Submarino van Thomas Vinterberg (++++)

De Voorzitter en de secretaris hebben beiden een voorkeur voor donkere films waar dikwijls veel treurnis in voorkomt; een stukje culturele zelfkastijding zullen we maar zeggen. In dit zwaarmoedige kader past zeker de film ‘Submarino’ die zij afgelopen vrijdag in het Nijmeegse Lux zagen. De film is van de hand van de Deen Thomas Vinterberg, die hiermee na ‘Festen’ wederom een beroep doet op ons mentale incasseringsvermogen. Het verhaal gaat over twee broers, opgegroeid in een liefdeloos gezin, die proberen te overleven in hun miserabele bestaan.

Nick is net terug uit de gevangenis. Eenmaal terug in de maatschappij blijkt het voor hem niet gemakkelijk om de draad weer op te pakken. Behalve naar zijn gewichten en zijn buurvrouw Sofie, grijpt hij vooral weer naar de fles en waggelt vervolgens door de opvallend vaak natte straten van Kopenhagen. De enige met wie hij contact van betekenis heeft is de broer van zijn ex, een mollige, aan seks verslaafde kerel genaamd Ivan. Nick toont bij hem dat hij wel degelijk empathisch kan zijn, maar helaas leidt een goede bedoeling, het ‘uitlenen’ van Sofie aan Ivan, tot een gruwelijke afloop.

Zijn broer (zijn naam blijft de hele film ongewis) vergaat het nauwelijks beter. Hij probeert zijn zoontje Martin zo goed maar vooral zo kwaad als het kan op te voeden. Martins moeder is door een ongeluk overleden en zijn vader is verslaafd aan de heroïne. Hartverscheurend zijn de scènes op de kinderopvang waar Martins vader lijkbleek en weinig bij de les zijn zoontje komt ophalen. Het is niet alleen kommer en kwel: in zijn heldere momenten roept hij ook sympathie op, als blijkt dat hij veel liefde voor zijn kind bezit. Helaas heeft dit, net als bij Nick, ook weer een keerzijde: om zijn zoontje in het levensonderhoud en van cadeaus te voorzien, gaat hij werken als drugsdealer, hetgeen tot een hechtenis en uiteindelijk tot zijn ondergang zal leiden.

Het indrukwekkende en daarmee sterke van Submarino is dat het geen ongenuanceerde ellende is dat Vinterberg ons voorschotelt.
De verslaafde broers laten bij tijd en wijle hun menselijke kant en positieve intenties zien. Dit maakt hun worsteling des te aangrijpender, fnuikender en niet te vergeten, realistischer. De kijker bekruipt het idee dat vergelijkbare gevallen in eigen omgeving ook kunnen voorkomen. De muziek en de sobere belichting dragen verder bij aan het beklemmende en ongemakkelijke gevoel dat de bezoeker zal overhouden aan Submarino.

De secretaris had graag wat meer verbinding gezien tussen de verhaallijnen van de broers, maar misschien was het juist de bedoeling van Vinterberg om de (ongewilde) verwijdering tussen hen te symboliseren. Daarnaast is het personage Ivan wel erg plat: een beetje jammer tussen het verder uitgebalanceerde geheel. Bij de slotscène hield de secretaris het nauwelijks droog: Nick neemt met Martin in de kerk afscheid van diens vader en probeert zijn rol als dichtbijzijnde familielid vorm te geven. Een ontroerend einde van de sterke comeback van Vinterberg: ++++.

(Stills: labutaca.net)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s