Eighties-nostalgie (XVIII): Jimmy Sommerville

Gisteren in Pauw&Witteman volgde de secretaris met belangstelling het gesprek met de wereldberoemde, klassiek geschoolde Duitse countertenor Andreas Scholl. Een muzikale tak van sport, waar hij nog weinig kaas van gegeten heeft. Gelukkig werd, om het begrip countertenor uit te leggen voor de leek, een uitstapje gemaakt naar equivalenten in de popmuziek. En wie kreeg de kijker in de reeks van hoge(re) mannenstemmen voorgeschoteld: de in de jaren tachtig groot geworden Jimmy Sommerville.

Jimmy Sommerville scoorde met twee companen als Bronski Beat in 1984 een grote hit met het geëngageerde ‘Smalltown boy’. Het nummer gaat over een homoseksuele jongen die te maken krijgt met homofobie en daaruit voortvloeiende gevoelens van eenzaamheid en onbegrip. Een gedurfde zet van Sommerville die het onderwerp daarmee enorm op de kaart zette, maar tegelijkertijd zichzelf als openlijk bekende homoseksueel zeer kwetsbaar opstelde.

Zo vastbesloten als Sommerville was met z’n strijd voor gelijke behandeling en bejegening van homo’s, zo wispelturig was zijn muzikale loopbaan. Hij kreeg het bij Bronski Beat namelijk al gauw op zijn – overigens zeer losse – heupen en sprong over naar de band The Communards. Dit legde de Schot echter geen windeieren, want in 1986 scoorde de formatie een dijk van een hit, met de swingende Harold Melvin cover ‘Don’t leave me this way’. De secretaris vindt zelf het serene ‘So cold the night’ zelf het hoogtepunt uit de Communards tijd. Sommerville hield het wederom snel voor gezien en startte een solocarrière. Uit dat gedeelte is ‘To love somebody’ uit 1990 zijn grootste wapenfeit.

Sommerville heeft indertijd op veel sympathie kunnen rekenen van de jeugdige secretaris en zijn ouwelui. Met zijn kleine gestalte, rossige haar, zijn aandoenlijke dansjes en muzikale gedrevenheid leek hij de ideale opwekker van mededogen. Daarnaast, zeker niet onbelangrijk, wortelde Sommerville bij de secreatris en zijn moeder een enigszins stilzwijgend support voor de homobeweging. En dat is misschien ook wel wat de inmiddels 50-jarige Britse artiest liever wilde bereiken dan artistieke roem.

Advertenties

2 gedachtes over “Eighties-nostalgie (XVIII): Jimmy Sommerville

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s