De secretaris liep vandaag langs de Turkse toko (een welkome compensatie voor Nederlandse groenteboeren die welhaast uit het straatbeeld zijn verdwenen) en zag daar tot zijn genoegen een bak met langwerpige bruine stengels liggen. Want het was al een winter terug dat hij voor het laatst schorsenen had gegeten, want over deze vergeten groente hebben we het hier. Een aantal jaar geleden ontdekte de secretaris deze op het oog niet al te aantrekkelijke ‘winterasperge’ en sindsdien probeert hij ze tijdens de koude maanden een aantal keer te bemachtigen.
Schorseneren worden ook wel ‘keukenmeidenverdriet’, ‘huisvrouwenleed’ of ‘asperges van de armen’ genoemd. De eerste twee namen refereren waarschijnlijk aan de niet te onderschatten bereiding: het schillen van schorseneren is redelijk lastig en bovendien komt er een kleverig sap vrij, waardoor je handen vervelend aanvoelen. De Duitsers hebben (wederom) een schitterend woord voor deze groente: ‘schwarzwurzeln’. Oorspronkelijk komt de groente uit het Middellandse Zeegebied, waar de Italianen hem ”scorza nera” of “scorza negra” doopten, wat “zwarte schil” betekent.
Bron: groentenenfruit.nl
Zoals de laatste bijnaam aangeeft, komen schorseneren tot wasdom, als men dezelfde bereidingstechnieken en combinaties hanteert als bij asperges. Schillen, vijftien minuutjes koken, en dan lekker een plakje ham of kaas erop. Een ovenschotel met schorseneren, aardappelen, kaas en bijvoorbeeld een béchamelsausje is een heerlijke winterse kost. Voor de culinaire avonturiers onder ons: op de facebook-pagina over schorseneren staat een recept met gnocchi en zalm. Kennelijk kan de schorseneer ook zonder de piepers.
Overigens eten de kinderen van de secretaris met plezier deze ondergewaardeerde groente. Het is misschien niet de spannendste is zijn soort, maar in de winter zeker een leuke afwisseling tussen de knollen en de kolen. Gelukkig is de stengel de laatste jaren enigszins aan een opmars bezig. Schorseneren bevatten geen doorsnee voedingsstoffen: ze kenmerken zich door een hoog fosfor- en ijzergehalte. Probeert u het eens: wie weet gaat u ze nog bezingen, net als drs P., die in de jaren tachtig een bescheiden hitje scoorde met het absurdistische ‘Knolraap en lof, schorseneren en prei’.
