Mankementen in de Nederlandse cultuur (1): het is weer etenstijd

De secretaris heeft met de nodige afschuw de bed-bad-brood discussie gevolgd: het lijkt wel of Nederland steeds banger en onherkenbaarder wordt. Wellicht kunnen deze vaak zeer wanhopige mensen nog iets moois toevoegen aan onze samenleving. Want, hoewel het in Nederland nog steeds goed toeven is, heeft onze cultuur ook zo haar lacunes. Tijd dus voor een nieuwe reeks (het regent inmiddels series op het NUtblog, dus blijf ons in de gaten houden), waarin we enkele mankementen uit onze cultuur belichten en voorstellen doen ter verbetering. De aftrap handelt over de in de ogen van de secretaris verkeerde rol van het fenomeen ‘etenstijd’.

Het valt de secretaris op dat, waar in veel culturen eten mensen verbindt (u zult dit woord op het NUtblog vaker gaan horen), de maaltijd in Nederland te vaak juist tot verwijdering of beëindiging leidt. Een klein, doch treffend voorbeeldje: laatst op een kabbelende zaterdagochtend had zoonlief een buurmeisje op bezoek. Ze waren lekker aan het spelen, maar een rammelende maag refereerde eraan dat het tijd was om te gaan eten. Het leek me logisch om het meisje ook een tosti aan te bieden en voor haar een plekje aan tafel vrij te maken. Wel zo praktisch en gezellig en het pak kaas zou er niet veel sneller van op raken. Het meisje zei echter op keurige wijze dat ze dat thuis moest gaan vragen en even later kwam ze terug om te melden dat ze maar naar huis ging.

No hard feelings natuurlijk, en het was allemaal heel netjes en duidelijk, maar per saldo betreurde de secretaris deze gang van zaken en niet alleen omdat hij voor niets een extra bordje op tafel had gezet. Hoe vaak komt het niet voor dat een gezellig samenzijn wordt verbroken omdat mensen naar hun eigen piepers willen? Veel bezoeken en bijeenkomsten in Nederland worden ook gepland tussen de maaltijden door, zodat iedereen weer op tijd aan zijn of haar keukentafel belandt. Overigens zijn niet alleen gasten de oorzaak van dit gastronomische euvel; gastheren en -vrouwen zijn hier net zo goed debet aan, omdat de voorraadkast onvoldoende vulling heeft of daar men niet de zin, zelfvertrouwen en/ of kunde heeft om voor een groter gezelschap te koken. De flexibiliteit rondom het kokkerellen van de gemiddelde Nederlander is behoorlijk beperkt.

Bron: bzn.be

In de landen ten zuiden van ons weten ze hier veel beter raad mee: het eten mag nimmer een smoes zijn om het pand of gezelschap te verlaten. Sterker nog: het is des te meer reden om langer te blijven en zich verder te onderhouden. Aan de inwendige mens wordt sowieso veel meer gedacht: de dis is vaak zelfs belangrijker dan de activiteit of thema waar het oorspronkelijk om leek te draaien. Veel Nederlanders verwonderen zich daarbij vaak om de grote hoeveelheden en in sommige landen ook om de beperkte (financiële) middelen die de gastheer/vrouw ter beschikking staan. Het geeft aan hoe deze culinaire gastvrijheid gebakken zit in hun cultuur. Bovendien kan het onbeleefd kan zijn om al het smakelijks te weigeren.

Kortom: een bescheiden oproep om deze omissie te lijf te gaan en uw gastronomische grenzen eens op te rekken. En trouwens, samen afwassen verbindt ook…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s