Afscheid van Peter Post

Het is wat in het leven. De ene dag neem je afscheid van een stokoud mobieltje, de andere blijk je afscheid te moeten nemen van Peter Post. Een triest bericht waar wij van NUt graag even bij stilstaan, want Post was een kleurrijk man.

Maar in de eerste plaats was Peter Post een buitengewoon getalenteerd wielrenner, die zowel op de baan als op de weg prima uit de voeten kon. Het leidde tot meer dan 150 overwinningen. De zege die ons het meest is bijgebleven, ook al was het voor onze geboorte, was zijn victorie in de Klassieker der Klassiekers: Paris-Roubaix. Post snelde, met de wind in de rug, met een gemiddelde van boven de 45 kilometer per uur door de Hel van het Noorden. Een snelheidsrecord dat tot op de dag van vandaag standhoudt. En voorlopig ook nog wel even stand zal houden, want het aantal kasseikilometers is sindsdien door de organisatie meer dan verdubbbeld…

Wij kennen Peter Post vooral van na zijn carrière, toen hij manager was van de TI-Raleigh en Panasonicploegen. Illustere wielerteams die grote successen geboekt hebben. De trein van Post was jarenlang onverslaanbaar in ploegentijdritten! En het was ook onder de vleugels van Post dat Zoetemelk in het geel Parijs binnen reed. De grootste verdienste van Post was echter dat hij van de wielersport een volwassen profsport maakte, voor zover dit soort zaken als een vooruitgang gezien kan worden. Post was een stevig onderhandelende zakenman die zijn sporters leerde hoe ze zich als professioneel uithangbord dienden te gedragen. Dit was echt iets nieuws.

Des te wranger is het dat zijn managementtechnieken juist erg ouderwets aandeden. Post was autoritair en had het geheugen van een olifant. Met grootse conflicten tot gevolg, die het Nederlandse wielrennen langdurig schade berokkend hebben. Niet voor niets was de formule van Post beperkt houdbaar. Zijn beste renners pikten zijn stijl van leiding geven op den duur niet meer.

De beschermheer heeft Peter Post gek genoeg voor zover hij zich kan herinneren nooit in levende lijve ontmoet. Hij moet er dichtbij geweest zijn, want terwijl hij als stagelopende student afscheid nam van de Farm Frites wielerploegen, werd Post daar binnen gehaald als saneerder. Het was niet helemaal wat de Beschermheer in zijn jeugdige onschuld geadviseerd had, maar dat er iets moest gebeuren was wel duidelijk. Helaas, het liep uit op niets en Farm Frites trok zich al snel terug uit de sport. Het was de laatste acte van Peter Post op het wielertoneel. Hij deed definitief een stapje terug, bleef stijlvol als altijd, maar werd ernstig ziek. We zullen hem missen.

Advertenties

3 gedachtes over “Afscheid van Peter Post

  1. groot renner, maar op TV kon ik nooit naar hem luisteren: niet om aan te horen wat hij allemaal beweerde en uitkraamde. Ik las en keek liever naar bijv. zijn baansuccessen

  2. Perfectionist, keihard en de leider van de ‘blauwe trein’ maar bij Post kon je als renner geld verdienen.
    Post herinner ik me vooral van zijn baansuccessen. De wielerzesdaagsen in de zestiger jaren, die kregen toen ook veel publiciteit. Vrijwel onoverwinnelijk, samen met Patrick Sercu, Fritz Pfenniger of Rik van Looij.

    Trieste aftakeling voor een opmerkelijke man.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s