De stiekeme traan bij Hello Goodbye

Alhoewel de secretaris een sensitief zieltje heeft, is hij wars van sentimentele TV-programma’s. Met een gevoel van medelijden bekeek hij de kunstmatig romantische bruidsparen in Rons honeymoon quiz en van de Surprise show ging hij welhaast vomeren. Tegenwoordig strijdt de secretaris voor de buis tegen zijn emoties door het NCRV-programma Hello Goodbye. Hierin gaat presentator Joris Linssen op zoek naar de verhalen achter het nemen van afscheid en de hereniging, verhalen over liefde, familie en vriendschap.

Uiteraard zien we in circa drie kwartier het neusje van de zalm, maar Linssen weet door zijn integere en empathische opstelling indrukwekkende verhalen uit de mensen naar boven te halen. Het decor speelt een niet te onderschatten rol: plaats van handeling is Schiphol, waar 24 uur per dag mensen elkaar aanraken en loslaten. Wie kent zelf niet de zenuwslopende laatste momenten bij op een bepaalde manier altijd ongewenst afscheid: woorden zijn moeilijk te vinden en de ongemakkelijke stilte hangt als een klamme deken over hen die elkaar dierbaar zijn. Daartegenover staat het onrustig hartgebonk en heftige verlangens naar het weerzien: minuten lijken uren te duren.

Bron: http://www.casaspider.com

Hello Goodbye schotelt ons herkenbare, maar soms ook aan onrechtvaardigheid of onwaarschijnlijkheid grenzende belevenissen voor. Een wat sneue vijftiger die vergeefs wacht op een Russische internetdate van wie hij het ticket betaalde; een pientere man die zijn vriendin deelt met zijn broer die ook nog zijn zakenpartner is; een zeer sympathiek echtpaar van middelbare leeftijd dat hun enig overgebleven dochter uitzwaait: hun andere dochter is een tijd daarvoor op gruwelijke wijze vermoord. Dit kan de gemiddelde kijker toch onmogelijk onberoerd laten.

De secretaris denkt tijdens dit programma, mede ingegeven door de Beatles-titelsong, terug aan Madrid, mei 1999. In een restaurant dichtbij de Plaza de Espana brengt hij met zijn geliefde samen hun laatste middag door, alvorens zij als zijn verloofde terugkeert naar Nederland na een twee weken durend bezoek. Op de achtergond ‘All my loving’ van dezelfde Beatles, met de toepasselijke zinnen:

“Close your eyes and I’ll kiss you

Tomorrow I’ll miss you”

Die middag zal er weinig krachtigs meer uit de secretaris zijn gekomen. Daarna ondervond hij wat heimwee met een mens kan doen.

Eergisteren in Hello Goodbye zag de secretaris een Afrikaanse vrouw die al 4 jaar haar kinderen niet had gezien vanwege de penibele situatie in haar land van herkomst. Of het nu een beetje kwam doordat hij moe was, soit, maar de secretaris pinkte bij zo’n tafereel stiekem een traantje weg. Zijn eega had het door, omdat ze wist dat de mogelijkheid bij dit programma bestond. Chapeau dus voor Linssen en zijn team, die voor de secretaris nog een jaargangetje of wat mogen doorgaan.

Advertenties

2 gedachtes over “De stiekeme traan bij Hello Goodbye

  1. Zo moeder, zo zoon. Ik kijk ook altijd en ben regelmatig onroerd.
    Gelukkig kwam in de uitzending van gisteren wel de Russische internetdate van deze vrijgezel opdagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s