Dagboek van een overzomeraar – deel 24

Gezien de stand van zaken gisterenavond om 22.46 uur werd gevreesd voor opnieuw een magere nachtrust, met kinderen die bij nacht en ontij teiltjes volkotsen. Dat viel best mee, eigenlijk goed geslapen. Ik droomde zelfs nog dat ik bij Mathijs van Nieuwkerk aan tafel zat en hem bleef stalken met een ietwat raadselachtige vraag: “Waarom Botswana?” Wel wakker geworden met een kleine knoop in de maag, maar dat mag de pret niet drukken: ik zet L. in de auto en vader en dochter vertrekken samen naar Waalwijk (of all places) voor de start van de Eneco Tour. Altijd leuk, de start van een wielerwedstrijd. In de wielrennerij hebben ze iets heel slims verzonnen: elke coureur moet voor de start op een podium een formulier ondertekenen. Ze moeten dus allemaal met hun fiets door het publiek daar naartoe. Het gevolg: renners die je, als je dat zou willen, aan kunt raken. Het geeft bovendien de speaker de gelegenheid om in het Nederengels en Nederduits interviews te doen en en passant een schaal met Waalwijkse streekproducten (wat zou daar in hemelsnaam precies inzitten? Lavenvlees uit Kaatsheuvel?) aan de nationale kampioenen Niki Terpstra en Tom Boonen cadeau te doen. Verder gespot: veel mooie fietsen en de kale kop van Bjarne Riis. Een vader tegen zijn zoontje: “Die meneer heeft ooit de Tour gewonnen, maar later wel toegegeven dat hij een beetje doping had gebruikt.” Een beetje?

De grootste opwinding wordt echter veroorzaakt door Alberto Contador, die vandaag terugkeert na een vage dopingschorsing van een half jaar. Cero, cero, cero, cero, cero, cero, cinco… dat verhaal. Ik heb expres mijn fototoestel thuisgelaten (met die foto’s van rennershoofden doe ik uiteindelijk toch nooit wat), maar als Alberto langskomt, pak ik toch even mijn iPhone. Zoek hem op onderstaande foto!

Nou ja, goed, had beter gekund dus. Om ongeveer half twaalf zet het peloton zich in beweging, maakt een klein geneutraliseerd rondje over het fraaiste industrieterrein van Nederland (kuch-kuch) en vertrekt na een tweede passage richting Zeeland. Ondanks dit soort borden zijn ze daar kennelijk inderdaad aangekomen:

’s Middags slaat thuis de lamlendigheid toe. Achtereenvolgens vallen de Beschermheer, A., Y. én L. in slaap. Ondertussen betrekt de lucht en maalt de tv onvermoeibaar de Olympische Spelen weg: vandaag vooral zeilen en paardensport. Later overgeschakeld op de finish van de Eneco Tour en daarna couscous bereid. Maar honger, ho maar. Een beetje draaierig op bed gaan liggen en daar zojuist na een paar uurtjes slapen weer uitgekomen met enorme zin in Monapudding. Er is duidelijk iets met me aan de hand :).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s