Over bijgeloof, neuroten en rituelen in de tennissport

Ivan Lendl plukte altijd aan zijn wenkbrauwen, voordat hij ging serveren. Voor zijn eerste en tweede opslag stuitte hij de bal altijd een vast aantal keer. Mary Pierce deed na elk punt haar haar weer even goed, dat toch al piekfijn zat. Zina Garrison schudde met haar billen, als ze zich op een service van haar tegenstandster trachtte te concentreren. Goran Ivanisevic wilde altijd dezelfde bal terug, als hij daarmee een goed punt had gescoord. Pat Cash verruilde na elke wissel van baanhelft zijn welbekende, met NUt-motief geblokte hoofdband.

news.bbc.co.uk
Pat Cash (met NUt-hoofdband), bron: news.bbc.co.uk

Hedentendage spant Rafael Nadal natuurlijk de kroon met zijn rituelen. Zijn flesjes staan zonder uitzondering in dezelfde volgorde op dezelfde plek. Het is me wel eens opgevallen dat hij zich regelmatig moet haasten voor de toss, omdat hij zijn hele parade nog moet afhandelen. Na elk punt moet hij zijn handdoek hebben om daar weer de nodige verrichtingen mee uit te halen. De beschermheer zal nu wel denken: de secretaris zal gezien zijn uitingen in het verleden ook wel ‘last’ hebben van dergelijke gebruiken?

Jazeker, al meen ik het redelijk binnen de perken te kunnen houden. Ik moet altijd een gevulde bidon bij me hebben, het zweetbandje dient strak om mijn rechterpols te zitten en als ik de tel kan bijhouden, probeer ik bij het inserveren vanaf beide zijden evenveel services te slaan. De grens tussen bijgeloof, routine of neurotisch of dwangmatig gedrag is soms vaag, maar feit blijft dat veel tennissers veel waarde hechten aan deze rituelen. Ze kunnen ook echt helpen: sommigen houden hun concentratie ermee vast, anderen komen onder het ritueel even bij van een inspannende rally en de minst nobelen pogen hun tegenstander flink uit zijn spel te halen!

Een gedachte over “Over bijgeloof, neuroten en rituelen in de tennissport

  1. Je ziet verder het verschijnsel dat naast de visuele rituelen het verbale ritueel, in de vorm van veel gekir, gesteun en gekreun als ware het meervoudige orgasmes, op de tennisvelden blijvend zijn intrede heeft gedaan. Het verschijnsel is geintroduceerd door Monica Seles (tot nu toe op dit punt nog door niemand geevenaard; de ‘James Brown’ onder de tenissters), en mede onder invloed van de verbeterde kwaliteit van microfoons, nu schering en inslag geworden. Je ziet (of beter: je hoort) het in vrijwel geen andere sport, zeker niet in die mate.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s