Bijna-jaar review Strida SX

Beloofd is beloofd. De Beschermheer van NUt zou u op de hoogte houden van zijn belevenissen met de Strida SX, een kek vouwfietsje voor linkse liberalen die zo slim zijn om een aantal fundamentele zaken met elkaar te combineren. Terwijl hun rechtse vrienden binnenkort met 138 op de cruise control (130 + 8 km/u – aftrek van een paar km/u na meting door een lasergun = net geen boete, de PVVD’er is een berekenende mensensoort) gefrustreerd doorrazen naar een nieuwe file, fietsen zij vlot door het stadsverkeer of de weilanden, aldus werkend aan hun gezondheid en het terugdringen van de CO2 problematiek, daarbij de nieuwsgierige blikken trekkend van passanten die wilden dat zij ook zo cool waren om het aan te durven, op zo’n strak vormgegeven fietsje naar het werk. Een ingewikkelde zin misschien, maar desalniettemin de moeite waard om nog een keer te lezen.

We schreven het al eerder, de Strida SX is snel, licht en binnen vijf seconden in- en uit te klappen. Daarmee bespaart hij de berijder veel van het gedoe waar andere typen vouwfietsen voor zorgen. Wel is hij door zijn korte zit niet supercomfortabel. Ritjes van boven de vijf kilometer doet de Beschermheer liever op een andere fiets. Tot zover niets nieuws, dat kon u allemaal hier en hier al lezen.

Waar u en wij natuurlijk wel benieuwd naar zijn, is of zo’n lichtvoetig vormgegeven product ook tegen een stootje kan. Vandaar dat de Beschermheer zich de afgelopen weken voorbereidde op een jaarreview van de Strida SX. Kernvraag: hoe probleemloos verloopt het frequente gebruik van een Strida SX gedurende het eerste jaar na aanschaf?

Welnu, voorlopig kunnen wij u dat niet vertellen. Het testexemplaar is namelijk overleden. Een wat optimistisch sturende chauffeur van busmaatschappij Arriva reed mevrouw de Beschermheer van het fietsje in de Bossche avondspits. Een ongeluk zit in een klein, of in dit geval dood hoekje. Inderdaad, dit soort ongelukken – bus stuurt naar rechts en schept fietser in dode hoek – zijn echte dooddoeners. Gelukkig ontsnapte mevrouw de Beschermheer, vermoedelijk dankzij haar atletische inslag, aan de achterwielen van de bus en hield zij enkel een pijnlijk been aan de crash over. Zulks kon moeilijk beweerd worden van de fiets, die door de bus gepoogd werd te vouwen in een richting die daar niet voor bedoeld is. Resultaat: total loss.

We zullen het dus voorlopig moeten doen met een review van bijna-een-jaar gebruik. De schatting is dat er in die tijd ongeveer 2000 kilometer mee gefietst is. De problemen die hierbij ontstonden vielen mee. De Beschermheer is in een jaar tijd enkel in de weer geweest met:

  • een spuitbusje 10W40 om het freewheel te smeren, dat kan door de open structuur wat slecht tegen de combinatie van modder en pekel in koude tijden.
  • de fietspomp om af en toe de bandjes op te pompen.
  • bandenlichters om een nieuw Schwalbe Kojak buitenbandje te monteren (ca 35 euro). Dit bandje was gescheurd aan de zijkant, wat eigenlijk niet zou moeten kunnen na 2000 km.

Dat was alles. Verder was er weinig van slijtage te merken, enkel op de plek waar de twee buizen elkaar tegenkomen bij het inklappen. Zo te zien kan de aandrijfriem nog wel enkele tienduizenden kilometers mee. Kortom, vrijwel probleemloos gebruik.

U zult begrijpen dat de Beschermheer snel een nieuw exemplaar besteld heeft, waarbij de importeur van Strida (VanMoof) zich overigens uiterst meelevend en meewerkend opstelde . Of de verzekering van Arriva nu dus even af wil tikken. Trouwens, wel een beetje jammer dat die club niets van zich heeft laten horen, zodat mevrouw de Beschermheer er nu min of meer alleen voor staat bij de verwerking van haar trauma. Dat zal best goed komen, maar een telefoontje of een bloemetje was toch wel op zijn plaats geweest.

Advertenties

5 gedachtes over “Bijna-jaar review Strida SX

  1. gelukkig dat mevrouw de beschermheer er zo goed vanaf is gekomen; veel sterkte met de pijnlijke plek gewenst vanaf hier.
    Mooie inleiding beschermheer, een lange doch hoogstaande zin.
    De strida van de vader van de secretaris is helaas ook overleden, echter niet door een ongeluk, maar door intensief gebruik van zijn schoondochter. Zou er een relatie zijn tussen kapotte strida’s en vrouwen?

  2. Bepaalde buschauffeurs en vooral van Arriva staan er sowieso om bekend vanwege hun lompigheid. Geldt trouwens ook voor bepaalde vrachtwagenchauffeurs. Maar daar kan Sander meer over vertellen toen hij met de sleurhut van de heer en mevrouw W. van Dooren uit Knegsel aan het rijden was. Het fietsje ziet er inderdaad zo uit dat hij gemakkelijk te hanteren was. Maar als mevrouw de Beschermheer weer een nieuwe heeft, kan ze weer vooruit. Misschien kan ze straks bij mooi weer gewoon op de fiets wanneer jullie in Haaren wonen.

  3. Beter helemaal de kreukel in de Strida dan in mevrouw de beschermheer! Hopelijk is de pijn gezakt en is ze hersteld.
    Uit mijn herinnering is de Strida (ook zonder de SX) een kekke maar niet erg comfortabele vouwfiets. Slechts goed voor hele korte afstanden maar op een mooie zomerdag krijg je veel positieve reacties onderweg. Het van fabriekswege opgegeven toegestane gewicht van 96 kg is bij lange na niet haalbaar zonder doorlopend het gevoel te hebben er doorheen te zakken. Voor mij is onbegrijpelijk de verhouding van de -vol trots aangekondigde haalbaarheid van- 60.000 km van de aandrijfriem ten opzichte van het framewerk c.a. De aandrijfriem overleeft dan -naar ik schat- met gemak 15 Strida’s met een berijder van rond 80 kg. Laat staan het benodigde aantal Strida ’s bij mijn huidige 90 kg. In ieder geval is er 1 duurzaam onderdeel maar waar is dat dan goed voor?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s