Postnatale bezoekjes

Deze week legde de secretaris weer een kraamvisite af, niet de enige van de laatste jaren. Net als hijzelf is menig dertiger om hem heen bezig om zich te -excusez le mot- settelen. Het is een apart fenomeen waar het geluk niet altijd centraal staat.

Prille ouders vinden het leuk dat hun familie- en vriendenkring enthousiast op hun pasgeboren wonder afstormt. Maar weest u gewaarschuwd. In de eerste weken zijn pappa en mamma zo in de ban van hun kleine dat elk extern figuur eigenlijk teveel is. Door de onervarenheid en beperkte nachtrust kan de overgebleven energie slechts ten goede komen aan het blerende baby’tje. De bezoekers zullen zich erg in den minne moeten schikken.  Ze kunnen hun cadeautje inleveren, enkele spontane kreten slaken over het kleine wonder, snel hun kleffe beschuitje naar binnen werken en dan weer gauw de benen nemen. Want je zult zien: het mensje heeft net een luier met heerlijk dun meconium, het krijsende geval wil op dat moment even niet aan de fles (is de temperatuur wel goed?) of onzekere vader is aan het hannessen om de mouwen van het krappe rompertje over de krioelende armpjes te manoevreren. Tot overmaat van ramp heeft mama naast wallen tot haar stuwende borsten net haar kraamtranen-dag. Gauw wegwezen dus.

Aan de andere kant weten visitanten zich vaak door dit nieuwe geluk niet te beheersen; vooral oma’s hebben hier een handje van. Ze negeren (schoon)dochters – en zonen bij binnenkomst en eigenen zich op meestal luidruchtige wijze hun nakomeling toe. Met dom geschreeuw en retorische vragen waar zelfs de gemiddelde Get the Picture-kandidaat nog wel antwoord op weet, bestoken ze het arme drommel. De eerste jeugdtrauma’s zijn een feit. Andere moeders nemen de gelegenheid te baat om schaamteloos en veel te uitgebreid over hun eigen bevalling te verhalen, tot ergernis van hun partner die de boel angstvallig probeert te bagatelliseren. Een andere categorie ergerniswekkers zijn de goedbedoelende adviseurs.  Vaak behoren de hierboven gememoreerde oma’s en ervaringsdeskundigen (v) hier ook toe. Het ergste is, als ze steeds vergelijking maken met hun eigen situatie van weleer. ‘Ik liet hem eens een half uur bleren, toen was het gezeur voorgoed over’ of dat soort kansloze frases.

Bron: www.bassa.nl
Bron: http://www.bassa.nl

Daarnaast heb je de argeloze yuppen die zich nooit voorstelling hebben gemaakt van wat het zou kunnen betekenen om plotsklaps met zo’n kwetsbaar wezentje op schoot te zitten. Ze grijpen het bezoek aan om het contact met de doodvermoeide ouders te verstevigen; ze zijn door hun drukke en bijster interessante levens immers al maanden niet meer langs geweest. Ze merken geen enkele hint op;  de enige remedie die rest, is ze zeer direct te vragen op te rotten of een collectieve migraine te veinzen.

De instructie van de secretaris is: max. 75 minuten, 1 drankje, 1 beschuitje, een paar lovende woorden en bemoedigende blikken. Als u ook nog even vraagt of u het afwasje moet doen of de plaatselijke super moet bezoeken, dan kunt u helemaal niet meer kapot!

Advertenties

Een gedachte over “Postnatale bezoekjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s