Anne

Geschreven door gastauteur Astrid Cevaal

In het ‘splinternieuwe’ Theater Amsterdam aan de enigszins afgelegen Danzigerkade aanschouwden wij vanaf de eerste rij de voorstelling Anne. Dat we niet voor de 1e rang, maar voor de 3e rang hadden betaald werd duidelijk toen een aantal scènes zich boven onze ooghoogte afspeelden. Toch waren we allerminst ontevreden met de toebedeelde plaatsen, want we konden de spelers soms ook bijna aanraken, zo dichtbij speelde een en ander zich af. Aan het begin van de voorstelling constateerden we al snel dat op het podium geen traditioneel fluwelen gordijn aanwezig was maar uitschuifbare schermen. Later bleek waarom; het diende ook als projectiescherm, waarop oorlogsbeelden en dagboekenfragmenten konden worden afgebeeld.

Het theaterstuk opent met een tafereel in 1942 met Anne Frank en haar vriendinnen in een sfeervolle Amsterdamse drinkgelegenheid. Het decor is levensgroot waardoor het voor ons bezoekers lijkt alsof we er onderdeel vanuit maken, prachtig. Toen kon het genieten in alle vrijheid nog, ondanks de aangenaaide jodensterren. Het grand café wordt vlak daarna voor het huis aan het Merwedeplein ingeruild waar Anne haar 13e verjaardag viert en onder andere een dagboek ontvangt. Een dagboek, dat -naar later bleek- wereldberoemd zou worden. Het is al snel duidelijk dat de joden nergens meer welkom zijn en kans maken op een oproep voor deportatie naar een werkkamp. Als dat afschuwelijke moment daar is, vertrekt de familie Frank hals over kop naar het onderduikadres in het Achterhuis aan de Prinsengracht, waar alles armzalig, vies, doch functioneel is. Ze worden daarbij geholpen door Miep en Jan Gies. Het gezinsleven wordt meteen op de proef gesteld. Edith, de moeder van Anne, wil haar jongste en energieke dochter in alles beteugelen en dat werkt enorm op Annes’ zenuwen. De rebelse Anne heeft ook weinig met haar brave zus Margot gemeen, behalve dat ze beide slim zijn. Vader Otto is haar allergrootste vriend. Als de familie Van Pels erbij komt, is het huis te klein. Beginnende irritaties leiden tot hoog oplopende conflicten en het scheelt weinig of mevrouw van Pels springt door het raam. En tot overmaat van ramp werden de zeven onderduikers vanaf het najaar van 1942 vergezeld door tandarts Frits Pfeffer, die duidelijk weinig op had met kinderen. Dat ze ondanks het vloeken en tieren pas na twee jaar en een maand ‘ontdekt’ werden is eigenlijk verbazingwekkend te noemen. Er was gelukkig niet altijd sprake van haat en nijd. Zo kregen we bijvoorbeeld te zien hoe er langzamerhand tussen Anne en de hakkelende Peter een tienerrelatie ontstond, terwijl Margot daar eigenlijk verliefd op was.

De droevige afloop is natuurlijk allang bekend. En toch word je er weer stil van. Het is desondanks een aanrader voor iedereen die zowel een stukje geschiedenis als een stukje actualiteit tot zich wil nemen (zie: http://www.theateramsterdam.nl/en/). De ambiance was goed, geheel in stijl was er na afloop een bescheiden applaus voor de cast. Het is amper voor te stellen dat Rosa da Silva (Anne) zich een jaar geleden nog tussen de collegebanken begaf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s