Ventoux – Bert Wagendorp (+++1/2)

Mythische berg, de dood van Simpson, theater van een fondsenwervingsprestatie, op de rotonde aan de voet van de berg een keer een fiets kortgereden… Tja, de Beschermheer heeft wat met de Ventoux. Als Bert Wagendorp een boek schrijft met de titel Ventoux, dan dient dat dus gelezen te worden. En als we dat dan toch gedaan hebben, kunnen we het hier net zo goed kort voor u bespreken.

Bert Wagendorp, is dat niet die columnist van de Volkskrant? Klopt. Maar of hij het nou zelf leuk vindt of niet, eigenlijk is hij wielerverslaggever. Of misschien wel wielerromanticus. En dan zo eentje die dopegebruik logisch vindt, de mens is immers slecht en de gevraagde prestatie onmenselijk. Een cynische benadering misschien, maar daarom nog niet minder realistisch.

Over doping gaat het in het boek Ventoux echter maar zijdelings. En ook het wielrennen wordt eigenlijk enkel gebruikt als instrument om de vriendschap tussen een vijftal mannen uit te diepen. Mooi thema, dat Wagendorp slim uitwerkt door tussen die vijf mannen een bloedmooie vrouw neer te zetten. Wat is het geval? De hoofdpersoon, een nogal autobiografisch getinte ik-figuur, is een man van rond de vijftig. Dochter, gescheiden en nog altijd niet helemaal klaar met een fietsongeval op de Ventoux in 1982. Hij was er naartoe gereisd met de genoemde vrienden en vriendin. Drie van hen beklimmen de berg, eentje overlijdt na een dramatische val in de afdaling.

De vijf overgeblevenen zijn elkaar grotendeels uit het oog verloren in de vele jaren die volgden, maar komen nu samen in Bédoin, aan de voet van de Mont Ventoux. Hun doel: de berg opnieuw beklimmen en stilstaan bij de dood van oude kameraad, een talentvol dichter. Pas op de flanken van de berg blijkt hoe de zaken destijds echt in elkaar zaten.

Wagendorp heeft er een mooie pageturner van gemaakt. Af en toe voelt het niet al te geloofwaardig aan. De vijf hebben een wel zeer verschillend levenspad gevolgd: frauderend wetenschapper, theaterregiseuse in Italië, sport- en misdaadjournalist, reisagent en cokedealer. Grootste probleem is echter dat Wagendorp er niet helemaal in geslaagd is de juiste toon te vinden voor de leeftijd van zijn hoofdpersonen in zijn flashbacks. Deze zijn in 1982 net klaar met hun VWO examen en dus een jaar of achttien. Hun conversaties en gedrag passen echter veel meer bij vijfdejaars universitaire studenten. Net een tikje te volwassen.

Wie daar doorheen kijkt, houdt van mannenvriendschappen, de Provence en wielrennen, heeft een leuke leeservaring te pakken. Vlotte stijl, slim opgebouwd, verrassend plot. Drieëneen halve NUtster!

Een gedachte over “Ventoux – Bert Wagendorp (+++1/2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s