De fabel van Maxime

In het bos van de graaf resideerden veel verschillende dieren. Er woonden zowel doorgewinterde tijgers als onervaren eendagsvliegen. Sommige dieren leefden in ‘De Harmonie’; zij waren solidair en hadden gemeenschapszin hoog in het vaandel. De beesten in ‘Het Potentaat’ waren individualistischer en uit op eigen gewin. Er was ook een wat kleinere groep die tussen deze gebieden vertoefde. Eén van hun leiders was lastig te doorgronden en te temmen.

Tegenstanders noemden hem een gemene rat, maar kameraden vonden hem een geslepen vos. Als er gediscussieerd moest worden over de toekomst van het bos, was hij vaak de natuurlijke vijand van de dieren van De Harmonie. Zij waren het zelden met hem eens, maar hij bleef een ongrijpbare prooi. Beter kon hij het vinden met de beesten van Het Potentaat: in de loop der tijd kroop hij steeds verder richting hun holletjes.

In de middelste groep kwam er steeds meer tweedracht door zijn onvoorspelbare leiderschap. Sommigen deserteerden naar De Harmonie, waar respect voor natuur en dier belangrijke waarden waren. Anderen roken de absolute macht in het bos en stapten over naar Het Potentaat, waar zich steeds meer brutale rassen aan de frontlinie melden. Met veel gegrom en geblaat riepen zij de grootste en goedkoopste onzin om de toestand in het bos te verbeteren.
Bron: geocaching.com

De leider van de middelste groep leek garen te spinnen bij deze ontwikkelingen. Als een afgetrainde kameleon wist hij zich handig uit allerlei benarde situaties te manoeuvreren. Op een onbewaakt moment werd hij echter door enkele moedige dieren van De Harmonie ontmanteld: hij bleek een wolf in schaapskleren! Met de staart tussen zijn poten verliet hij vliegensvlug het bos; nooit werd er een spoor teruggevonden van dit ontembaar geachte schepsel.

Advertenties

10 gedachtes over “De fabel van Maxime

  1. Een fabel met de aanhef “van Maxime” laat niet veel aan de verbeelding over.
    En de reactie is net zo sportief als de inhoud lijkt mij.
    Maar even goede vrienden.

    1. Alle het andere zou afbreuk geven, secretaris! Zowel je verdediging als twijfel is onnodig.

      Bovendien al stond er ‘Pietje’ of desnoods ‘Marcel’ boven, de gemiddelde lezer doorziet het toch wel en het blogje doorbreekt gelukkig de politieke neutraliteit van vlees noch vis.

  2. Secretaris, een schitterende parabel met sujet en fabel,
    in goede traditie naar Jean de Lafontaine want:

    “Wie moest de rat de bel aanbinden?
    Zo konden zij als hij op jacht ging snel een schuilplaats vinden.”

    “Een ieder vond: “Dit idee was geniaal, dan weet je het wel.
    Maar het probleem is: wie van ons bevestigt deze bel?”

    “De ene zei: “Mij niet gezien, ik ga er niet naar toe.”
    De andere: “Ik durf niet meer, ik ben te traag en moe.”

    “Zo kropen zij weer in hun hol en werd er niets gedaan.
    Zo heb ik menig congres ook uiteen zien gaan.”

  3. Mmm, ik heb het aan mijn zoontje van vier voorgelezen, maar hij wil de volgende keer toch weer “Pop, Pel in Pingo” horen. D’r zaten hem wat teveel moeilijke woorden in, dus hij is nu een beetje afgeknapt op fabels… De andere telg werd wel erg vrolijk van het plaatje van het “saap!”.

    1. Niet zo verwonderlijk, Harm. Een fabel is zelden voor vierjarigen. Door voor te lezen zie je hem als een ‘high potential’. Wedden dat met een beetje (taalkundige) hulp van zijn papa, hij voor het eind van de zittingsperiode niet meer taalt naar ‘Pol Pel en Pingo’ maar vraagt naar ‘Fabeltje Maxime’? Kinderen houden namelijk ook van een ‘happy end’. De andere telg laat maar schuiven; die Saab komt er wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s