De troost van de Beer van Grimstadt

In verband met de wereldtitel wielrennen op de weg van Thor Hushovd herpubliceren wij hieronder een column die in de zomer van 2009 op dit blog verscheen.

Étape 8: Andorra la Vella – St. Girons 176.5 kilomètres

Vandaag wisselde de groene trui van eigenaar. Voor de leken onder ons: dit groene kledingstuk wordt gedragen door de renner die de meeste punten verzamelt. En die punten zijn dan weer te winnen aan de eindstreep en bij tussensprints. Vraag: waarom is die trui überhaupt groen en niet blauw of rood? Antwoord: omdat de eerste sponsor van de puntentrui een grasmaaierfabrikant was en gras groen is, tenzij het naast de kernreactor van Tsjernobyl groeit . Ja mensen, zo simpel kan het leven zijn.

Bon, de nieuwe drager is de Noor Thor Hushovd. Een krachtmens met de bijnaam ‘De Beer van Grimstad’. Zelden een wielrenner gezien met zo’n brede borstkas. De meesten hebben immers een echt kippenborstje, zodat je je afvraagt waar in hemelsnaam die 6 tot 7 liter longinhoud dan ergens zit. Zoniet Thor, mooie naam trouwens. Als je vernoemd wordt naar de God van de Donder sta je als atleet al met 1-0 voor. Thor staat overigens ook al op 1-0, want hij won deze Tour al de etappe naar de Montjuich.

Het goede nieuws is: ik heb ooit verloren van Thor. En wel met meer dan 1-0 ook. Op een mooie lentedag was ik met een Spaanse vriend, een surfer die zo’n wielerwedstrijd wel eens wilde bekijken en er stond trouwens toch geen wind, per auto afgereisd naar het kleine plaatsje Branoux, gelegen aan de voet van de Col de la Baraque, in de buurt van Alès. Daar was een korte wedstrijd uitgeschreven, waarbij die Col de la Baraque driemaal beklommen moest worden.

Vanaf het startschot spoot het peloton in de hoogste versnelling de col op. Na een bocht of vijf vroeg ik me af of je jezelf een klaplong kunt ademen en na bocht tien wist ik zeker dat het kan. Ondertussen kon ik mijn ambities bijstellen van een top tien positie naar uitrijden. In nauwelijks zestig kilometer verloor ik bijna twintig minuten op de eenzame winnaar. Een eersteklas vernedering. In de auto op weg naar huis troostte mijn Spaanse vriend me met de mededeling dat ik 46e was geworden, terwijl er meer dan 90 deelnemers waren. En dat ik dus nog bij de beste helft hoorde.

De echte troost is echter veel later gekomen. Bij elke overwinning van Thor Hushovd wordt de pijn van de nederlaag een beetje verzacht. Want wat zag ik toen ik een paar weken later de uitslagen bekeek in een frans wielerblaadje? Grand Prix de Branoux: 1. Thor Hushovd (Norvège). Op die mooie lentedag wist ik het nog niet, maar inmiddels is het me wel duidelijk: ik heb daar in Branoux verloren van een echte klasbak.

Dank je wel, Thor, voor het upgraden van mijn carrière.

Meer van deze columns lezen? Zoek op dit blog, of beter nog, kijk op geplatzerwaseld.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s