Dagboek van een overzomeraar – deel 36

Wie kinderen heeft weet het. Door de week zijn ze niet uit bed te branden, maar in het weekend staan ze om half zeven juichend rondom je bed te dansen. Niets van dit alles echter vandaag. Terwijl de Beschermheer na een rustige nacht om zeven uur klaar wakker is en een half uurtje later samen met A. aan het ontbijt zit, slapen Y. en L. uit tot half negen. Al snel daarna draaien mijn ouders op de fiets achterom. Hun reisdoelen: mijn moeder zal A. moed inspreken voor de warme dag die ons te wachten staat en mijn vader zal mij ondersteunen bij de aankoop van – hiep hiep hoera – een nieuwe racefiets.

Is dat laatste nu nodig, zult u zeggen. Nee, natuurlijk niet. Maar een nieuwe racefiets kopen is bijna nog leuker dan het krijgen van een nieuwe baby. Bovendien heb je de levertijd over het algemeen wat beter in de hand :). Ik gooi mijn huidige fiets achter in de auto (altijd handig om bij de hand te hebben voor de afmetingen) en we vertrekken naar het plaatsje N. waar Comeback to Life teamgenoot M. zetelt. Hij is van het ondernemende soort. Uit pure liefhebberij laat hij voor zijn eigen label full carbon raceframes maken in Taiwan (wist u dat daar het merendeel van de carbon fietsen vandaan komt? Nee? Weer wat geleerd!). Daarnaast is hij in staat alle grote merken onderdelen te leveren. Zolang het maar hobby blijft, vindt hij alles best.

We worden uitermate hartelijk ontvangen met koffie en thee, maken kennis met de vriendin van M. en gaan een paar vrolijke uurtjes tussen de carbon raceframes en wielsets tegemoet. We dubben lang over de maat: een 54 of een 56? Niemand van ons heeft haast, dus we doen vele malen langer over het proces dan daadwerkelijk nodig is. M. heeft een fraaie tijdritfiets staan, waar ik puur voor de experience een rondje op rijd. Uiteindelijk wordt er een lange lijst opgesteld van benodigde spullen, waarmee M. ergens in de komende week aan het rekenen zal slaan. Ben benieuwd!

Kort na thuiskomst parkeert neef W. samen met zijn vriendin L. zijn klassieke camper voor de deur. Hij is vanuit Amsterdam onderweg naar zijn Brabantse roots waar hij zijn dochter een weekje uitbesteed heeft aan zijn ouders. Hij is nog nooit in ons nieuwe huis geweest en krijgt dus de guided tour die ik traditioneel begin op de zolder, net als iedere foute makelaar. Altijd spannend om een architect in je eigen huis rond te leiden, maar hij houdt zich aan de etiquette en slikt alle kritiekpunten keurig in. We kletsen een uurtje aan de buitentafel waarna iedereen vertrekt en we alleen achterblijven in de hitte. A. zeurt er niet over, zoals nooit eigenlijk, maar reken maar dat dit weekend met die megadikke buik geen pretje is.

Ik pak de tuinsproeier erbij om A., mezelf en de kinderen af te koelen. Vervolgens neem ik een kloek besluit. Einde vakantie of niet, dit dagboek wordt voortgezet tot de baby er is, al duurt het tot 5 december. Ik neem een glas witte wijn om het te vieren en steek de barbecue aan.

Wie weet wat er vannacht gebeurt? Mochten de vliezen breken, dan zal A. mij moeten gaan zoeken in de tuin, waar ik dit tentje opgezet heb. Hierin zal ik samen met Y. en L. de nacht doorbrengen. Die kinderen zullen verdorie leren kamperen, ook al is dit een verder campingloze zomer!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s