Dagboek van een overzomeraar – deel 42

Hoe leg je een vijfjarige uit wat stemmen is? Ik doe aan de ontbijttafel een poging om Y. de grondbeginselen van de politiek bij te brengen.

– Van wie is het zwembad?

– Van de badmeesters!

– Shit, en van wie is het speelveld achter ons huis?

– Van niemand!

– Precies, van niemand en dus eigenlijk van ons allemaal! En zo is het eigenlijk ook met het zwembad. En iemand moet toch beslissen hoe vaak het gras gemaaid moet worden en wanneer er nieuw water in het zwembad moet. Die beslissingen moet toch iemand nemen?

– Papa, wat is een beslissing?

Ok, valt dus nog niet mee. Maar vijf minuten later weet hij wel op wie papa en mama moeten stemmen: op hem!

A. brengt lijsttrekker Y. naar school en ik breng lijstduwer L. naar de peuterspeelzaal. Daarna vul ik de stemwijzer in. Tot mijn verrassing moet ik volgens deze op het eerste gezicht toch wat vlakke applicatie een keuze gaan maken tussen Groen Links en – jawel – de Piratenpartij. Why join the navy if you can be a pirate? zet een kennis van me consequent onder zijn emails. Mooi statement, maar of dit nou echt een serieuze optie is? Ik overdenk het op de racefiets, waarbij ik er nauwlettend voor zorg dat ik een beetje in de buurt van huis blijf en nerveus elke tien minuten mijn telefoon check, want volgens A. gaat het vandaag gebeuren! Ze voelt het aan het gezeur in haar buik! Terwijl ik de kilometers wegtrap en geniet van het lekkere augustusweer wordt die Piratenpartij een steeds serieuzere optie voor me. Een overheid met wat meer feeling voor cybercrime en internetvrijheid lijkt me zo gek nog niet. En misschien is het wel een mooie proteststem in een land waar al tien jaar lang geen kabinet meer de rit uitgezeten heeft. Kortom, we gaan het serieus overwegen.

Als ik thuis kom, rolt A. net uit bed met een gezicht dat op bevallen staat. “Bel mijn ouders maar”, zegt ze, waarmee ze een nieuwe cliffhanger aan de bevallingssoap toevoegt. Zij heeft sterk het gevoel dat het aan het beginnen is, maar ik voel dat we het nog even moeten aankijken en onderneem dan ook nul actie. En jawel hoor, alle gerommel in de buik zakt in de loop van de dag weer weg. Mannelijke intuïtie die de vrouwelijke verslaat, gekker moet het niet worden.Dus vul ik de middag met lezen in het boek Wij zijn Arabieren. Geleend van J. en uitstekend geschreven door de zoon van collega C. (een andere C. dan u kent van dit dagboek). Daarnaast aanklooien met Y. en L., de Vuelta kijken en – vooral – mezelf opfokken: wanneer komt het nou?!

Vroeg in de avond krijg ik bericht van C., die afgereisd is naar Lelystad, waar de prijsuitreiking plaatsvindt van een Youtube wedstrijd van Honda. Eigenlijk zou ik daarbij zijn, maar gezien de omstandigheden durfde ik het niet aan. Is toch anderhalf uur van huis… We hadden samen een filmpje ingestuurd, maar we blijken niks gewonnen te hebben. Helaas, ons filmpje was aardig maar geen Honda-Oscar waard en al helemaal geen hoofdprijs, zijnde twee spiksplinternieuwe Honda Civics. Je vraagt je af wie er in hemelsnaam in zo’n jury zitten, maar verder ben ik een uitstekend verliezer.

Advertenties

Een gedachte over “Dagboek van een overzomeraar – deel 42

  1. Alweer een stukje verder in de tijd, en in vergelijking met de foto van de grote buik in aflevering 37 moet de zwangerschap zo langzaam aan een kwelling voor haar worden. Alle handen aan dek, en alle aandacht voor A.
    Vrij te stellen van alle diensten. Er wacht een zware taak, er moet bevallen worden van een hopelijk gezond kind en wel nu.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s