De hobo in de popmuziek: spaarzaam, maar waardevol

Kent u dat gevoel ook van ‘Had ik vroeger maar beter opgelet tijdens de les?’. Maar dan meteen de relativering: de omstandigheden waren er niet naar of de geest was er nog niet rijp voor. We schrijven de eerste helft van de jaren ’90. De gemiddelde muziekles van meneer Gubbels – hij had zijn naam ook niet mee- op het TBL in Oss mondde uit in verveling, recalcitrantie of een tirade van de muziekleraar. Hij trachtte ons de beginselen van de klassieke muziek bij te brengen, maar de secretaris, en hij was daarin lang niet de enige, was louter geïnteresseerd in een heel ander genre: de top ’40.

Met het klimmen der jaren zijn er echter steeds meer elementen van klassieke muziek in zijn collectie of playlist doorgedrongen. Overigens had het kunnen helpen als muziekles destijds meer dan 1 schamel uurtje per week gegeven zou worden. Het mondde vaak uit in een pretles waarin de klas collectief zocht naar een stukje ontspanning tussen de alpha- en betavakken. De secretaris bemerkt dat hij popmuziek vaak leuk vindt als pop en klassiek elkaar ontmoeten: een mooie strijkpartij, een jazzy ritme of al helemaal het optreden van de hobo.

De hobo behoort tot de houten blaasinstrumenten en wordt met een dubbelriet aangeblazen. Ze kenmerkt zich door haar warme, maar doordringende geluid. Daarom is het vaak de hoboïst die de toon aangeeft bij het stemmen van de instrumenten van het symfonie-orkest. In de popmuziek wordt de hobo niet vaak gebruikt, maar er zijn een paar juweeltjes gemaakt met behulp van het uit de 17e eeuw stammende instrument.

De secretaris schreef eerder al een blog over Japans ‘Nightporter’ waarin de hobo samen met de xylofoon een heel aangename hoofdrol speelt. De hobo biedt enerzijds warmte, maar anderzijds ook een aardige vleug melancholie en treurnis. Dit laatste is zeker het geval bij Tanita Tikarams ‘Twist in my sobriety’. De hobo zet aan tot comtemplatie, maar dit hoeft zeker niet altijd heel zwaar te worden opgevat. In sommige composities bereikt het blaasinstrument namelijk een soort van geruststellend effect. Voorbeeld hiervan is de veelzijdige Amerikaanse singer-songwriter Sufjan Stevens, die op zijn albums ‘Illinois’ en ‘Michigan’ de hobo speels laat floreren.

Van oudsher werd de hobo vooral ingezet als intro (denk aan Art Garfunkels ‘Bright eyes’ of Seals ‘Kiss from a rose’), maar gaandeweg zijn er ook bands die het instrument meer integreren en soms zelfs een vaste hoboïst hebben, zoals Roxy Music, E.L.O. en Japan. Wie een korte rondleiding over de hobo in de popgeschiedenis wil hebben, bekijkt dit aardige overzicht:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s