Groot meets klein

De Beschermheer ging deze zomer naar een concert van zijn grote muziekidool, Paul Simon. Hij verhaalde er summier over. Niet getreurd: de secretaris vond een andere aanwezige fan bereid om een uitgebreider verslag op te stellen. De talentvolle Sanne groef even in haar geheugen en kwam met dit enthousiaste stukje:

Elk jaar heeft er een paar: grote dagen. Dagen waarvan je maanden van tevoren al weet dat ze niet meer stuk kunnen en waarvan je maanden erna nog nageniet…  18 juli 2012 was zo’n grote dag! Paul Simon stond die avond in een uitverkocht Ziggo Dome en dit kleine meisje was erbij. We were going to Graceland! Omdat dit soort dagen niet lang genoeg kunnen duren, stond ik samen met mijn beste vriend, een nóg grotere Paul Simon-fan dan ik, al ruim drie uur voordat de deuren open gingen te trappelen van ongeduld voor de Dome. Samen met een handvol andere mafkezen waren we zelfs de dranghekken-bouwers te snel af.

Maar het was het waard, want toen de deuren opengingen waren wij een van de eersten die de grote lege zaal in huppelden op weg naar onze grote held, rennen was verboden dus dit was naast hink-stap-sprong onze enige optie. Na een uur binnen kwam er een eind aan het wachten: daar was hij!! Onze grote held bleek in het echt eigenlijk heel klein… Gelukkig deed hij waar hij ontzettend groots in is. Hij pakte met één gitaarakkoord de hele zaal in en liet niemand meer los.

Kippevel bij elk nieuw nummer terwijl hij ons langs zijn lange hitparade van manieren om de liefde van je leven te verlaten, dansjes in Louisiana en het alom bekende schoolplein, leidde naar waar het echt om draaide die avond: 25 jaar Graceland. Ladysmith Black Mambazo dompelde ons onder in de Afrikaanse hitte en de doordringende klanken en bewegingen van de slaven van toen… Onze Nederlandse nuchterheid raakte op de achtergrond en diep onder de indruk luisterden we, meer was niet nodig.

Bron: parool.nl

Met de (bijna) voltallige originele Graceland-band ging het dak er pas echt af. Wat een muzikanten en wat een tot-in-je-tenen voelbaarheid van dat legendarische album. Met een glimlach van oor tot oor heb ik staan genieten, bij elke inzet van een nieuw nummer kwamen er weer kriebels. Na het hele album van voor tot achter en terug te hebben gespeeld kwam tot slot de hele bende op het podium afscheid van ons nemen.

Het werd stil… maar daar was de zaal het duidelijk nog niet mee eens. Een lange reeks toegiften, klein,  integer en sterk in contrast met het Afrikaanse geweld, maakte een onvergetelijke avond compleet. Een heel intens einde, zo heel alleen in de spotlight op dat podium, waarmee hij pas goed kon laten zien hoe groots hij eigenlijk was. Uiteindelijk daalde de sound of silence over de Ziggo Dome neer. Pas een dag later besefte ik waar ik was geweest en wie ik eindelijk in het echt had gezien. Nooit meer vergeten, die dag. De dag dat klein en groot(s) bij elkaar kwamen.

Advertenties

3 gedachtes over “Groot meets klein

  1. Ik was er inderdaad ook. Paul Simon is briljant, de Mozart van de twintigste eeuw. En hij heeft aan kwaliteit nog niets ingeboet, ondanks zijn leeftijd. Jammer genoeg zat ik ver van het podium, waardoor de magie een klein beetje verloren ging, vooral ook omdat er raar omgesprongen werd met de videoregistratie. Desondanks zeer genoten! Kaartje, beste Voorzitter, was meen ik ongeveer 70 euro inclusief alle servicekosten en zo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s