Dagboek van een overzomeraar – deel 37

Ik was een jaar lang in de veronderstelling dat  we in een bijzonder rustig dorp wonen. Maar uitgerekend in de nacht dat ik ervoor kies om in een tentje te gaan liggen, organiseert de halve buurt een feestje met foute muziek. Vanuit de verte dreunt er muziek van een festival in een naburig dorp. Omdat het bovendien verstikkend warm is in het tentje, kan ik om zeven uur ’s ochtends veilig zeggen dat ik wel eens beter geslapen heb. Zul je net zien: krijg je op de laatste dag van de vakantie te maken met slaaptekort.

’s Morgens krijgen we bezoek van studievriendin M., die ik ken uit wat over twintig jaar misschien wel door critici bestempeld zal worden als ‘mijn Nijmeegse jaren’ :). We hebben dezelfde studie gedaan en na die studie hebben we altijd contact gehouden (museumbezoek, dierentuin, mountainbiken, tennissen, wandelen of gewoon kletsen bij de kachel), ook al woonden we ver uit elkaar. Maar uitgerekend nu we dichterbij elkaar wonen dan ooit te voren (die Nijmeegse jaren dus niet meegerekend), hebben we elkaar al meer dan een jaar niet gezien. Wij kinderen, zij kinderen, druk, druk, druk. Maar nu is ze er dan, zelf met de auto met dochtertje 2, haar vriend (ook M, we kunnen hier spreken van M&M) met dochtertje 1 op de fiets. Schatjes hoor! Bovendien verspreekt ze zich al snel – zo ken ik haar weer! – en blijkt de derde onderweg.

Ik doe met onverminderd enthousiasme voor de zoveelste keer deze weken de guided tour door het huis, waarna we in de tuin neerploffen voor een gezellig gesprek. Ondertussen wordt het al aardig warm en als M&M afscheid nemen, besluiten we dat er maar één optie is qua plek om deze laatste  vakantiemiddag door te brengen: de waterkant. We rijden eerst naar het Staalbergven in Oisterwijk, maar daar adviseert de parkeerwacht ons, met een schuin oog op de hoogzwangere buik van A. om elders te gaan kijken. “Het is hier vandaag net de Efteling, wachtrijen van een half uur bij de kassa. En je kunt er niet zitten of niks.” Dus rijden we door naar de Langspier bij Esch, waar we met wat mazzel een parkeerplek vlakbij de ingang scoren. Het is heerlijk aan het water en ik constateer dat de buik van A. nu écht groot is (zie foto). Terwijl de kinderen spelen in het water vind ik zowaar de tijd om een einde-van-de-vakantie-balans op te maken.

De eerste weken was ik erg onrustig. Ik kwam met onverwacht veel emotie in mijn lijf terug uit Frankrijk van Comeback to Life. Bovendien had ik moeite met de leegte die gaapte na een superdruk jaar. Na een week of vijftig met nauwelijks een vrij moment was helemaal niets hoeven doen confronterend. Daarbij was het weer de eerste week slecht. Pas na twee à drie weken kwam ik tot rust. Het absolute dieptepunt was de ziekenhuisopname van L. Mijn eigen kleine meisje suf aan het infuus in een ziekenhuisbed, het was niet om aan te zien. Erg leuk waren de diverse fietstochten met collega’s, de bezoekjes van familie en vrienden en de verschillende excursies, bijvoorbeeld naar de Eneco Tour en het Geniemuseum. Ik ben misschien een socialer mens dan ik zelf soms denk.

Af en toe had ik moeite om de tijd te doden, misschien logisch in zo’n lange vakantie waarin we niet naar het buitenland konden, of wilden. Immers, alle 37 afleveringen lang tikte er een zwangerschapsklok en keek ik met een schuin oog naar de buik van A., of als ik onderweg was naar mijn telefoon. We hadden, omdat onze andere twee behoorlijk aan de vroege kant waren, nooit verwacht dat we nu aan het einde van de vakantie nog steeds maar met zijn vieren zouden zijn. Strikt genomen is er natuurlijk niets bijzonders aan de hand. A. is pas komende dinsdag uitgeld. De klok tikt dus gewoon door.

Ruim vijf weken intensief in de weer met de kinderen: het was leuk en zwaar tegelijkertijd. Dat ik gek ben op mijn kinderen wist ik al, dat het full time huismanschap voor mij niet is weggelegd weet ik nu ook. Ondanks dat ik vele nuttige dingen gedaan heb (kinderen, verven, tuin, etc.) voelde ik me soms nutteloos. Morgen gaat om 7 over 7 de wekker om weer naar school te gaan. Ik heb er zin in. Samen met leuke collega’s weer zinvolle dingen doen voor jonge mensen, dat heb ik wel een beetje gemist. Het blijft een gek idee dat elk moment de bevalling kan beginnen, waarna we opeens weer in de luiers en borstvoeding zullen zitten. Iets anders om naar uit te kijken: de nieuwe racefiets die er vast ergens in de komende weken komt.

Rond vijf uur rijden we naar huis (we zaten aan de waterkant, weet u nog?), waar ik aan het multitasken sla: tegelijkertijd de Ronde van Spanje kijken en frietjes bakken. Het lukt, waarmee bewezen is dat mannen wel degelijk óók kunnen multitasken. Vanavond eens kijken of mijn MacBook het nog doet. En dan morgen er tegenaan!

 

Advertenties

2 gedachtes over “Dagboek van een overzomeraar – deel 37

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s