Consultatie of consternatie (NUtcolumns #6)

De secretaris ploetert zich al een paar jaar door bezoekjes aan het consultatiebureau. Als het opgeroepen kind in kwestie nog afhankelijk is van slaapjes overdag, komt het tijdstip meestal erg ongelegen. Want je zult altijd zien: enkele weken voor de afspraak heeft zoon- of dochterlief net het bioritme aangepast. Flink gestresst om maar niet te laat te komen, wurm ik mijn nakomeling na hem kunstmatig wakker gekucht te hebben, door het rompertje en tracht ik het wereldrecord luier verwisselen te verbeteren. Tevergeefse moeite, want bij het consultatiebureau aangekomen, blijkt het programma weer eens een half uur uitgelopen door een stelletje jankende babies van ouders van bedenkelijk allooi.

Ondertussen probeer ik m’n spruit te vermaken onder belachelijk hoge binnentemperaturen waar zelfs verpleeghuizen niet tegenop kunnen stoken. Net op het moment dat ik wanhopig in mijn tas zit te wroeten op zoek naar soepstengel of banaan, zie ik in mijn ooghoek de assistente zenuwachtige gebaren maken: ze wil dat ik nu het kind uitkleed om gewicht en lengte te gaan meten. Zelf doe ik mijn blouse ook maar meteen uit, want van een flauwvallende vader raakt deze mislukte dokterassistente of nimmer afgestudeerd orthopedagoge helemaal in paniek. Bang om de zeikstraal van mijn zoontje in het gezicht te krijgen, maakt ze deze routinematige handelingen tot een complexe operatie. Het lukt haar nog net om twee puntjes te zetten op de curve in het o zo belangrijke groeiboekje.

Bron: http://www.haasje.com

Gelukkig heb ik dit verschrikkelijke voorspel gehad, en kan ik door naar de verpleegkundige of de arts. Ook over deze beroepsgroepen beweren boze tongen dat ze eigenlijk een echt vak wilden uitvoeren, maar dat ze van lieverlee zijn terugggezakt naar het niveau waar vragen als ‘Poept ie vaak en zijn het stevige keutels?’ , ‘U geeft haar toch wel elke dag Vitamine K, he?, ‘Laat je hem dan lekker doorhuilen? Is goed voor de longetjes’ dagelijkse kost zijn, evenals het nuilen over de gevaren van overgewicht. Overleg met vakbroeders hebben ze kennelijk weinig, want hun tot in den treure gerepeteerde richtlijnen verschillen per persoon en  per bureau.

Er zijn ouders die nog harder janken dan hun baby, als ze bij het consultatiebureau vandaan komen, vandaar dat ze gekscherend ook ‘consternatiebureaus’ worden genoemd. Onzekere ouders een beetje vertrouwen geven, dat vergeten sommige bureaus; wellicht proberen ze hun eigen mislukte pedagogische optredens op kwetsbare onschuldigen te projecteren. De secretaris is inmiddels door de wol geverfd en daarnaast mag ik ook niet teveel klagen over mijn huidige consultatiebureau. Bijkomstig voordeel is dat mijn zoontje zich bij zijn afscheid aldaar zich voorbeeldig gedroeg. Op de vraag ‘Wat eet jij het liefst?’ antwoordde het scheetje ‘Broccoli’ en dat had ik niet eens gesouffleerd! Wel moet ik binnenkort voor mijn bourgondische dochter extra terugkomen in verband met een afwijkende lengte/gewichtscurve, maar wat wil je als ze bij elke stap die ik in de keuken doe, oppert: ‘Ik heb honger’. Dit gebeurde echter wel in goed overleg en zonder moralistisch ondertoontje. En ach, prille ouders adviezen geven, blijft een heikele onderneming: menig (schoon)moeder heeft zich er flink mee in de nesten geholpen!

Advertenties

Een gedachte over “Consultatie of consternatie (NUtcolumns #6)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s