Dagboek van een overzomeraar – deel 18

De Beschermheer is tot de conclusie gekomen dat hij wat gereedschap mist om de Via Appia in zijn eigen tuin te vervolmaken. Dat gereedschap moet er komen, dus na een wedstrijdje Olympisch dameshockey vertrekt hij met Y. en L. naar opa en oma in K. Daar is nog niemand thuis, daarmee is er tijd over om de verschillende schuren en schuurtjes te inspecteren op de aanwezigheid van leuke spullen. Zo stuit de Beschermheer geheel onverwachts op een vouwfiets. Even afgestoft en uitgetest. Het is twintig jaar geleden dat ik op zo’n ding gezeten heb, maar ik fiets er zo op weg, kennelijk is ligfietsen als fietsen: als je het eenmaal kunt, verleer je het niet meer. Wel knijp ik bij de eerste de beste remactie de remkabel kapot. Vervangen dus maar, daarvoor zet ik ‘m even op zijn kop. Kennelijk had ik dat beter niet kunnen doen, want er gaat iets mis met het ding, waardoor de stabiliteit eruit is. Opa belooft de maker van de fiets op te zoeken om te kijken wat ermee aan de hand is. Lijkt de Beschermheer wel leuk om ermee naar school te fietsten tzt!

We lunchen met z’n allen en springen nog wat rond op de trampoline. Dan met het gereedschap in de auto terug naar huis, waarbij Y. tekent voor het citaat van de dag: “Papa, weet je wat ik nou echt niet begrijp? Dat ze nog steeds van die plofkip verkopen!” Kortom, die spotjes van Wakker Dier bereiken de jongere doelgroepen feilloos. Thuis aan de slag met het tuinpaadje. Ik heb een metertje gelegd en ben niet ontevreden met het resultaat. Daarna op weg naar Amsterdam voor een etentje bij neef W. We zijn zo ongeveer even oud en samen opgegroeid:  eerste 10 jaar waren we echt onafscheidelijk. Dat kon doordat we naast elkaar woonden en 1 tuin deelden. Maar onze wegen zijn gescheiden, wij in Brabant, hij in Amsterdam waar hij een architectenbureau heeft. Bij hem voor de deur parkeren blijkt zo eenvoudig nog niet. Je kunt er alleen met een chipknip betalen, maar die is natuurlijk leeg. Het gevoel: een provinciaal in de hoofdstad. Als parkeren eenmaal gelukt is, eten we samen andijviestamp met gehaktballen en spreken we over archetypen en over hoe je kinderen tanden kunt leren poetsen. Kortom, alle belangrijke dingen in het leven komen voorbij. Daarna in de auto weer terug naar huis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s