Dagboek van een overzomeraar – deel 44

Hoera! De baby is geboren! Moeder en kind maken het goed! En hij luistert naar de naam Mees. Fantastisch toch? Alleen jammer dat het niet onze eigen baby is, maar de nakomeling van F., een ook al zwangere vriendin van A. Als het bericht binnenkomt maakt zich een kinderlijke jaloezie van mij meester. Natuurlijk gun ik haar dit geluk van harte, maar zij was twee dagen later uitgerekend, het is niet eerlijk!

Evengoed, voor de zoveelste keer had ik gisterenavond gezworen dat wij de volgende ochtend in het ziekenhuis zouden zitten. En ook al komt het mijn geloofwaardigheid waarschijnlijk zo langzamerhand niet meer ten goede, ik schrijf het dus ook maar weer op. Wat was het geval? Ik heb gisteren wat voor u verzwegen. Toen ik rond gisterenavond rond half negen thuis arriveerde, trof ik daar A. aan op de bank, gewapend met haar telefoon, een briefje en een pen. Op het briefje was zij aan het bijhouden op welke tijdstippen de weeën kwamen. Immers, een uur lang om de vijf minuten betekent de verloskundige bellen. Zover was het echter nog lang niet en zover kwam het ook niet. Maar spannend was het wel. Het hield de hele avond aan en tussen 3 en 4 uur ’s nachts schijnt zij overwogen te hebben om mij wakker te maken om actie te ondernemen, al weet ik natuurlijk ook niet zo goed wat ik zou moeten doen, zo middenin de nacht. Maar zoals dat hier in dit huishouden wel vaker gaat: uiteindelijk vielen de weeën weg. We hebben nu een mooi lijstje van tijdstippen, maar geen zoon of dochter erbij. Inmiddels schat ik de ontsluiting wel op een centimeter of 7-8, die weeën zullen er toch zeker niet voor niets zijn. Het is straks zo gepiept als het wél doorzet. De eerste onverdoofde, pijnloze bevalling in de geschiedenis!

En het was nog wel zo’n uitstekende dag om te bevallen. Wat moet je anders, als de horizontaal tegen de ruiten slaat, zoals vrijwel de hele ochtend het geval was? Uitstekend pufweer! Het wordt echter een rustige zondag in familiekring, met veel lezen, naar de regen staren, Wordfeud, een bezoek aan de binnenspeeltuin in Den Bosch, taco’s en vervolgens, als heit eindelijk echt opgeklaard is, een rondje op de fiets door Haaren. We proberen Y. aan te leren om aan de rechterkant van de weg te fietsen, maar hij interpreteert het begrip rechts nogal breed. Op de foto ziet u dat hij het wel degelijk kan.

Ondertussen gaan we wel mooi hard naar week 41. Ik heb vandaag weer het een en ander bijgeleerd. Zo wees A. mij erop dat de baarmoeder een spier is. Simpel weergegeven: bij een wee trekt die spier zich ongecontroleerd samen, gewoon kramp dus eigenlijk. Er kan dan ook nog maar één conclusie getrokken worden. A. is te goed getraind, waardoor de kramp steeds wegvalt. Ondertussen durft A. mij overigens bijna niets meer te vertellen over opkomende weeën, kennelijk straalt mijn gezicht te veel teleurstelling uit als het wéér niet doorzet.

Ik heb mij er eens even in verdiept. Volgens de grafieken die ik op het web vind, is 9 van de 10 vrouwen bevallen op het moment dat week 41 ingaat. Ik houd dus hoop. Vannacht?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s