The Artist (++++1/2)

Vorige week ging sinds lange tijd de secretaris met z’n eega naar de bioscoop. Alhoewel hun filmsmaak nogal kan verschillen (met name de voorkeur voor een happy end), zijn er wel degelijk voorstellingen die op beider enthousiasme kunnen rekenen. De secretaris had zijn eega al een tijdje mentaal klaargestoomd voor ‘The Artist’, geholpen door de positieve recensies van diverse kranten.

De fietstocht naar Lux mondde op het einde bijna uit in een dollemansrit, omdat op het Keizer Karelplein de stroom was uitgevallen. Met de fiets meerdere afslagen oversteken op dit verkeersknooppunt is dan een niet geheel ongevaarlijk avontuur. Deze belevenis contrasteerde met “The Artist’: het is een stille film die de overgang van de zwijgende naar de geluidsfilm behandelt.

Bron: elle.fr

De fictieve George Valentin (Jean Dujardin) is een opgewekte, narcistische acteur die in de jaren twintig ongekende populariteit geniet in het tijdperk van de ‘stomme’ film. Met zijn status en invloed bezorgt hij de jonge, onbekende Peppy Miller (Bérénice Bejo) een rol in zijn nieuwste film. Maar het tij keert voor Valentin: de geluidsfilm is in opkomst. Hij gelooft helemaal niet in deze vorm en neemt ontslag bij de studio om met eigen geld zelf ‘stomme’ films te blijven maken. De eerste flopt echter meteen en als ook de beurs instort en zijn vrouw hem verlaat, zit hij zowel privé als zakelijk aan de grond.

Bron: filmofilia.com

Miller is inmiddels een gevierd actrice geworden en schittert in de gesproken film. Ze is echter Valentin niet vergeten en ondanks dat de hoogmoedige acteur zich moeilijk laat helpen, probeert ze hem verscheidene malen uit het slop te trekken. Uiteindelijk slaagt ze ternauwernood in deze missie en treden ze weer samen op in een speciaal soort film. Wat dat precies inhoudt, moet u zelf maar gaan bekijken.

De Franse regisseur Michel Hazanavicius heeft met ‘The Artist’ een hele knappe nostalgische film geproduceerd. Hij weet meesterlijk de jaren ’20 sfeer op te roepen, waarbij licht, decor en vooral muziek uitstekend verzorgd zijn. Het tempo van de film is helemaal niet zo traag als je bij een dergelijke uitvoering zou verwachten. Daarnaast is het verbazingwekkend hoe weinig tussentitels er nodig zijn om het verhaal van continuïteit te voorzien.

Sommige scènes zijn overgetelijk en dat is zeker ook een verdienste van de twee charmante hoofdrolspelers. Dujardin, die enige gelijkenis vertoont met de in die tijd actieve Douglas Fairbanks, zet Valentins op- en neergang op een geloofwaardige manier neer. Bejo, de eega van regisseur Hazanavicius, is werkelijk ontwapenend. Vooral de scène waarin ze, om Valentins leven binnen te dringen,  het jasje van hem het hof maakt (zie foto) is om van te genieten. Wat heerlijk om in een époque van special effects en monsterlijke budgetten te weten dat het ook op een zwijgzame manier uitstekend kan! De secretaris is lovend en deelt zonder schroom ++++1/2 ster uit.

Advertenties

2 gedachtes over “The Artist (++++1/2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s