De kunst van het mantra zingen

Goed nieuws! Op het NUtblog mogen we een nieuwe gastauteur begroeten. De secretaris vond oud-collega en vriendin Annemarie van Lankveld bereid om verslag te doen van een belevenis in Nepal waar ze onlangs was. Een onderwerp dat nog helemaal nieuw is op het NUtblog, zodoende een welkome verrijking!

Op een blauwe maandag een paar jaar geleden gingen een vriendin en ik mantra’s zingen in een yogacentrum in Amsterdam. Met vijf andere zielen zongen we, gezeteld op meditatiekussens, liedjes onder begeleiding van een ietwat bedeesde jongedame. De zangkwaliteiten van de aanwezigen, ook die van de bedeesde, waren niet bepaald om over naar huis te schrijven. ‘Dat was eens maar nooit meer’, zei ik na afloop tegen die vriendin.

December 2011. Op vakantie in Nepal besluit ik mee te doen aan een zesdaags programma in een yogacentrum met prachtige vergezichten over de Himalaya. Op de eerste dag liep ik eind van de middag nietsvermoedend weer de yogazaal in. Ik zag mijn medeyogi’s in kringvorm zitten, ieder in meditatiehouding op een kussen en ik kreeg een flashback naar die blauwe maandag. Met een diepe zucht plofte ik op een van de kussens.

Begeleid op trommel door haar neef zette de vrouw des huizes de eerste mantra in. Tot mijn genoegen was haar stem betoverend prachtig en de beats die de neef trommelde maakte het mantra zingen tot een geheel dat mijn oren streelde, ook al begreep ik niets van het gezongene. Na een paar dagen kregen een aantal yogi’s en ik zelfs duidelijke voorkeuren voor de te zingen mantra’s en eindelijk snapte ik de betekenis van het Prince-nummer ‘Joy in repetition’. Dit muzikale mediteren ging me bovendien beduidend beter af dan het mediteren in stilte dat we in de ochtenden oefenden.

Bron: tripideas.org

Eén nummer, dat herhaaldelijk werd aangevraagd door een zeer gelovige Amerikaanse (‘I am Love so I Am God’), vond ik in den beginne veel te moeilijk. De mantra’s zijn in het Sanskriet, niet bepaald een eenvoudige taal. Maar ook die mantra beklijfde na verloop van tijd en zong ik uit volle borst mee. Bij het verlaten van het yogacentrum zorgde de muzikale neef ervoor dat ik deze mantra, genaamd Gayatri Mantra, op mijn BlackBerry had staan.

In mijn ontmoetingen daarna stak ik de kunst van het mantra zingen niet onder stoelen of banken. Inwoners van Nepal vielen me regelmatig enthousiast bij en keken mij met stralende ogen aan. Ik kende de meest heilige mantra uit het hindoeïsme. Bewoners krijgen de Gayatri Mantra met de paplepel ingegoten.

In Nederland houd ik mijn liefde voor de mantra liever voor mezelf want je loopt al snel tegen een muur aan. Dezelfde muur die ik op die blauwe maandag had opgebouwd, denk ik. Nu geniet ik soms in stilte van de mantra, vaak hardop op de fiets en immer wanneer mijn telefoon gaat. De ringtone brengt me meteen terug naar het yogacentrum nabij de Himalaya en de bijzondere inwoners die ik in Nepal heb ontmoet. Daar kan geen foto of reisverslag tegenop.

Advertenties

4 gedachtes over “De kunst van het mantra zingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s