Best goed ben ik hè?

De secretaris heeft het momenteel druk met de nieuwe gezinssituatie: 3 kinderen, waarvan 1 pasgeborene, trekt natuurlijk eem behoorlijke wissel op papa’s (blog)tijd en energie. Geen beter moment voor een column over het vaderschap van een gastauteur die deze nog op de plank had liggen. Dank, collega Mark Molewijk, voor je bijdrage!

Mijn kinderen krijgen onvoorwaardelijke liefde. Maar dan verwacht je wel wat terug natuurlijk. Geen punt om net als mamma de hele dag met doekjes rond te lopen en onnatuurlijk langzaam achter zijn fietsje aan te lopen. Maar dan zou het leuk zijn als-ie zaterdagochtend ook tegen mij aan wilde kruipen. Of ook door mij als eerste getroost wil worden.

Je kunt het praktisch gezien netjes verdelen maar soms is mamma gewoon nummer één. Die negen maanden voorsprong, de borstvoeding; de biologie blijft op sommige punten heel rolbevestigend. Nee, emancipatie, dat hoefde voor de spruit de eerste anderhalf jaar niet zo nodig. Je komt ’s nachts of ’s ochtends absurd vroeg je bed uit – je doet het met liefde maar zou dat ook best anders willen uiten – maar dan is “mamma doen!” niet het warme welkom waar je op hoopte. Het wordt gelukkig snel anders, maar de formule ‘vooral zelf heel veel bevestiging geven’ is best even wennen. Clichés? Niet als je het voor het eerst meemaakt.

Accepteren is zoals vaak het toverwoord. Maar mannen hebben juist behoorlijk wat bevestiging nodig. Ik vind mezelf dan zorgzaam en goed bezig (nog altijd gaan slechts enkele procenten van de mannen minder werken om voor hun jonge kinderen te zorgen). Kijk, als een vrouw haar deel doet in de zorg en het huishouden, dan is dat vanzelfsprekend. Maar als je als man ook jouw rechtmatige deel doet, dan verdien je schouderklopjes. Mensen vragen regelmatig aan mijn vriendin “is dat niet zwaar, vier dagen werken?’ Zeggen ze nooit tegen mij. Zielig hè?

Bron: spreadshirt.nl

Ook wel weer mooi dat je zo snel mag bijleren. Dat je niet dingen geeft om er iets voor terug te krijgen. Dat emancipatie juist betekent dat het niet ‘iets extra’s’ heet wat je doet. Dat je veel aan je kinderen geeft, er ook veel onbetaalbaars voor terugkrijgt, zoals kriebelende handjes om je nek en rollende giechels, maar dat je niettemin ‘niks’ moet verwachten. Handig als je dat snel leert, want die tip geldt levenslang. Niks mis mee, jezelf wat kleiner maken. Maar laten mannen daar nu niet bepaald groot in zijn.

Oké, geen overdreven bevestiging dan. Maar als ik op mijn ‘kinderdag’ aan 20 dingen gedacht heb, wil ik het ’s avonds niet alleen maar hebben over ‘die sokjes, die toch niet bij dat broekje passen!?’ Ja vitaminen, tuurlijk luier, zeker, ook haren gewassen, maar nee geen nieuw rompertje aangedaan!

Advertenties

4 gedachtes over “Best goed ben ik hè?

  1. Vaders en jonge kinderen, het is op de een of andere manier voor velen een open zenuw. Vorige week versprak ik me weer eens in gezelschap en zei dat ik op mijn kinderen ging passen. Sommige van de aanwezigen liggen nu nog aan de beademing.

  2. Doet me aan de kittenperiode van de secretaris denken. Hij wilde graag een katje. Werd goedgekeurd. Hem werd wel verteld dat hij zijn verantwoordelijkheden moest nemen: iedere dag de kattenbal verschonen en de kattenbakjes vullen. Kweet zich zorgvuldig van zijn taak, echter: het kleine katje wilde alleen op schoot liggen bij de vrouw des huizes en niet bij de secretaris, hoe hij zich ook uitsloofde. Conclusie; dierenwereld verschilt niet zoveel van de mensenwereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s