De verrader (Andy McNab) +++

Een zeer trouw NUt-sympathisant doet de Beschermheer met enige regelmaat een boek van Andy McNab cadeau (waarvoor dank) en zo bezien is het miraculeus dat er nog geen enkel boekwerk van deze auteur op deze plek besproken is. Daar komt vandaag verandering in, want we recenseren hier de Verrader, dat deel uitmaakt van de Nick Stone reeks. Daarmee zijn eigenlijk ook meteen alle delen besproken, want McNab is niet alleen zeer stijlvast, ook zijn verhalen verlopen volgens eenzelfde voorspelbare onvoorspelbare patroon. Een rare zin misschien, maar wie de boeken leest zal het begrijpen.

Bron: bol.com

Andy McNab is trouwens een pseudoniem. Wikipedia leert ons dat de beste man op tv onherkenbaar in beeld wordt gebracht, wat je meteen doet afvragen waarom je hem in godsnaam voor de camera zou moeten slepen. Bij lezingen mag hij niet gefotografeerd worden. Dit alles om te voorkomen dat onze held – want dat is hij – zijn vroegere strijdmakkers in gevaar brengt. McNab maakte namelijk lange tijd deel uit van de Britse Special Air Service elitetroepen. Hij vocht undercover in Noord-Ierland en beleefde zijn finest – of minst finest, het is maar hoe je het bekijkt – hour tijdens de aanloop naar de Eerste Golfoorlog toen hij op pad was met de beroemde en faliekant mislukte missie Bravo Two Zero. Wat op Irakees grondgebied begon als een dappere zoektocht naar lanceerinstallaties van Scudraketten eindigde door fout op fout te stapelen in een doldwaze vlucht door heel Saddamland. De leden van de uit acht man bestaande patrouille raakten elkaar grotendeels kwijt. Twee van hen raakten onderkoeld (het was iets kouder in de woestijn dan gedacht) en overleden, een ander sneuvelde in een vuurgevecht. De rest werd al dan niet gewond gevangengenomen door de Irakezen en bracht een minder aangename periode door in de Abu Graib gevangenis. Enkel Chris Ryan (ook al een pseudoniem van een schrijvende held) slaagde erin om lopend Syrië te bereiken, een onwaarschijnlijke prestatie trouwens.

Maar bon, we dwalen al net zo af als de Bravo Two Zero patrouille. Na zijn carrière in het leger pakte McNab de pen op en schreef eerst wat boeken over zijn belevenissen in Irak. Later creëerde hij de noujaromanfiguur Nick Stone, een ex-SAS’er die James Bond-achtige avonturen beleefd, al heeft hij wat minder manieren en drinkt hij ook geen Martini, laat staan shaken. Wel werkt hij zichzelf voortdurend in de nesten, waarna hij de boel opblaast en ontsnapt. Eind goed, al goed, al gaat er ook meer dan eens een naaste dood, bij voorkeur een onschuldig kind of een waanzinnig mooie vrouw op wie Stone een wederzijds oogje heeft. Net als hij wat van een gevoelsleven heeft ontwikkeld, blaast hij het zelf op, dat idee.

U snapt het al: dit zijn geweldige boeken. Niet al te hoogstaand weliswaar, maar zeer ontspannend. Over het algemeen is het eerste hoofdstuk veruit het meest geslaagde. Het lijkt wel of McNab zich elke keer voorneemt om  nu eens écht een goed boek te schrijven, om later toch maar weer hatseflats naar een nogal rommelig einde te sprinten. Dientengevolge laten de boeken nooit een onuitwisbare indruk achter, maar is de lezer toch weer mooi een paar uurtjes van de straat. Dat is met De Verrader niet anders. McNab biedt ok in dit boek ergens wel een meerwaarde doordat hij verdraaid goed weet hoe een bom in elkaar gezet wordt, maar bekommert zich nergens om onwaarschijnlijke verhaallijnen. Zijn hoofdpersoon wordt heen en weer geslingerd tussen de UK, Ierland, Italië en Libië, maakt her en der iemand een kopje kleiner en blaast volgens het geijkte recept op het einde de tegenstander op. Eind goed al goed!

Ten slotte is het een enorm raadsel wat de militair op de kaft daar doet. Die komt in het hele verhaal namelijk niet voor.

Tja, en hoeveel sterren levert zulke chicklit voor mannen op? Laten we het op drie enigszins geflatteerde sterren houden: +++.

Een gedachte over “De verrader (Andy McNab) +++

  1. Geweldig, je hebt hem uit! Dan kan ik die morgen mooi even meenemen om me ook een aardig aantal uurtjes te vermaken…

    Het valt me nu pas op dat al zijn latere boeken “bestsellerauteur van Bravo Two Zero” op de kaft hebben staan. Blijkbaar zijn die andere boeken van hem toch niet zulke verkoopsuccessen geworden als ik even veronderstelde. Of zou het gewoon teveel zijn om te drukken “bestsellerauteur van Bravo Two Zero, SAS commando, Crisis Four, Total Control, De Huurling, De sluipschutter, Dag van Terreur, Dag van Bevrijding, Dag van Geweld, Agressor, Terugslag en Kruisvuur”. Dan kan die rare vage soldatenfoto wel van de cover af…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s