Dagboek van een overzomeraar – deel 22

Oei, beroerde nacht. Het lijkt erop dat L. wat nachtmerries aan haar ziekenhuisbezoek heeft overgehouden. Hopelijk slijt dat met een paar weekjes. Overigens, het gaat verder weer uitstekend met haar.

Een op zich boeiend en bij vlagen komisch telefoongesprek in de ochtend werpt een nieuw klein dilemma op in het leven van de Beschermheer. De andere kant van de lijn klaagt over moeizame verstaanbaarheid en dat is niet voor het eerst. Al is de andere kant van de lijn naar eigen zeggen nog niet helemaal wakker, het is toch een punt van aandacht. Bellen deed ik al niet heel graag, ik ben geloof ik ook onhandig in de timing van wie wat wanneer zegt. Daar kan de Voorzitter vermoedelijk over meepraten. Maar een dilemma heeft uiteraard een andere kant. Het is soms wél heel leuk om de stem van de Voorzitter/familie/vrienden/de mevrouw van Ziggo te horen, zomaar in het echt! Met intonatie en alles erop en eraan! Wat te doen dus? Wel of niet bellen? Aanmodderen maar en proberen duidelijker te articiludingesen… En misschien nog wat vaker berichtjes sturen.

Vandaag is neefje P. jarig en dat moet gevierd. Terwijl A. (zij wil sinds gisterenavond opeens niet tot minder vaak mevrouw de Beschermheer genoemd worden – geef zwangere vrouwen altijd hun zin!) haar eigen ding gaat doen, laad ik de kinderen de auto in voor een ritje naar – in eerste instantie – opa en oma. Daar is ook broer R. met vrouw en kinderen aanwezig, gezellige boel dus.  Ik hang de hangmat op en spring erin. Lekker even dommelen, heerlijk.

Verder lunchen we met z’n allen en klooien we wat aan op de trampoline. Geïnspireerd door de judobeelden van de Olympische Spelen ben ik een cursus trampolinejudo gestart voor Y, waarbij we logischerwijze de trampoline als tatami gebruiken. Als hij vanaf nu elke dag drie uur net zo enthousiast meedoet als vandaag, is hij over ruim tien jaar medaillekandidaat. Je kunt met dat soort dingen niet vroeg genoeg beginnen.

Tegen een uur of drie gaan we we naar het feestje van het vierjarige neefje P. Ook daar een vrolijke boel met pruimentaart (wist u dat: de pruimentijd, dat is dus nu!  Echt waar!), poppenkast, blokken, schommels en frietjes om het allemaal stijlvol af te sluiten.

Bij thuiskomst blijken we eerder thuis dan A. de kinderen sleuren me opnieuw de trampoline op, waar ik een varken moet imiteren (één van mijn betere acts). Gelukkig zitten ze nu uitgeteld op de bank een filmpje op de iPad te bekijken, zodat ik ze zo direct mooi op bed kan slingeren voor Ranomi hopelijk haar tweede goud gaat pakken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s