De Gekwelde Man – Henning Mankell (+++1/2)

Nadat Henning Mankell in 2004 wereldkundig gemaakt had dat het wat hem betret gedaan was met zijn creatie inspecteur Wallander, dacht hij er kort geleden opeens anders over. Hij schreef opnieuw een laatste Wallander – nu écht! – en doopte het boek De Gekwelde Man.

Ditmaal lijkt het erop dat Mankell zich aan zijn woord zal houden, want het boek voelt als een echte afscheidstoernee. Vele personages die de tien Wallanderboeken gekleurd hebben komen voorbij in een redelijk fascinerend verhaal over spionage bij de Zweedse marine. Zoals we van Mankell gewend zijn, gaat het met niemand goed. Mona, de ex-vrouw van Wallander is verslaafd aan alcohol. Zijn ex-vriendin Baiba Liepa komt langs, blijkt terminaal kankerpatiënt te zijn en rijdt zich vervolgens dood. En natuurlijk is ook hoofdpersoon Kurt Wallander zelf weinig fortuinlijk. Inmiddels is hij om en nabij de zestig, zorgt hij nog steeds slecht voor zichzelf en lijdt hij daardoor aan suikerziekte. Schokkender zijn echter de geheugenproblemen die langzaam maar zeker de kop op beginnen te steken. Alzheimer, zo geeft Mankell in de laatste regels nog net weg. Het bezorgt Wallander, niet geheel onterecht, gevoelens van depressiviteit en angst voor de ouderdom.

Het weinig waarschijnlijke plot dat Mankell zijn hoofdpersoon weer laar beleven is eigenlijk van minder belang. Eerder een soort behang waartegen de auteur zijn hoofdpersoon ouderwets laat tobben. Kurt Wallander is een van de leukste romanfiguren van de laatste vijftien jaar. Hij mag dan uiteindelijk verhuisd zijn naar het platteland en een hond genomen hebben, hij blijft slordig, nijdig, onbeheersd en niet in staat op een normale manier liefdesrelaties aan te gaan. Worstelend met zijn sexleven probeert hij een lieve vader en opa te zijn, maar het gaat hem verdraaid moeizaam af.

Daar waar de lezer in eerste instantie denkt dat de titel betrekking heeft op de verdwenen Hakan von Enke, een oud-marineofficier die het plot in gang zet, lijkt de titel eigenlijk veel beter te passen bij Kurt Wallander zelf, voor wie het verval van de ouderdom vroeg maar onvermijdelijk ingezet is.

Graag laten wij van NUt niet onvermeld dat het verhaal nogal wat raadsels bevat die uiteindelijk niet volledig opgehelderd worden, wat een enigszins onbevredigend gevoel bij de lezer op kan roepen. Vooral echter zijn we blij dat Henning Mankell na de vele matige verhalen van de laatste jaren wel degelijk nog in staat blijkt te zijn een echte pageturner te schrijven. Ook de laatse Wallander is een boek dat je niet snel weglegt, het krijgt van ons 3,5 NUt ster (+++1/2). En dat is best knap voor een tiende aflevering!

Foto: degeus.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s