Patrick Rafter, ideale sportman

De Australian Open maakt zich op voor beide tennisfinales. Behalve de soms zinderende hitte is het eerste Grand Slam van het jaar een prettig evenement, met een altijd enthousiast en sportief Australisch publiek. Deze editie kon het weinig genieten van hun eigen landgenoten. De als 5de geplaatste Samantha Stosur vond in de derde ronde haar waterloo en Lleyton Hewitt verkeert al jaren in de herfst danwel winter van zijn carrière. Voorafgaand aan het toernooi verscheen in de opwarmende demonstraties de zeer geliefde Patrick Rafter, een sportman waar ook buiten Australië nog talloze tennisfans met veel plezier aan terugdenken.

Rafter benaderde welhaast het ideale plaatje: met zijn frisse, agressieve spel wist hij de toeschouwers altijd te boeien. Hij combineerde zijn duidelijk aanwezige doch niet kolossale talent met een ongelooflijke inzet en wilskracht. Zijn groundstrokes waren eigenlijk vrij modaal, maar zijn volleys benaderden in zijn hoogtijdagen die van Stefan Edberg. Rafter had natuurlijk zijn looks ook mee, alhoewel zijn staartje misschien eerder gekortwiekt had moeten worden. Van de Australiër nam de secretaris de gewoonte over om flink wat zonnebrand op zijn gezicht te smeren, toen de berichten over de afbrokkelende ozonlaag zeker ook de mensen down under alarmeerden.

Bron: im.in.com

Los van zijn aantrekkelijke speelstijl was Rafter altijd zeer sportief op de baan, een verademing tussen sommige bijna maniakale collega’s als Jeff Tarango en Thomas Muster. Rafter gaf ooit zijn startgeld aan de toernooidirectie in Lyon terug, toen hij zich als kersverse US Open-winnaar schaamde voor zijn verlies in de eerste ronde. De voormalige nummer 1 van de wereld ( 1 week in de zomer van 1999) hield en houdt zich daarnaast veel bezig met liefdadigheidsprojecten, o.a. met zijn eigen stichting ‘Cherish the Children’. In 2002 werd hij zelfs gekozen tot Australiër van het jaar.

Op de Australian Open bereikte Rafter één keer de halve finale, de andere negen keer kwam hij niet verder dan de vierde ronde. Hij won in zijn loopbaan wel tweemaal de US Open, maar viste in Wimbledon als verliezend finalist even zo vaak net achter het net. In 2001 verloor Rafter met 9-7 in de vijfde set van Goran Ivanisevic. Zeer jammer, want de secretaris en velen met hem, hadden het de sympathieke Australiër graag gegund. De eerste week na deze nederlaag zat Rafter er helemaal doorheen, maar later gaf hij blijk van een flinke portie relativeringsvermogen: “…tennis -en welke andere sport dan ook- is maar een klein onderdeeltje van het leven. Het zou goed zijn als iedere atleet dat zou beseffen”.

Advertenties

7 gedachtes over “Patrick Rafter, ideale sportman

  1. Trouwens ik zit me net te bedenken dat de oudere broer van de secretaris ook zo’n staartje had op de middelbare school. Geen idee of de secretaris zich dat nog kan herinneren.

  2. Staartje, staartje…
    wordt het nu onderhand niet eens tijd dat er wordt getennist?
    Het begint te lijken op al die opgefokte vaders, moeders, coaches, conditietrainers, neukertjes en bijzitjes die kennelijk zo nodig in beeld moeten worden gebracht en na afloop uitvoerig bedankt. Dat zie je in geen enkele andere sport.
    New balls, mate!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s