Dagboek van een overzomeraar – deel 43

Hoeveel zwangerschapsonzekerheid kan een man verdragen? De Beschermheer slaapt er in ieder geval knap onrustig van dezer nachten. Vroeg wakker ook, ruim voor zevenen zit ik al aan de ontbijttafel. Y. is de eerste die mij naar beneden volgt. Zijn slaaf geeft hem een geroosterde boterham met jam en driekwart liter melk, bij elkaar ruim voldoende energie om een uurtje met de lego aan de gang te gaan.

Als A. wakker wordt, blijken we ondanks die enorme buik nog precies samen in een douchecabine te passen. Het is maar goed dat ik al een week geen tussendoortjes eet, anders was het nog een penibele situatie geworden. Ik zie de Telegraafkop al voor me: zwanger stel uren klem in douche. Dat van die geen tussendoortjes is een voornemen voor het nieuwe schooljaar. Collega C. voert mij doorgaans de ene Twix na de andere, maar ergens aan het begin van de zomervakantie was ik opeens een paar kilo kwijt. Niet dat het nodig was, mijn bijnamen waren reeds de reiger (voor minder gunstige momenten) en de gespierde spijker (als men iets van mij gedaan moest krijgen). Maar toch, een kilootje eraf zo in de buikzone, dat was een prettig gevoel en deed denken aan vroeger. Tijdens de vakantie bleven die twee kilootjes zonder moeite weg, maar nu er weer gewerkt wordt, schiet het fietsen er natuurlijk eerder bij in, zodat ik nu besloten heb mij te storten op de markt voor worteltjes en nectarines. Tot nu toe bevalt het goed en is het makkelijk vol te houden om mij niet vol te proppen met vetten en suikers. Een gedetailleerde uitleg van J. over de werking van de alvleesklier en de consumptie van snelle suikers helpt overigens óók. Nou, laat het sixpack maar komen, zal A. ook blij mee zijn. Ziet ze ook eens een keer wat anders dan die wielerbeenspieren.

Whatever, we moeten naar het zwembad voor de zwemles van Y. Met zijn allen, want meteen daarna gaan we door naar de familiedag bij mijn ouders. Het is de eerste keer dat we samenkomen sinds het overlijden van mijn oma, afgelopen voorjaar. Op een zondag in mei, moederdag om precies te zijn, zat zij te eten. Ze deelde echter mee dat ze niet echt honger had en het volgende moment zakte haar hoofd lichtjes voorover. Dood. Hartstilstand. Gelukkig was dat nu net precies wat ze al jaren wilde. De beperkingen waar ze sinds een hersenbloeding mee moest leven… nou ja, dat mee moeten leven, dat lukte dus eigenlijk niet. Vooral niet meer kunnen fietsen viel niet te accepteren. Weet u dus meteen van wie ik het heb.

Eerlijk is eerlijk, we hebben geen superhechte band aan deze kant van de familie. Maar het is zeker hartstikke leuk om alle ooms, tantes, neven en nichten en hun kinderen te zien. De tuin van mijn ouders is een speelparadijs voor alles wat tussen de 1 en 14 jaar oud is. Af en toe valt er eentje uit een boom, maar dat noemen wij in de familie bewegingservaring. Het goede nieuws is verder dat het t-shirt dat we mijn vader voor zijn verjaardag beloofd hadden inmiddels gearriveerd is. Zie foto.

Zelf ben ik er niet helemaal bij vandaag. Ik ben rusteloos. Schoonzus G. heeft dat natuurlijk meteen in de smiezen, dat is haar wel toevertrouwd. Ik drentel op en neer en vind pas rust als ik even de Ronde van Spanje kan kijken. Nog meer rust vind ik als ik vlak voor het donker terug naar huis fiets. Even alleen met de wind door mijn haa… eh helm, het doet me goed. Op driekwart van de af te leggen afstand krijg ik lichte buikkrampen. Heeft er toch nog iemand weeën vandaag :).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s