True Grit (++++)

De Voorzitter en De Beschermheer vonden onlangs dat het hoog tijd werd dat zij samen nog eens een film gingen zien, zoals in de goede oude tijd. De daad werd bij het woord gevoegd en de keuze viel op de jongste creatie van de Coen Brothers: True Grit. Deze film wordt her en der zeer positief gerecenseerd, dat moest gecheckt worden! De Voorzitter toonde zich meer dan gemiddeld daadkrachtig door tijdens de wandeling van zijn onderkomen naar het centrum van de stad Utrecht Springhaver te bellen en het personeel aldaar te verzoeken even twee kaarten apart te leggen. Gelukkig maar, want de zaal zat best vol.

Tot zover de inleidende beschietingen van deze blogpost, True Grit zorgt voor de rest. Er wordt namelijk vrolijk op los geknald in deze film, een western nota bene! Je moet toch wel gek zijn om anno 2011 nog een western te gaan maken. Of je moet, zoals de Joel en Ethan Coen, heel goed aanvoelen waar het publiek aan toe is zonder dat het publiek dat zelf weet.

True Grit is, net zoals de gelijknamige film van Jogn Wayne uit 1969, gebaseerd op het boek True grit van Charles Portis. Nadere uitleg daarover staat hier. Het verhaal in het kort, geleend van moviemeter.nl:

Nadat ze ziet hoe haar vader vermoord wordt door Tom Chaney besluit de 14-jarige Mattie Ross deze moordenaar te vangen. Ze huurt de taaiste U.S. marshall, J. “Rooster” Cogburn, om haar te helpen. Mattie staat erop dat ze meereist met Cogburn, wiens drinkgedrag, luiigheid en algemeen veroordelend karakter haar vertrouwen in hem niet vergroot. Tegen zijn wil reist ze met hem mee door de Indiaanse streken om Chany te zoeken. Ze worden bijgestaan door Texas Ranger LaBoeuf, die Chaney wil hebben voor andere doeleinden. Dit onwaarschijnlijk trio staat vele gevaren en verrassingen te wachten op hun reis.

De Coen Brothers zijn er opnieuw in geslaagd iets verrassends te maken. Dat hebben ze echter wel gedaan door iets te maken dat niet zo heel verrassend is: een western. Dit genre heeft nou eenmaal zijn eigenheden, waaronder een niet al te ingewikkeld plot en een traag aandoend tempo. De regisseurs hebben deze wetten gelukkig niet met voeten getreden, True Git is absoluut een 100% western. Maar dan wel een hele geestige. Waar je in sommige films wel eens een naar gevoel wil bekruipen als er veel doden vallen, is dit bij True Grit door de vrolijke en luchtige ondertoon allesbehalve het geval. Dit is vooral ook de verdienste van Jeff Bridges, die schittert in de rol van Rooster Cogburn: een zuipende, nietsontziende, onbesuisde en tegelijkertijd zorgeloze premiejager. De cast wordt qua hoofdrolspelers aangevuld door de pas veertienjarige Hailee Steinfeld en Matt Damon, die beide prima presteren.

De film levert een aantal leuke dialogen op en is mooi gemaakt. Het rauwe buitenleven druipt ervan af. Hilarisch hoogtepunt is de ‘dokter’ die met een berenhuid op zijn kop toevallig het pad kruist van Cogburn en Mattie. Wij vonden bovendien de muziek prima, niet te bombastisch. Mede daardoor is True Grit echt heel plezierig om naar te kijken. Lang geleden dat we zo’n geestige film gezien hebben. Een slapstick wordt het echter nergens. Hij was afgelopen voor we het in de gaten hadden, sowieso een goed teken. Conclusie: de Coen Brothers zijn er opnieuw in geslaagd om zichzelf te vernieuwen. Genoeg mensen trouwens, die daar maar moeilijk aan kunnen wennen, zoals hier onderaan te lezen is. Een aanrader desalniettemin, en wat ons betreft goed voor vier NUtsterren (++++) en een paar Oscars. Jeff Bridges krijgt er  sowieso eentje, de rest is even afwachten. Toch nog twijfels? Hier is de trailer.

(Afbeelding: moviecitynews.com)

Advertenties

3 gedachtes over “True Grit (++++)

  1. Mooi dat er kennelijk nog bestaansrecht is voor de western, lang na de klassieke Amerikaanse westerns, Karl May’s Winnetou en Old Shatterhand, de spaghettiwesterns van de 60/70-jaren en de intrede van de komische westerns (Terence Hill en Bud Spencer). Speciaal jeugdsentiment (oertijd) is voor mij Roy Rogers, the King of the Cowboys. In de jaren vijftig was de Amerikaanse ‘singin’ cowboy Roy Rogers de grote held van het witte doek. Zijn films had het paard Trigger, het knapste van alle filmpaarden als vaste ingrediënt. Roy was gekleed in prachtige kostuums en vocht met boeven in donkere pakken. Goh, wat was het allemaal onschuldig en ongecompliceerd. In die tijd geweldig maar naar de huidige maatstaven buitengewoon truttig dus True Grit komt op het lijstje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s