Dagboek van een overzomeraar – deel 31

Als het gisteren de laatste dag van de vakantie was, dan is het vandaag de eerste dag van het schooljaar. Niet voor de Beschermheer weliswaar, maar wel voor Y. die reeds in ruime mate geestelijk voorbereid is op deze tegenvaller (morgen mag je eindelijk weer naar school! Leuk hè?). Y. lijkt echter beter voorbereid dan zijn vader, die vertwijfeld met het schooltasje in zijn handen staat. WTF moest daar ook weer allemaal in? Stik, fruit vergeten! En oh ja, er moeten ook nog schone gymspullen mee. Godver, waar zijn die schoenen?! Eenmaal op school kun je er donder op zeggen dat de juffen iets leuks verzonnen hebben. Laat dat maar aan basisschooljuffen over. We blijken met z’n allen voor goud te gaan dit jaar en of de kinderen van groep 1-2B maar even achter hun vlaggendraagster de arena binnen willen lopen. Jammer dat het regent, ik schat zo in dat er nog wel meer Olympische verrassingen in het vat zaten voor droog weer.

Ondertussen heeft A. ook haar werk gedaan. L. zit veilig en wel bij de oppas. Dus zitten we een beetje verdwaasd aan de keukentafel naar elkaar te kijken. Kinderen weer de deur uit, Olympische Spelen afgelopen en ja hoor daar is ie: het zwarte gat. Er is er maar eentje die echt voor reuring kan zorgen, maar die zit voorlopig nog in de buik van A. Nu ja, zo kunnen we aan de hand van het Psychologie Magazine dat toevallig op tafel ligt nog eens een goed gesprek voeren. Uitkomst: we hebben het nog steeds leuk samen, gelukkig maar. Met zo’n conclusie kun je met een gerust hart boodschappen gaan doen en dus koopt de Beschermheer even later Italiaanse bollen, tonijn, ansjovis, kappertjes, veldsla en tomaten om daar samen met de thuis opgeduikelde uien voortreffelijke (al zeg ik het zelf) broodjes van te maken en schaamteloos te gaan zitten vreten.

Wat vervolgens te doen? Wéér zo’n rondje fietsen door de regio? Weinig zin in. Wandelen op in de Loonse en Drunense Duinen dan maar! Net op tijd herinner ik me dat ik wandelen weliswaar leuk vind, maar alléén wandelen niet zo. En aangezien A. niet echt meer in staat is om een uurtje over de heide te huppelen… Andere mogelijkheid qua duinen: de crossfiets. Ik ga naar de schuur en til hem van de haak. Hmm… kan wel een beurtje gebruiken. En nieuwe remblokken voor zijn ook hard nodig. Bij nader inzien zit er trouwens een slagje in het voorwiel. Zo ben ik voor ik het weet anderhalf uur bezig om het ding in orde te krijgen, maar daarna kan ik dan ook echt op pad. Een nieuw bewijs dat het een rare zomer is: de Beschermheer in de zomer op de crossfiets is net als een niet aangelijnde, bijtende pittbul. Dat doet ie anders nóóóóit! Na een paar kilometer in de Duinen weet ik waarom ook alweer. De hellingen die je in de winter moeiteloos opfietst zijn nu bedekt met een dikke laag mul zand waarin het onmogelijk fietsen is. Wordt het dus toch nog wandelen in de Duinen. Maar evengoed wel genieten!

Bij het avondeten tijd voor een bijna risicoloos experiment. Wat als ik een pannenkoek als een pizza beleg en in de oven mik? Lekker natuurlijk! Bij gebrek aan Usain Bolts en Ranomi Kromowidjojo’s wordt het vanavond denk ik een filmpje. The Hangover (ja, toegegeven, heb ik nog niet gezien – loop weer waanzinnig achter) of The King’s Speech (ja, toegegeven, enz.). Kop of munt!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s