Helden van vóór 1950

Eindelijk, een bijdrage van een gastauteur (‘Wallie’) ! Onder auspiciën van de secretaris klom diens vader, tevens weledelgestrenge donateur van het NUtblog, zeer verdienstelijk in de pen:

Volgens de huidige theorieën zouden de in de veertiger en vijftiger jaren geborenen allang dood moeten zijn. Wij zaten in auto’s zonder veiligheidsgordels en reden zonder airbags. Ons bed was geschilderd met verf vol lood en cadmium. Brood stond stijf van de conserveringsmiddelen. Na twee weken was een Bums nog net zo vers als bij aanschaf.

Toen je klein was, was er boven aan de trap geen hekje; wie te ver ging kieperde van de trap en paste voortaan wel op. Er was geen babyfoon en je moest wel heel hard schreeuwen wilde je ouders je horen. Een kauwgompje legde je ’s avonds op je nachtkastje en stak je ’s morgens weer in je mond. Kleur- en smaakstoffen moeten ook toen al hebben bestaan, want zo rood, groen of geel als de limonade toen was, zie je nu echt niet meer.

De ergonomie van de schoenen bestond meestal uit het feit dat ze al waren ingelopen door broer, zus of een ander familielid. We gingen ’s morgens weg van huis en kwamen terug als de straatverlichting aanging. Niemand wist waar we waren in de tussentijd. We hadden geen GSM. Het bos en het park waren plaatsen om te spelen en geen hangplekken waar je je doelloos verveelde. Als je naar een vriendje ging, liep je er gewoon naar toe. Je hoefde niet vooraf te bellen of een afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee. We dronken prik of water uit dezelfde fles als onze vrienden en werden er niet ziek van. We hadden geen playstation, Nintendo, X-box, dvd’tjes, surround sound, 64 televisiezenders, computer of internet.

Wij hadden vrienden.

De televisie begon pas om 18.00 uur. Dan kwam er een uurtje wat leuks voor de kinderen. Vader bepaalde wat en hoelang je daarna nog keek. De muziek die toen gemaakt werd, wordt nu nog steeds gebruikt bij de televisiereclame en heel veel top-duizend nummers stammen uit ‘onze’ tijd.

We hebben ons gesneden, botten gebroken en tanden uit onze mond gevallen. Het waren gewoon ongelukken en soms kreeg je nog een pak slaag omdat het je eigen schuld was. Wij vochten en sloegen elkaar soms bont en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte.

Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; haktollen voor de jongens en rijtollen voor de meisjes. We maakten zeepkisten van oude onderstellen van kinderwagens en stookten vuurtje, trokken belletje en vliegerden. We maakten steeds nieuwe groepen die met elkaar in gevecht gingen en van elkaar moesten winnen zoals cowboys en indianen.

We voetbalden op straat, en alleen wie goed genoeg was mocht meedoen. Wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren omgaan met teleurstellingen.

Beeld uit 'De stem van het water' van Bert Haanstra

Op school hadden ze maar een maat bank; vaak ook nog met zo’n gevaarlijke klep. Er zaten ook kinderen die niet goed konden leren. Ze kwamen en gingen op dezelfde tijd en kregen dezelfde lessen. Zij deden soms een jaartje over en daarover waren geen discussies of felle gesprekken op de ouderavonden over de pedagogische kwaliteiten van het personeel. De meester of de juf hadden altijd gelijk. We smeerden onze boterhammen zelf met een groot mes. Als je je boterhammen vergeten was, kon je op school niets kopen. Als je iets niet lustte, had je gewoon een beetje meer honger de rest van de dag.

We gingen met de fiets naar school, helemaal zelf ook in de winter en meestal was je fiets te groot of te klein hetgeen werd opgelost met houten blokken op je trappers. Een fiets had geen versnellingen en banden plakken werd je zo snel mogelijk aangeleerd door je vader. Als je moeder bij de huisdeur naar je zwaaide was je een watje! Als je problemen had veroorzaakt waren je ouders het eens met de politie. Ze kwamen wel om je op te halen, maar niet om je eruit te lullen. Poorten en deuren gingen open en dicht zonder elektrisch systeem of elektronisch oog.

Onze daden hadden consequenties, dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.

Wij hadden vrijheid, kenden mislukkingen, successen en verantwoordelijkheden. We hebben moeten leren er mee om te gaan. Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico’s durven nemen en voor de gevolgen instaan!

Hoor jij daar ook bij, gefeliciteerd, dan hoor je bij de helden!!!

Advertenties

5 gedachtes over “Helden van vóór 1950

  1. Geweldig,zeer herkenbaar verhaal.Hoewel eind jaren vijftig geboren ken ook ik het verschil niet tussen een hak en rijtol.

    Maar is een leuk initiatief om een stukje van een gastredacteur te plaatsen.
    Bovenstaande is in ieder geval van hoogstaande kwaliteit.

  2. Een mooi epistel, Wallie! De huidige jonge generaties zijn verwend inderdaad; eten is er altijd en overal. Honger lijkt niet te bestaan en spelen is tegenwoordig gelijk aan ‘gamen’.

  3. Beste Wallie,

    Ondanks dat het een fraai geschreven stukje zelfbevlekking is (vooruit, hulde aan de oudere medemens) klopt er natuurlijk iets niet. Wie heeft al die besluiten genomen om autogordels verplicht te stellen, maxi-cosi’s te verplichten en de opvoedkundige tik af te schaffen? Juist, uw generatie!! Dus blijkbaar heeft die barbaarse opvoeding, die velen van u ternauwernood hebben overleefd als ik uw epistel mag geloven, uw generatie wel het inzicht verschaft dat de uitgesmeerde kinderhoofdjes tegen de voorruit toch niet zo’n prettig gezicht zijn. Of zijn al deze maatregelen enkel in het leven geroepen om jaren na dato de volgende generaties te kunnen afbluffen met dit soort stukjes?

    met vriendelijke groet, een trotse 30-er die zijn kinders met alle plezier de nodige leermomenten laat beleven, maar ze ook graag volwassen ziet worden.

  4. De criticaster hierboven heeft een punt. Mijn gedachten bleven bij het lezen van bovenstaande post, die overigens van een uitstekende kwaliteit is, waarvoor hulde, hangen bij de eenvoorlaatste zin.

    Met een simpele rekensom valt te becijferen dat het juist de hierboven beschreven generatie is die bezig is aan de laatste jaren voor het pensioen. Het is ook deze generatie die nu of tot voor kort de leiding had bij de grote organisaties in deze wereld. En hoe je het ook wendt of keert, zij laten een financiële puinhoop zonder weerga na.

    Misschien is het ook wel zo dat de beschreven generatie het gemakkelijker heeft gehad dan elke andere generatie ooit. Zij kochten kasten van huizen voor een prikkie, profiteerden van uitstekende sociale voorzieningen hun pensioen, dat nogal vroeg ingaat, wordt betaald door de jeugd. Een garantie voor geluk zal het geenszins geweest zijn, maar toch…

    Is dat risico’s nemen en voor de risico’s instaan? Mijn vraag: wat vindt Wallie hier allemaal van?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s