De alleskunners van de 800 meter

Afgelopen zondag verbrak de Keniaan David Rudisha het dertien jaar oude record op de 800 meter. De jonge Afrikaanse atleet liep in Berlijn een tijd van 1.41.09 en was daarmee twee tellen sneller dan de befaamde Wilson Kipketer in 1997. Dat het record zo lang gestaan heeft, zegt niet alleen iets over de klasse van Kipketer, maar ook over het constant hoge niveau van de atleten op dit boeiendste loopnummer van de atletiek. Want de secretaris noteert bij grote toernooien naast het hoogspringen altijd het tijdstip van deze kortste middellange afstand (snapt u het nog?) in zijn agenda.

De 800 meter vergt een enorme veelzijdigheid van de deelnemers. Wie te hard van start gaat, verzuurt voor de laatste bocht en ziet zijn concurrenten voorbij vliegen. Wie zijn krachten wat denkt te sparen, moet in de laatste 200 meter zijn benen onder zijn kont vandaan rennen om de voorhoede nog in zicht te houden. Alles draait om de balans: ook letterlijk, want er wordt wat afgeduwd en gesjord om een goede positie, liefst in de binnenbaan, te verwerven.

Schitterende loopstijl op de 800 meter: Alberto Juantorena. Bron: chinadaily.com

Wereldrecords zijn, zoals uit dit nieuwsbericht blijkt, spaarzaam op de 800 meter. Voor Kipketer (die in 1997 de toptijd 3 keer aanscherpte) was het wereldrecord sinds 1981 in handen van de legendarische Sebastian Coe. Dit steekt nog bijna schril af bij de vrouwen:  de 1.53.28 van Jarmila Kratochvilova (Tsjechië) dateert uit 1983, waarmee het momenteel het oudste officiële wereldrecord outdoor is. Helaas kleven hier wel Oostblokse dopinggeruchten aan.

Door de vele schermutselingen en positiewisselingen is de 800 meter een aantrekkelijk schouwspel met een uitstekende duur. Waar de 100 en 200 meter in een vloek en een zucht voorbij zijn en de 3000 en 5000 meter teveel van de concentratie vergen, vormen de krap twee minuten van de 800 meter een prima spanningsboog voor de geïnteresseerde kijker. Daarnaast biedt de afstand een confrontatie tussen talrijke nationaliteiten: het is het strijdtoneel van West-, Oost, en Zuid-Europeanen, Noord-Amerikanen, Afrikanen en Oceaniërs.

Leuk voor Nederland is dat we ons kunnen beroepen op twee grote successen: in 2006 werd de sympathieke Bram Som Europees kampioen. De andere prijs staat in het collectieve geheugen gegrift: wie herinnert zich niet het intens vermoeide maar dolgelukkige gezicht van Ellen van Langen op de Olympische Spelen van 1992?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s