hvdbroek_gr

De wereld door de ogen van mijn opa – in 1974

Kortgeleden grasduinde ik in een muffig kistje in het ‘rommelhok’ van mijn ouders. Waar ik naar op zoek was? Dat weet ik eigenlijk niet. Het mooie is dat wat je dan vindt altijd een verrassing is.
Tussen de oude foto’s in het kistje vond ik een krantenknipsel uit de tijd toen kranten nog kranten waren. De foto in het stuk herkende ik meteen; het was mijn opa. Hij was politieman bij de rijkspolitie in het Gelderse Groesbeek (toen politiemannen nog politiemannen waren). Bij zijn afscheid in 1974 aldaar verscheen een paginavullend interview in De Gelderlander.
Al lezende openbaarde zich een stilstaand beeld van 40 jaar terug. Uit het, voor die tijd, persoonlijke stuk blijkt maatschappelijke betrokkenheid, relativering en zelfinzicht. Hij had veel plannen die maar deels heeft kunnen uitvoeren (vijf jaar later overleed hij). Ik heb hem daarom nooit bewust meegemaakt en vind dat nog steeds jammer. Zonder pathetisch te zijn leerde ik hem beter kennen toen ik het las.

Dit bracht me ertoe de journalist van het stuk op te zoeken. De zoektocht, die wat weg had van het format van  een populair tv-programma, slaagde redelijk snel. Jan Groos uit Nijmegen wist zich het interview te herinneren en vooral hoe bijzonder het was dat hij een interview gaf:

Politievoorlichters bestonden alleen in steden (gemeentepolitie), en als krant was je in het ‘buitengebied’ meestal aangewezen op een tip, om dan zo snel mogelijk ter plaatse te zijn en zelf te gaan kijken. Noodgedwongen miste je heel veel.’
‘Er was één uitzondering: de rijkspolitiegroep Gennep, die soms uit eigen beweging belde als er iets loos was. Luxe, hoor, in die tijd. Vanuit de groep Groesbeek kreeg ik wel eens de vraag, waarom die Limburgers altijd zo’n goede pers hadden, en het net leek of de groep Groesbeek niks uitvoerde. Ik ben toen begin jaren zeventig eens met de adjudant gaan praten om te kijken of we niet tot wat werkbaarder verhoudingen konden komen. Tot mijn grote en blijde verrassing bleek hij daar zeer voor geporteerd, het avondlijke bellen naar de dienstdoende politieman ten burele werd georganiseerd en, net als in Gennep, belde de groep Groesbeek bij geruchtmakende zaken ook zelf.
De constructieve manier waarop de adjudant en ik indertijd tot wederzijds profijt ‘zaken’ hebben kunnen doen, is mij eigenlijk het meest bijgebleven. Op het punt van openheid, publiciteit en verantwoording afleggen aan het (belastingbetalende) publiek was hij zijn tijd zeker vooruit. Het interview bij zijn afscheid was daar ook een voorbeeld van.’

Na deze anekdote heb ik besloten om het interview integraal op dit blog te publiceren.
NUtblog wil Jan Groos graag bedanken. In de eerste plaats voor het interview en daarnaast voor zijn levendige toevoeging aan het verhaal. Tevens dank aan G.G. Driessen (Heemkundekring Groesbeek) voor informatie en beeldmateriaal uit zijn onuitputtelijke archief.

Adjudant H. van den Broek na 18 jaar Groesbeek: ‘Ik kan er een roman over schrijven.’
‘Van den Broek: ‘Ik zit misschien in een bevoorrechte positie. Ik heb genoeg. Mij hoeven ze de eerstkomende tien jaar geen loonsverhoging meer te geven … Maar waarom maken we dan niet eens een jaar of twee, drie passen op de plaats. Ik zie het natuurlijk allemaal veel te simpel, maar volgens mij zouden ze een paar jaar lang eens geen loonsverhogingen moeten geven …’ (lees verder)

H. van den Broek

3 gedachtes over “De wereld door de ogen van mijn opa – in 1974

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s