Dagboek van een overzomeraar – deel 27

Zes uur, ik vind het eigenlijk geen tijd om wakker te worden. Net als ik dreig weer in te slapen (ik ben een matige tot slechte ochtendslaper), stormt Y. de kamer binnen en is het gedaan met de rust. De ochtend verloopt daarna gezapig, vooral nadat ik op verzoek van Y. Cars 2 in het Nederlands gedownload heb. Daar zijn ze wel eventjes mee zoet namelijk, thank you Pixar! Ondertussen kan ik mooi allerlei belangwekkende huishoudelijke acties uitvoeren, zoals daar zijn: het uitruimen van de vaatwasser, het aanvegen van de vloer (waar komt al dat zand toch steeds weer vandaan?), het ophangen van de was en – ook niet onbelangrijk en bovendien een technische prestatie van formaat – het fiksen van het lampje in de koelkast.

Na de lunch wordt het gelukkig allemaal wat levendiger. Ik stap in de auto en vertrek naar Bergen op Zoom, waar ik op uitnodiging van A.’s werkgever de aankomst van de Eneco Tour kan bijwonen. Ik pik A.’s collega P. op bij het station van het betreffende stadje en we parkeren zo dicht mogelijk bij de finish. Gewapend met een prachtig roze polsbandje betreden we het VIP dorp. Dat wordt, zoals te doen gebruikelijk, vooral bevolkt door mannen met slecht zittende pakken en bier in hun klauwen en hun parelkettingvrouwen. Maar er zijn ook verrassend veel medewerkers van de provincie en diverse gemeentes aanwezig, waarmee het goed discussiëren is over… ja waar ging het eigenlijk over? In ieder geval over sport en innovatie, en zeg nou zelf, dat is best interessant. Ondertussen is het eten en drinken goed geregeld en schijnt de zon uitbundig. Het peloton doet het rustig aan en de tussensprint en de finish vinden dus wat later plaats dan verwacht. Wel een mooi sfeertje, maar uiteindelijk niet zo’n best zicht op de renners. Gelukkig heeft Eneco een paar hele grote schermen gekoppeld aan hun zonnepanelen, zodat het allemaal prima te volgen is op wat de speaker noemt “de Champs-Elysées van Bergen op Zoom”. Zoiets zouden we een overstatement kunnen noemen.

Na de finish houden we het vrij snel voor gezien en rijden P. en ik naar het station van ‘s-Hertogenbosch, alwaar de Voorzitter en de Beschermheer van NUt gezamenlijk zullen dineren (P. stapt er op de trein). De Voorzitter brengt mooie verhalen mee uit Ulm en bovendien zit zijn haar goed, ondanks dat hij zijn Turkse kapper koffie heeft aangeboden tijdens de Ramadan. We eten in 073, dat de plek ingenomen heeft van SamSam. Het is er druk en de bediening doet zijn best, maar tot een culinair hoogtepunt wil het niet komen. Nou ja, dan moeten we ook maar niet de saté bestellen, die volgens de Voorzitter “overduidelijk gemaakt is van een Brabants varken”.  Hij is wat morsig en vadsig in ieder geval. Meer waardering hebben we voor de huiswijn en de pittige, dikke tomatensoep met rucola en basilicum. De rekening moet even gecorrigeerd, waarna een stadswandeling ons naar het station brengt, de trein de Voorzitter naar huis en de auto de Beschermheer naar zijn zwangere vrouw/vriendin.

Oh ja, voor de geïnteresseerden… dit is de gevel van 073. Geen echte afrader, geen echte aanrader.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s