielervuurwerk dat de aanloop naar Vlaanderens mooiste vormt verslagen door Michel Wuyts, één van de betere improvisatiedichters van het Nederlandse Taalgebied.
Neem nu dit filmpje, waarin Wuyts vertelt over de Ronde van Vlaanderen van 1969. Onbedoeld of niet, pure poëzie.
Vandaag start de Giro in Amsterdam. Hoogste tijd dus voor een wielertip. Bij Cervélo, het team van Theo Bos en onze Girofavoriet Carlos Sastre, werken ze met een bijzondere filosofie. Alles is gericht op het beter maken van het materiaal (Cervélo fietsen) en het team zelf. En daarvoor werken ze – bijzonder in de conservatieve wielersport – met mensen die hun ervaring opgedaan hebben in andere sporten, zoals Joop Alberda.
Alles klopt bij Cervélo. Nette renners, stijlvolle kleding en een fraaie website. Daar plaatsen ze ook prachtige, met ouderwetse liefde voor het vak gemaakt filmpjes op, zoals deze:
Tijdens het schumen langs de honderden kramen van de Deventer boekenmarkt stond de secretaris pardoes voor een hele rij met wielerboeken. Veel titels die hij kende, onder meer door diverse blogs van de beschermheer, kenner bij uitstek in deze. De secretaris is gelijk Joop Zoetemelk een goede tweede in deze tak van sport. Hij was al een tijdje op zoek naar het boek over Fausto Coppi van Martin Ros. Na veel getuur ontdekte hij een exemplaar tussen de melee en na weinig gedraal schafte hij deze aan met als doel deze op vakantie die de volgende dag aanving, te verslinden.
Ros, de ultieme radioverteller, herkennen we direct terug: aan enthousiasme en vaart ontbreekt het niet in dit boek. Er valt echter genoeg op het verhaal aan te merken. Ros weidt soms teveel uit over anderen (Bartali, Schulte). Deze passages zijn op zich best interessant en wellicht bedoeld om een traditionele biografie-stijl te vermijden. Erger zijn de in overdaad aanwezige verhalingen over zichzelf: zijn in de kiem gesmoorde wielercarriere en zijn mislukte avances bij de meisjes: sorry, maar daarvoor wachten we wel op een realistische biografie over Ros zelf. Tekenend is dat het hoofdstuk over ‘De witte dame’ (Coppi’s geliefde) 12 pagina’s beslaat, waarvan de eerste 5 over de Hilversumse schrijver gaan.
Het hoofdstuk ‘Klein-Rome in het Maria-jaar 1950′ is helemaal een irritante misser in het boek. Het bestaat uit al dan niet waargebeurde anekdotes uit de naoorlogse jaren rondom Hilversum. De secretaris werd vreselijk door deze niemendalletjes verveeld en bovenal afgeleid van de hoofdpersoon waar het om zou moeten draaien. Een onevenwichtig boek dus, waarin echter de spannende verteltrant en bijzondere woordkeuzes van Ros maken dat je -op net genoemd hoofdstuk na- het vlot uitleest als wielerliefhebber. Op sommige momenten krijg je van Ros precies waar je naar verlangt en waan je je in een heerlijk jongensboek. NUts oordeel slingert tussen hart en verstand: ++1/2.
Toevallig (?) stuitte de secretaris een paar dagen na het lezen van het boek op een monument van Coppi, op de passo Pordoi in de Dolomieten. Laten we deze grandioze renner niet vergeten!
Monument Coppi op passo Pordoi. Foto: WC Klijn-Drok
Col de la Schlucht, col du Firstplan en, vooral, Col du Platzerwasel. U hoort het al: winnaar Heinrich Haussler stormde in de dertiende etappe op weg naar huis (Freiburg) door een raar gebied. De Alsace, of Elzas, is niet Frans en niet Duits. Het is iets er tussenin. Met allerlei rare taal- en cultuurmixen als gevolg. De oorzaak is logisch. De streek werd eeuwenlang als een pingpongballetje op en neer gesmasht tussen Frankrijk en Duitsland. Na elke oorlog een andere baas. Van zulk gedoe wordt een mens onrustig zou je denken. Maar de Elzasser denkt: het zal mij worst wezen! – en schenkt zichzelf nog een prima lokaal wijntje in. Prost ende santé!
Zo ontspannen waren ze in Parijs niet, toen na de hel van la grande guerre de nogal ambitieus ogende Adolf Hitler aan de macht kwam aan de andere kant van de Rijn. Met de gifgasaanvallen van Verdun nog vers in het geheugen, leek diens streven naar meer Lebensraum niet bepaald een aantrekkelijk idee. Niet wéér de longen van een hele generatie wielrenners naar de knoppen!
Dus bedacht André Maginot, minister van defensie, een geweldig en geweldig duur plan. Langs de grens met Duitsland werd een onverslaanbaar geachte verdedigingslinie neergelegd: de Maginotlinie. 58 enorme, voornamelijk ondergrondse verdedigingswerken en 400 kazematten, deels met elkaar verbonden door onderaardse gangen, die zelfs voorzien waren van spoorrails. Heerlijk toch, als iemand zo’n groots bouwwerk naar zichzelf vernoemt*.
Terwijl het hele Duitse leger op het grote blad door Polen stormde, lagen er in de Maginot linie honderdduizenden Franse soldaten depressief te worden door gebrek aan daglicht. Ze hadden zo door kunnen lopen naar Berlijn, d’r op en d’rover zou het geweest zijn. Maar ja, Blitzkrieg is misschien niet voor niets een Duits woord met weinig equivalenten in andere talen. Toen de Duitsers Polen aan hun bajonet geregen hadden en uiteindelijk toch nog Frankrijk binnenvielen, kwamen ze natuurlijk via België en fietsten ze zo door de achterdeur naar binnen. Oei, aan die optie had eventjes niemand gedacht.
Vandaag werden, bizar genoeg, Oscar Freire en Julian Dean tijdens de etappe beschoten met een luchtbuks. Het kan nog erger. Destijds werden in de Maginotlinie halve pelotons verbijsterend eenvoudig om zeep gebracht. Geplatzerwaseld, zullen we maar zeggen.
*Het is niet zeker of André Maginot de verdedigingslinie daadwerkelijk naar zichzelf vernoemd heeft.
Ach, wat had ik het leuk gevonden als Samuel Dumoulin, de kleinste renner van het peloton, vandaag als eerste de finish gepasseerd was. Een dwerg die wint in een dwergstaatje. De Tour heeft immers de Europese Unie verlaten en is naar Andorra gefietst. Bent u daar wel eens geweest? Gek hoor, vijfhonderd winkels waar je motorhelmen kunt kopen in één straat, zo middenin die statige Pyreneeën. En ik heb niet eens een motor.
Tja, net als in Monaco, waar deze Tour van start ging, draait in Andorra alles om geld. Het landje werd ooit rijk van de smokkelactiviteiten en is sindsdien door een gebrek aan blauw briefpapier rijk gebleven. De aantrekkelijke belastingtarieven trekken jaarlijks 10 à 11 miljoen toeristen, die ‘s zomers op koopjes jagen en ‘s winters skiën. Eigenlijk levert dit soort dwergstaatjes het ultieme bewijs dat de economische voordelen die toegeschreven worden aan schaalgrootte klinkklare lariekoek zijn.
Klein maar fijn dus. Dat geldt ook voor veel wielrenners. Heeft u er al eens eentje in het echt gezien? Klein hè! Paolo Bettini, Damiano Cunego, Oscar Freire, Roberto Heras, Leonardo ‘de dwerg van de Abruzzen’ Piepoli: ze reden of rijden allemaal op kinderfietsjes rond. Ik heb het altijd verbijsterend gevonden om te zien hoeveel power er in zulke korte beentjes kan zitten. Waar halen ze het toch vandaan? Nou ja, in het geval van Piepoli en Heras is dat inmiddels wel duidelijk: van de plaatselijke pharmacie.
Er is naast wielrennen nog een sport waarin dwergen goed zijn, zij het dat ze vooral figureren als lijdend voorwerp: het dwergwerpen. Net als wielrennen niet ongevaarlijk. In 1828, lang voordat Francisco Cepeda in 1935 zijn hoofd doormidden viel bij een valpartij tijdens de afdaling van de Galibier, viel de Nederlandse dwerg Simon Paap al dood na een geslaagde worp. Daarna bedacht iemand dat het slim was om de dwerg een helmpje op te zetten. Jammer genoeg hebben de Verenigde Naties in 2002 een streep gezet door deze sympathieke niet-Olympische sport.
Ook jammer: Samuel Dumoulin werd vandaag bovenop Arcalis vooraf gegaan door 133 andere renners. Ach, een echte dwerg is hij toch al niet. Met zijn 1,58 meter is hij dan wel kleinste van het peloton, maar nog altijd 8 cm te lang om officieel als dwerg gekenmerkt te worden.
Étape 5: Le Cap d’Agde – Perpignan 196.5 kilomètres
Chute dans le péloton! Zeker in de nerveuze eerste week van de Tour klinkt deze kreet, die natuurlijk ‘valpartij in het peloton’ betekent, dagelijks over de koersradio. Onze eigen frisse, Hollandse jongens lagen er ook een paar keer bij. Gisteren verliet Piet Rooijakkers met een gebroken elleboog de Tour, vandaag was het de beurt aan Robert Gesink met een gebroken pols. Zij hadden nog geluk, de Spanjaard Pedro Horillo viel vorige maand tijdens de Giro bijna dood in een ravijn. En ook hij had nog geluk, want doden zijn er in het veleden ook al te betreuren geweest in de Tour. Wielrennen is dus niet alleen een schitterende sport, maar ook een reuze gevaarlijke. Conclusie: een mens die er vrijwillig voor kiest deze sport als hobby in competitieverband te beoefenen, moet wel knettergek zijn.
Er wordt wel gezegd dat iedere wielrenner voor iedere koers bang is voor een valpartij. Schrijver-wielrenner Tim Krabbé was er zelfs keer op keer van overtuigd dat het déze keer dramatisch met hem af zou lopen. Gek, maar zo fatalistisch was ik in mijn eigen, bescheiden carrière helemaal niet. Tuurlijk, je kon vallen, maar anderen hadden daarvoor veel meer talent dan ik. Het zijn namelijk altijd dezelfde klungels die erbij gaan liggen: de Frank Schlecks, David Zabriskies en Denis Menchovs van deze wereld. Koning van de valpartij was de Zwitser Alex Zuelle, maar die werd dan ook benadeeld door zijn beperkte gezichtsvermogen, het best te vergelijken met de waarnemingscapaciteit van een mol op een stralende zomerdag.
Anderen zijn stukken handiger in het omzeilen van het pijnlijke onheil, dat trouwens vergezeld gaat van een typisch geluid van ledematen en fietsonderdelen die schuren over grof asfalt. Ik heb renners op de meest onwaarschijnlijke manieren overeind zien blijven en noodstops zien maken. Zelf ben ik ooit eens in een reflex in één vloeiende beweging over zowel een gevallen renner als zijn fiets heengesprongen. Met zestig kilometer per uur hoef je dan helemaal niet zo hoog te springen, dacht ik nog triomfantelijk tijdens mijn vlucht.
Jaja, stoere verhalen te over.
Natuurlijk ben ik ook wel eens gevallen tijdens een koers. Ik herinner me een schuiver tijdens een zomeravondcriterium in het centrum van Zeist. Het parkoers was merkwaardig: een vierkant met een lengte van precies 1 kilometer. Er reed een kopgroep weg en in een poging me bij de gelukkigen te vervoegen, nam ik in één van de vier bochten te veel risico. Mijn voorwiel gleed weg en ik schoof genadeloos richting de hekken. Tijdens het opstaan schoot de pijn door mijn lichaam en opeens leek wielrennen zo’n logische levenskeuze niet meer. Ik graaide naar mijn fiets, draaide me om en keek in de grote ogen van een vrouw die zich losgemaakt had uit het publiek. Ze klom over het hek en liep op me af. Ze was nog maar een meter van me vandaan toen ze haar rok in een wilde beweging omhoog gooide en triomfantelijk gilde: “Ik ben ook gevallen met de fiets! Kijk maar!” En inderdaad, behalve een door rossig schaamhaar omgeven slip werd er ook duidelijk een flinke schaafwond op haar rechterknie zichtbaar.
Daar op die warme zomeravond in Zeist, was niet alleen de wielrenner knettergek.
 "Van Est")
Dichter Michel Wuyts over de Ronde van ’69
dinsdag 29 maart 2011In Vlaanderen lopen de temperaturen dezer dagen in meerdere opzichten op. Niet alleen wordt er voor zaterdag uitzonderlijk warm weer verwacht voor begin april, ook is zondag de Hoogmis van het Vlaamse wielrennen: de Ronde. Sporza loopt uiteraard op de Ronde van Vlaanderen vooruit met diverse programma’s, daar is het een nationale publieke zender voor. En uiteraard wordt al het wielervuurwerk dat de aanloop naar Vlaanderens mooiste vormt verslagen door Michel Wuyts, één van de betere improvisatiedichters van het Nederlandse Taalgebied.
Neem nu dit filmpje, waarin Wuyts vertelt over de Ronde van Vlaanderen van 1969. Onbedoeld of niet, pure poëzie.
Tags:commentator, Michel Wuyts, Poëzie, ronde van vlaanderen, wielrennen
Geplaatst in Algemeen, Geschiedenis, Literatuur, Poëzie, Sport, tv | 2 Commentaar »