De sereniteit van de Loonse en Drunense duinen

Van America met ‘Horse with no name’ naar een blog over de Loonse en Drunense Duinen is eigenlijk een tamelijk logische overgang. Als we ergens in Nederland het woestijnachtige terrein tegenkomen dat het nummer beschrijft, is het wel in dit Noord-Brabantse gebied. En paarden kom je er bijna evenveel tegen als mensen, zoals onderstaande foto bewijst. Via het fietsknooppunten-netwerk meldde de secretaris en zijn gevolg zich enkele dagen geleden aan de zuidrand. Tussen knooppunt 35 en 36 stalden wij -om maar bij hippische termen te blijven- onze stalen rossen aan de zijkant en wandelden we lukraak een pad in. Deze actie pakte succesvol uit: weldra vonden we een uitstekend plekje waar we een machtig uitzicht hadden over dit nationale park.

Foto: T. Klijn

In de Loonse en Drunense Duinen ligt één van de meest uitgestrekte stuifzandgebieden van West-Europa. Deze ‘Brabantse Sahara’ heeft dertig vierkante kilometer levend stuifzand. Dat zand is afgezet door poolwinden in de laatste ijstijd. Overigens is het gebied eeuwenlang bedekt geweest door oerbos. In de middeleeuwen hadden streekbewoners echter hout en landbouwgrond nodig. Door overbegrazing en het plaggen van de heide raakte de grond uitgeput en ontstonden door de wind steeds grotere zandvlaktes. Veel later zijn er naaldbomen geplant om dit proces tot stilstand te brengen.

De paar keer dat de secretaris op de Loonse en Drunense Duinen heeft vertoefd, is hij telkens onder de indruk van de verstilde atmosfeer en de sereniteit die het stuifzandgebied oproept. Deze middag kwam de zon onverwachts sterk door, hetgeen de ervaring alleen maar intenser maakte. Bovendien is het ongehoord wat voor rust je hier nog vindt. Ondanks het hoogseizoen zagen we weinig andere liefhebbers passeren. Door de natuurlijke heuveltjes en de losse boomtakken is het een ideale omgeving voor kinderen om lekker te ravotten. Zoon- en dochterlief werkten eendrachtig samen om een hut in elkaar te zetten en de beste klimboom te vinden.

Het proviand torste de secretaris op de heenweg op zijn rug; gulzig verorberden we ons meegebrachte eten en drinken. Op zonnige dagen is een flesje extra geen overbodige luxe, want de temperatuur in de duinen kan dan vrij hoog oplopen. Hoed u daarnaast voor de talrijke rode mieren en de muggen: de secretaris krapt zich nu nog ongans! Desondanks komt de secretaris er graag nog eens terug om van de kalmte te genieten en een eind weg te mijmeren.

Advertenties

Een gedachte over “De sereniteit van de Loonse en Drunense duinen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s