100 jaar ontdekking van de Zuidpool (2)

De secretaris verhaalde onlangs van de verovering van de Zuidpool door Amundsen in de wedloop met Scott. Terwijl Amundsen glorieus de terugreis aanvaardde, was Scott nog onderweg met de hoop de eerste mens te worden die deze legendarische plek zou bereiken. Hij besloot begin 1912 om een vijfde man toe te voegen aan de selecte groep die de laatste etappe moest gaan afleggen. Dit bleek een kolossale misrekening, want zowel het geprepareerde voedsel als uitrusting was afgestemd op vier personen. Oates, Bowers, Wilson, Evans en Scott, die dus zelf de sleden moesten trekken nadat de ponies gestorven waren, kregen bovendien te kampen met talrijke sneeuwstormen.

Zeer vermoeid bereikten Scott en zijn mannen op 17 januari de Zuidpool, maar tot hun grote teleurstelling zagen ze de Noorse vlag en Amundsens tent: “Mijn God, dit is een afschuwelijke plek…” schreef Scott in zijn logboek. “Nu snel terug. Het wordt een wanhopige strijd. Ik vraag me af of we het halen”. Scotts jarenlange droom was een nachtmerrie geworden. Op de terugtocht werd het vijftal geteisterd door gezondheidsproblemen: scheurbuik, bevriezing en uitputting. Op 7 februari bereikten ze Beardmore Gletsjer en daar verzamelden ze, ondanks hun aangetaste moreel en lichamelijke toestand, stenen voor geologisch onderzoek.

Vlnr Oates, Bowers, Scott, Wilson en Evans. Bron: solarnavigator.net

Tijdens de afdaling van de gletsjer verdwaalden de vijf herhaaldelijk. Evans stortte in, werd duizelig en begon onsamenhangend te praten. Enkele dagen later kon de zeeman het tempo niet meer bijhouden: ernstig bevroren en met een wilde blik in zijn ogen viel hij op zijn knieën. In de daaropvolgende nacht stierf hij. Oates was de tweede die verzwakte. De legerofficier smeekte de anderen hem achter te laten om te sterven, maar zij weigerden. Toen ze in de tent waren, bedacht hij een smoesje om enkele minuten naar buiten te kunnen. Hij strompelde een sneeuwstorm in en werd nooit meer teruggezien.

Tot overmaat van ramp raakte de kook- en verwarmingsvloeistof op, onmisbaar om in leven te blijven. Op 21 maart, slechts 11 mijl verwijderd van hun laatste voedseldepot, stak een nieuwe hevige sneeuwstorm op die de drie overgebleven mannen noopte om in hun tent te blijven. Er was geen redding meer mogelijk. Toen Scott zich realiseerde dat ze zouden sterven, schreef hij met zijn laatste krachten enkele ontroerende brieven. Aan Wilsons vrouw: “Ik kan niets meer voor je doen dan te vertellen dat hij stierf zoals hij leefde, als een dapper en eerlijk mens – de beste kameraad en de trouwste vriend. Mij hele hart gaat naar je uit. Het spijt me. R. Scott”.

Laatste aantekening Scott. Bron: conscott.blogspot.com

Ongeveer een week later maakte de Engelse ontdekkingsreiziger zijn laatste aantekening: “Het is jammer, maar ik denk niet dat ik nog meer kan schrijven. In hemelsnaam zorg voor onze mensen”. Acht maanden later werden hun lijken gevonden. Scotts slaapzak was open en zijn ene arm lag over Wilson, waarschijnlijk de beste vriend in dit gezelschap. In een zak naast de lichamen zaten de 15 kilo Beardmorestenen die ze tot het eind met zich mee gesleept hadden.

Met dank aan: ‘Beroemde poolexpedities’ (Lekturama)

Advertenties

2 gedachtes over “100 jaar ontdekking van de Zuidpool (2)

  1. Wat ontzettend dapper van die Oates om zelf zijn dood te versnellen en zijn vrienden te ontlasten. En hoe mooi die arm van Scott over Wilson, vrienden tot in de dood. Heel ontroerend en tevens treurig dat deze expeditie zo mislukt is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s