Kleine dingen groot (13): de schop van de Pielis

Stel dat je hoofd je hart volgt en je dan verkeerd rijdt. Best kans dat je in dat geval uitkomt op de Pielis. De wat? De Pielis. Een bijna vergeten stukje Noord-Brabant, gelegen tussen de Belgische grens en de illustere dorpjes Weebosch en Luyksgestel. Vanuit beide plaatsjes loopt een lange, brede en gave asfaltweg door de bossen van enkele kilometers naar een stuk landbouwgrond. Voelden Luyksgestel en (de) Weebosch al niet als een metropool, hier is niets. Behalve een paar boerderijen en bomen dan. Als God heeft bestaan, is hij hier wellicht gestorven.

Goed, daar reed ik dan weer, op mijn blinkende carbon. De herinneringen kwamen als vanzelf bovendrijven. Door de afwezigheid van verkeer, een enkele chagrijnige tractorboer daargelaten, was de Pielis begin jaren negentig een geliefd oefenterrein voor wielrenners. Zodra de zomertijd iets van een avond begon te schenken, draaide er elke dinsdag en donderdag op volle snelheid een veelkleurige groep renners rond. Ik leerde er hoe het voelt om een paar minuten lang boven de vijftig kilometer per uur te fietsen. En wat het betekent als je na veel trainen in de heuvels een berenconditie hebt, maar ‘snelheid tekort komt’. Kortom, ik werd er wielrenner. En net toen ik me dat bedacht, zag ik in mijn ooghoek voor het eerst iets dat er vijfentwintig jaar geleden nog niet was: een hele grote steekschop.

IMG_2033

Wat blijkt? De Pielis is één van de laatst ontgonnen stukken van Nederland. Om het 50-jarige bestaan te vieren werd in 2010 deze grote schop geplant. Een klein ding groot, altijd leuk!

Natuurlijk dient zich een volgende vraag aan. Wat was er behalve niets op de Pielis voordat het tot een nogal monotoon stuk landbouwgrond omgedoopt werd? Echte Brabantse heide natuurlijk. De geschiedenis blijkt echter rijker dan gedacht. Zo zijn er zaken aangetroffen die erop duiden dat er 7.000 jaar geleden al mensen woonden. Ook mooi: de naam blijkt te komen van een edelman.  In de negentiende eeuw was de meeste grond in handen van een baron uit Postel (toentertijd kon kennelijk alles), genaamd Stanislas de Broqueville. Een ander deel echter, was eigendom van een andere baron, Charles Gilles de Pélichy. Kennelijk spraken de Kempische boeren destijds ongeveer even goed Frans als nu, want werken op de grond van de Pélichy werd al snel werken op de Pielis genoemd.

Ander opvallend historisch detail: aan het einde van de tweede wereldoorlog richtten de geallieerden een oefenterrein op de Pielis in. Met artillerie werd geschoten op buitgemaakte Duitse tanks en – al dan niet per ongeluk – de spaarzaam aanwezige huizen. In de jaren zeventig werden er in de oogsttijd ongeveer net zoveel granaten als aardappelen gerooid en ook nu nog worden er regelmatig munitieresten aangetroffen.

Maar ook in de jaren zestig was de Pielis het toneel van spanning en sensatie. Smokkelaars troffen er een ideaal gebied aan om zonder al te veel pottenkijkers hun partijen boter en sigaretten naar België te vervoeren. Naar het schijnt staken zelfs hele veestapels er clandestien de grens over.

Meer weten over de Pielis? Klikkerdeklik!

2 gedachtes over “Kleine dingen groot (13): de schop van de Pielis

  1. De Pielis! Dank voor dit stukje jeugdsentiment! Zere benen, snot voor de ogen, hyperventileren… rondje overslaan, weer aanhaken… Fijn dat die schop er stond en je een goede reden had er een stuk over te schrijven :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s