Dagboek van een overzomeraar – deel 47

Laat ik er niet omheen draaien en vandaag eens een echt openhartig verslag schrijven. Ik schreef eergisteren al dat ik gespannen ben. Dat is allesbehalve minder geworden. Ik voel het in mijn onderbuik, waar de hele dag een kleine knoop zit. Ik merk het aan minder eetlust en ik ben er af en toe helemaal niet bij met mijn hoofd. Ik vind het irritant. Vraag: waarom heb ik dit bij de geboorte van mijn andere twee kinderen niet zo gehad? Deelantwoord 1: omdat die veel vroeger geboren werden. Maar ik geloof niet dat dat alles is. Deelantwoord 2: het is ook het sterke gevoel dat dit de waarschijnlijk de laatste keer is dat ik vader word en dat ik nog één keer zo ontzettend hoop dat alles goed gaat en het kindje gezond is.

Ik ben behoorlijk moe van alle spanning en een paar nachten slecht en onrustig slapen. Ik heb minder eetlust en ben er af en toe met mijn hoofd niet bij. Natuurlijk, alles gaat gewoon door. Ik bereid met B. leuke lessen voor over branding en ik woon een introductieactiviteit met niemand minder dan Jacco Verhaeren bij.  We nemen met onze eigen aankomende eeerstejaars een lipdub op (zie foto). Ik heb met J. een paar mooie, waardevolle gesprekken tijdens de wachttijd die dat met zich meebrengt. Ik maak grappen met C., een sfeermaker bij uitstek. Maar tegelijkertijd voelt iedereen wel aan dat ik een beetje labiel ben. Als mensen vier keer op een dag een arm om je heen slaan en zeggen “Joris, gaat het wel?”, dan weet je dat het maar half gaat.

Laat in de middag gaan we naar de stad om te borrelen en daarna met de nieuwe eerstejaars te gaan eten in een Grieks restaurant. Het smaakt me allemaal niet zo, maar ik heb wel een heel mooi gesprek met een collega waarvan ik niet wist dat hij/zij een kinderwens had. Door omstandigheden is een donor de enige oplossing. De moeilijke afwegingen die je daarbij moet maken, het is weer van een hele andere orde en doet me de relativiteit van mijn eigen kleine beslommeringen inzien. Hoewel ik er dus af en toe niet helemaal niet bij ben, is het leuk en waardevol om zo met collega’s om de tafel te zitten. Anderzijds mis ik A. Misschien moet ik onder deze omstandigheden gewoon thuis zijn bij haar en de kinderen. Dit is een gevoel dat ik deze week nog niet zo sterk gehad heb. Opeens bekruipt me ook het voorgevoel dat het vannacht of morgenochtend zomaar toch zou kunnen gebeuren. Ook een gevoel dat ik nog niet heb gehad.

Ik weet niet of u het nog trekt, al deze zinnen over hoe ik me voel. Misschien kunt u mijn openhartigheid waarderen. Misschien vindt u het sentimenteel gejammer. Het maakt me niet zoveel uit, het is wat het is. En ik ben nou eenmaal een gevoelig jongetje. Als ik ’s avonds van iemand een lief, ondersteunend en zonder twijfel zeer gemeend berichtje krijg, breek ik dan ook even. Ik laat het A. lezen en we delen een paar tranen. Het lucht op. Ik kan er weer tegen en ben er misschien wel klaar voor.

Tja, en op zo’n dag wordt er dus ook nog gewoon zo’n foto gemaakt door C.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s