ESF volgt gewoon de wetten: de meest waardevolle creatie wint

In the calm after the Twitterstorm van het Songfestival dank ik Conchita Wurst, The Common Linnets én Daniel Pink. Dankzij hen heb ik eindelijk een beetje door hoe dat raadselachtige Eurovisiegebeuren werkt. Want wat blijkt als we Pink’s boek Een compleet nieuw brein koppelen aan het spectaculaire podium in Kopenhagen? De einduitslag is te verklaren vanuit de wetten van de creativiteit.

Jarenlang begreep ik niets van het songfestival. Dat vond ik niet gek. Van muziek heb ik namelijk weinig verstand.Maar draait het festival wel om muziek? Draait het niet gewoon om waarde? Wat gebeurt er als we niet kijken naar het mooiste of leukste liedje, maar om de meest waardevolle creatie?

Zodra we het begrip waarde aan een creatie koppelen, komen we in het domein van de creativiteit. Tenminste, als we voor creativiteit de definitie van Ken Robinson volgen: creativiteit is het bedenken van ideeën met waarde.

Wanneer heeft een idee, pardon, liedje waarde? Daar helpt Daniel Pink ons met zijn boek. Afgaande op wat ik gisteren weer voorbij heb zien trekken wordt waarde opgebouwd uit de toepassing van vier van Pinks vaardigheden, namelijk play, design, story en meaning. Je kunt een liedje waardevol maken met humor (play), met muzikale kwaliteit (design), met een betekenisvolle boodschap (meaning) en door er een sterk verhaal mee te creëren (story). Het meest waardevol is uiteraard een combinatie van deze vier.

Die ultieme combinatie, dat lukte gisteren niemand, tenzij je de humor inziet van een vrouw met een baard. Maar Conchita Wurst wist met een dijk van de stem (baard zat gelukkig niet ín de keel maar óp de keel) een voor velen zeer betekenisvolle boodschap te brengen: wie je ook bent, je mag er zijn! Met deze boodschap en haar baard creëerde ze een sterk verhaal. Jaloers keken de overige deelnemers de afgelopen week naar de PR-machine van de Oostenrijkse afvaardiging. Terecht, wie een goed verhaal vertelt heeft het makkelijk op de persconferentie.

Het muzikale design van haar nummer noch dat van zijn (haar/zijn, ik ben de draad een beetje kwijt met dit mens) cameraregistratie haalde het wat mij betreft bij lange na niet bij het stemmige less = more design van Ilse en Waylon. Een ingetogen nummer met een briljante cameraregie van, jawel, een Vlaamse meneer met de naam Hans Pannekoek. Qua design hebben we gisteren niets beters gezien. Doch, eerlijk is eerlijk, een betekenisvolle boodschap en een overtuigend verhaal ontbraken. Terecht verloren.

Wat zagen we achter dit kopduo? Veel matig design, weinig overtuigende humor, flauwe boodschappen (ik wil een Franse snor, iets met het bakken van IJslandse cakes) en magere verhalen. Weinig waarde = weinig stemmen. Ik denk dat ik het begin te snappen, dat songfestival. Het volgt gewoon de wetten van de creativiteit.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s