We zullen anders moeten kijken naar wat waardevol is

En dan ben je opeens verzeild geraakt in Tampere. Inderdaad, Finland. Hoe het daar is? Koud! En rustig. Finnen zijn echt een beetje onderkoelde mensen, zo lijkt het. Zodoende voel je je er als Nederlander snel op je plek. 

Tampere is natuurlijk geen compleet willekeurige reisbestemming. De afgelopen twee dagen werd er het World Creativity Forum georganiseerd, vandaar dat wij ter plekke waren. We pikten er interessante visies op.

En zijn een illusie armer geworden. Het gaat voorlopig niet goed komen met de creativiteit in de wereld. Niet als we Harvard professor Clayton Christensen moeten geloven. Hij ging via een internetverbinding dieper in op de manier waarop het bedrijfsleven creativiteit financiert. Volgens hem zijn er drie vormen van innovatieprojecten. Ten eerste zijn er disruptive innovations. Dit zijn de innovaties die de wereld echt een stukje verder helpen, markten openbreken en zorgen voor nieuwe banen. Daarnaast zijn er sustaining innovations. Dit zijn innovaties die producten verbeteren, maar de wereld niet op zijn kop zetten. Het zijn dezelfde producten, maar een beetje beter. Ze leveren eigenlijk niet echt nieuw werk op. En dan heb je nog de efficiency innovations: de innovaties die ervoor zorgen dat je bestaande producten goedkoper kunt produceren. Meer met minder arbeid! 

Welke innovaties, denkt u, zijn het meest populair bij de mensen die in hun spreadsheets de winstcijfers bijhouden? Precies, de laatste categorie. Deze innovaties kosten namelijk het minste en leveren op korte termijn het meeste op. En dat terwijl disruptive innovations veel kapitaal vragen en het lang duurt voor er rendement is. 

In een tijd waarin de keuzes van bedrijven geregeerd worden door aandeelhouders die enkel kijken naar waardecreatie op korte termijn, lees hogere beurskoersen, kunnen bedrijven nauwelijks nog kiezen voor échte innovaties die de wereld veranderen. Volgens Christensen is het gevolg desastreus. We creëren enkel nog minder banen, niet meer. Mocht je je nog afvragen waarom de huidige recessie zo lang duurt, dit zou het antwoord wel eens kunnen zijn. Doordat we geen geduld hebben, staan we stil. 

Wat we al een tijdje intuïtief aanvoelden blijkt waar. Wat waardevol is wordt verkeerd beoordeeld. De financiële wereld kijkt te veel naar morgen en te weinig naar the big picture. Wat écht waardevol is, wordt niet gezien. Kortom, we zullen toemoeten naar een andere manier van het meten van waarde. Of die grijze en zwarte pakken en stropdassen wat minder macht geven. Iemand nog een suggestie?

4 gedachtes over “We zullen anders moeten kijken naar wat waardevol is

  1. Laat ik nu denken dat juist het belang van ‘sustaining innovations’ onderschat wordt. Verbeteren van of investeren in wat er al is leidt niet tot revoluties maar levert wel wat op. Overigens is innovatie net zo’n vervuild begrip als duurzaamheid. Verbeteren klinkt veel beter (met dank aan René Gude).

  2. Ik heb wel eens iets gelezen van iemand die schrijft over de nieuwe manager van de toekomst. Dat is de psychische manager, die werk en alles en iedereen waar hij mee te maken heeft, ziet als mogelijkheden tot ontwikkeling van hemzelf en daarmee ook van de ander. Deze psychisch manager heeft vooraleerst hart voor de zaak, hart voor zichzelf en de ander, waardoor hij hevig geïnteresseerd is in alles wat er in hemzelf en om hem heen gebeurt. Deze psychisch manager is geen zweverig persoon, integendeel, hij is heel praktisch en geordend en ziet er op toe dat het werk zo goed en zo efficiënt mogelijk gebeurt, waardoor zaken floreren en nieuwe creatieve acties uit de mens zelf omhoog komen borrelen.
    Ik merk het zelf als ik dit opschrijf: deze psychische managers bestaan nog niet in grote getale, maar het is wel mogelijk, want er is iemand die dit uit eigen ervaring kan vertellen. Ik heb zelf de indruk dat dit psychisch management een mogelijkheid biedt voor nu en de toekomst om meer reëel te gaan leven en werken.

      1. Ja, daar lijkt het wel op. Ik ben zelf de ervaring dat het meten nog een apart iets is, want dat betekent dat degene die meet de maatstaf is. Immers, alles wat die persoon niet kent, bestaat niet voor hem, dus valt er al heel snel iets af van hetgeen er misschien wel is. Ik ben dan ook wel benieuwd hoe Christensen ontwikkeling bij mensen meet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s