Günter Grass – De Box: ++

De secretaris had nog een literair presentje van de voorzitter liggen dat hij had gekregen voor zijn verjaardag. Ogenschijnlijk een goede keus van de voorzitter, want het betrof hier ‘De box. Verhalen uit de donkere kamer’ uit 2008 van de gelauwerde Duitse schrijver Günter Grass (1927). In dit boek laat Grass zijn kinderen samenkomen om over hem te vertellen, waarbij telkens (de fictieve) fotografe Marie(chen) om de hoek komt kijken. Zij kan met een speciaal fototoestel, een Agfa-Box, niet alleen vooruit maar ook achteruit kijken.

Interessant perspectief van Grass om zijn 8 kinderen (waarvan 6 van hemzelf die hij met 4 verschillende vrouwen kreeg) aan het woord te laten over hem. Een apart soort autobiografie, waarmee hij voortborduurt op zijn eerdere uitgave ‘De Rokken van de Ui’. Deze vertelwijze brengt de lezer in verwarring: de kinderen spreken hun herinneringen en anekdotes uit, maar eigenlijk is het Grass zelf die hun beleving invult.

De uitwerking van deze insteek is helaas niet aantrekkelijk. In elk hoofdstuk zit telkens een iets andere afvaardiging van de kinderschare aan tafel die elkaar losse flarden uit hun vaders leven toewerpt. Er ontstaat een brij aan opmerkingen en interrupties waardoor diepgang ontbreekt. Bovendien is het voor de lezer nu en dan nauwelijks meer bij te houden welk kind aan het woord is, zodat aan het beeld van de familie Grass nog minder touw is vast te knopen.

Bron: boeken-plus.nl

Te vaak verschijnt Marie en haar Agfa-Box ten tonele, hetgeen de aandacht afleidt van de persoon om wie het verondersteld wordt te gaan. Want wie verwacht meer te weten te komen over Grass, wordt hevig teleurgesteld. Behalve dat hij moeite had de rust te vinden qua huis en vrouw blijft de mens achter deze Nobelprijswinnaar voor de literatuur (1999) tamelijk schimmig.

Anderzijds zal dit ontegenzeggelijk de bedoeling zijn van de doorgaans precieze Grass. Logisch ook dat gedachtes aan het verleden van de kinderen samen een chaotische mengeling vormen, maar de leesbaarheid is dan wel in het geding. Het verhaal presenteert zich door de tegenstrijdige herinneringen en het fototoestel tussen feit en sprookje. ‘Het zou best kunnen dat ook wij gewoon maar bedacht zijn,’ verzucht niet voor niets een van hen. Mogelijk is ‘De Box’ in filmvorm helemaal geen gek idee, maar door het boek moest de secretaris zich soms heen worstelen: ++.

Advertenties

Een gedachte over “Günter Grass – De Box: ++

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s