De ereronde van de eland – Thijs Zonneveld (+++)

Een spectaculair goed wielerboek schrijven valt in Nederland niet meer mee. Dat is te danken aan Tim Krabbé die met zijn fabelachtige boek De Renner vrijwel al het gras voor de voeten van pretentieuze wielerauteurs wegmaaide. Elk nieuw boek met de wielersport als rode draad wordt onmiddellijk vergeleken met dit meesterwerk – en die vergelijking valt keer op keer in het nadeel van het nieuw verschenen boek uit.

Desalniettemin zijn er lieden die het erop wagen. De Beschermheer zelf bijvoorbeeld, met zijn positief ontvangen debuut Geplatzerwaseld! Maar ook generatiegenoot Thijs Zonneveld deed met De ereronde van de eland een lovenswaardige poging. De twee kwamen elkaar wel eens tegen in het peloton, trokken zelfs beide naar Zuid-Frankrijk om daar hun geluk te proeven, waarbij aangetekend zij dat Zonneveld een beduidend betere renner was dan de Beschermheer. Ere wie ere toekomt.

Op literair gebied een vergelijking trekken tussen beide boeken zou niet passend zijn. Desalniettemin zal de Beschermheer hier zijn mening geven over De ereronde van de eland. Het is een boek dat leest als een trein. Zonneveld kent het peloton van binnen en van buiten – en dat is goed te merken. Doping, zwijgzame Russische renners die de hele nacht pay tv kijken, parkoershoeren, weinig inspirerende, opportunistische ploegleiders, talentvolle zondebokken, collegarenners die in de winter met hun wielerbroek aan op de zonnebank gaan liggen… alle stereotypen komen voorbij. Het boek is cynisch, maar o zo herkenbaar. Hier de verhaallijn, zoals geformuleer op bol.com:

Sla De eenzame vluchter open en je zit midden in een etappe in de Tour de France. Of beter gezegd: in het hoofd van de wielrenner die tegen wil en dank op kop ligt, met nog 140 kilometer te rijden. Alleen met de weg, de wind en de pijn in zijn benen. Alleen met zijn gedachten. Een kans om te winnen heeft hij eigenlijk niet. Aan het begin van zijn loopbaan was hij nog een veelbelovende renner, maar in de loop der jaren heeft hij het geloof in eigen kunnen verloren, en werd hij links en rechts ingehaald door jongere coureurs. Door Cornelisse bijvoorbeeld, die ook al achter zijn vriendin Patricia aan zit. Maar dan keert het tij. De eenzame vluchter komt in het ritme, ziet zijn voorsprong groeien, en daarmee ook zijn hoop op succes – in de sport, en ook in de liefde.

Het leest allemaal prettig weg, maar ook bij De ereronde van de eland moeten we constateren dat het niveau van Krabbé niet gehaald wordt. Een grootse roman vinden wij het niet. Daarvoor zijn de verhaallijnen te eenvoudig en voorspelbaar. En waar De Renner eigenlijk ook een mooi boek is voor niet-wielerliefhebbers, kunnen we dat bij De ereronde van de eland niet zeggen. Dat geeft niet, Zonneveld is nog jong. Jaren genoeg in het verschiet om aan een meesterwerk te werken! Drie sterren dus: +++.

Advertenties

Een gedachte over “De ereronde van de eland – Thijs Zonneveld (+++)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s