Fietsen voor Geert, in het besef dat alles van waarde inderdaad weerloos is

Het is vandaag 12 juli. Ik denk dat het daarmee precies een jaar en een dag geleden is dat ik mijn collega Geert voor het laatst sprak. Of twee dagen misschien. Het was vroeg in de middag en ik hing op een bankje voor het gebouw van de Hogeschool. Naar buiten gelokt door de zon. Misschien zat mijn collega Coen naast me, ik weet het niet meer. De deur ging open en daar was Geert. Ik zie een grijs jasje en een koffertje voor me, maar ook dat kan ik niet met zekerheid terughalen. Een jaar is lang genoeg om gaten te slaan in een herinnering. Geert zag me zitten en feliciteerde me in het voorbijgaan met de nominatie voor de Denk Groter Prijs. Hij had de inzending bekeken: een storytelling concept om interne communicatie begrijpelijk te maken voor onervaren hbo studenten. Hij zei dat hij ervan onder de indruk was. En dat hij zoiets volgend studiejaar ook wilde proberen. Toen liep hij door richting de parkeerplaats.

Er kwam geen volgend studiejaar. Een paar dagen na ons gesprek werd Geert op tien kilometer hoogte boven dorre Oekraïense landbouwgrond uit het leven gerukt. Een militair uit het verkeerde land, die op de verkeerde plek op het verkeerde knopje drukte. Kennelijk kunnen de dingen zo gaan. ’s Middags, ergens tussen een strand bij Veere en Goes, hoorde ik op de autoradio dat er een vliegtuig verongelukt was. Een paar uur later stond ik op het punt om op de racefiets te stappen om vanuit Raamsdonksveer naar huis te fietsen. Ik keek nog even op mijn telefoon en kreeg een mailtje binnen. Het bericht sloeg me keihard in mijn gezicht. Het werd een rare, boze rit.

Geert was samen met zijn vrouw Hanny op weg naar Bali. Om te gaan fietsen. Wat een prachtige fietsreis had moeten worden eindigde tussen de brokstukken van MH17. Op de hogeschool rouwden we. De vrijdag voor de vakantie kwamen we met collega’s samen. We huilden. Na de vakantie ontmoetten we de kinderen van Geert. Er werd een mooie herdenking voor studenten en docenten georganiseerd. Na deze herdenking draaide de Powerpoint met herinneringen aan Geert in een op mij na lege hal. De foto’s, de citaten, ik kon het niet aanzien. Later gingen we met velen in Veldhoven naar de afscheidsdienst voor Geert en zijn vrouw. Of we fietsten met Geert Timmers rugnummers de Ride for the Roses in Zeeland.

Daarna gingen de dagen voorbij. Het leven gaat toch door. Bij het jaarlijkse kerstdiner keken we terug en telden onze eigen zegeningen. En ineens was het 12 juli. Geert was voorzitter van TC Woensel. Een altijd vrolijke man. En een fietser in hart en nieren. Daarin herkenden we elkaar. Om half tien stap ik op in Eindhoven, voor 90 kilometer met de club van Geert. Voor Geert ook, in het besef dat alles van waarde inderdaad weerloos is. Ik zag zojuist het weerbericht. Ik denk niet dat we het drooghouden.

Een gedachte over “Fietsen voor Geert, in het besef dat alles van waarde inderdaad weerloos is

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s